Wallows @ Ancienne Belgique (AB): Gestage evolutie

‘Dat is precies die gast van 13 Reasons Why!?’ We zullen zelfs meer zeggen: dat wás die gast van 13 Reasons Why, gisterenavond in de grote zaal van de Ancienne Belgique. Dylan Minnette zorgde er na zijn rol als Clay in die serie voor dat zijn band Wallows ontplofte. De groep uit Los Angeles begon met zijn carrière in 2017 en vergaarde de voorbije zeven jaar een steeds grotere fanbase. Het zou dus enerzijds unfair zijn om het succes volledig toe te schrijven aan de sidegig van de frontman, maar het wordt snel moeilijk om anders te beweren. Dit jaar brachten de Amerikanen met Model inmiddels al hun derde album uit: kan die werkethiek voor zalving zorgen?

Matilda Mann kreeg de kans om Wallows te vergezellen in Europa met haar catchy folkpop. Zelf met een telecaster rond de nek en onder begeleiding van een drummer die tegelijk ook de samples en backingtrack bediende. Niet dat die voorgeprogrammeerde geluidjes gisterenavond stoorden: wie slechts met twee een podium beklimt moet ergens compromissen maken. Het is bij stadionacts zoals Royal Blood nu eenmaal niet anders. Op vlak van publiek kreeg Mann een godsgeschenk: de AB stond om half acht al afgeladen vol en luisterde aandachtig naar de gitaardeuntjes die ze op hen afvuurde. “Say It Back” bleef zo mooi plakken en kon op nogal wat gejuich rekenen en op “See You Later” gingen de telefoonlampjes massaal de lucht in. We verklaarden het publiek bij deze dan ook voldoende opgewarmd.

Een halfuur later was het dan aan de plat principal van de avond. En of de fans honger hadden. Geprezen zij de persoon die oordopppen uitvond voor commercieel gebruik, want op eerste nummer “Do Not Wait” waren het vooral de mensen rondom ons die voor groot kabaal zorgden. Toen verhulde een reusachtig doek nog de gelaatsuitdrukkingen van de groep, waarop de silhouetten van de bandleden met behulp van de podiumverlichting werden geprojecteerd. In de theaterwereld zou men er misschien niet meer onder de indruk van zijn, maar het deed ons wel uitkijken naar wat de groep nog voor ons in petto had. We merkten terwijl in ieder geval al dat de band haar productie sinds de voorgaande tour flink had opgeschaald. Mooie visuals op de achterste schermen, een verhoogd podium voor het drumstel en de keyboards en ook de sound klonk gewoon voller.

Minnette en zijn twee vaste bandleden werden namelijk vergezeld door een driekoppige backingband en dat zorgde vaak voor een heel gelaagde sound. We telden maar liefst drie verschillende synthesizersetups op het podium, die telkens de nummers naar een hoger niveau trachtten te tillen. Dat Wallows graag eens met zijn spierballen rolt, bleek ook toen Minnette zijn gitaar even in het rek zette en zijn plectrum voor een stel drumstokken inwisselde op “Quarterback”, waarop volgens de traditie Cole Preston even mocht komen zingen. Echt opmerkelijke instrumenten zagen we voor de rest niet echt: behalve een shaker hier en daar hielden de Californiërs het qua instrumentatie dus vrij gewoon. Dat kon het publiek natuurlijk niet veel schelen: op nummers als “OK” en “Wish Me Luck” – dat al lang niet meer gespeeld was – zongen de aanwezigen luidkeels mee. De Ancienne Belgique werd op haar wenken bediend.

Toch vonden we een set van vierentwintig nummers net iets te veel van het goede. In een uur tijd had de groep er al veertien van doorgejaagd, met als resultaat dat de Amerikanen net iets te veel op automatische piloot speelden. Oké, nummers als “Sidelines” en “Treacherous Doctors” hebben in de fanbase misschien wel een hoog aanzien, maar we stellen ons hier vooral de vraag of het tempo in de show niet meer had kunnen bewaard worden als het songaantal tot twintig beperkt was gebleven. Tegen dat de groep aan “Uncomfortable” begon, was het publieksenthousiasme nog maar de helft van wat we bij “Your Apartment” zagen. In dat opzicht leek Wallows terug in oude gewoonten te vallen: bij het vorige AB-optreden merkten we bijna exact hetzelfde op. Dat het de batterij na “She’s an Actress” bijna helemaal in slaapstand leek te zetten, was bijna de finale mep op de snoozeknop. Toch kwam alles, wonder bij wonder, nog goed.

De groep maakte het namelijk gezellig op het podium met enkel huiskamerlampen en een lederen poef waarop Minnette plaatsnam. Met zijn akoestische gitaar in de hand, begeleid door een crèmewitte Telecaster en een drummachine, nam hij ons bij de hand doorheen enkele rustigere nummers uit de catalogus. Met “Ground”, “Drunk on Halloween” en “1980s Horror Film” schiep hij samen met groepsgenoten Braedan Lemasters en Cole Preston een fijne sfeer in de zaal. De drie zorgden er met die intiemere bezetting voor dat het publiek terug aan haar kant stond. Hierdoor kregen we vreemd genoeg de indruk dat de groep wel had geleerd uit haar vorige passage in België. Toen ging het er nog vrij basic en vooral statisch aan toe. Met andere woorden: deze verandering in dynamiek was dus meer dan welkom. Het was een laatste moment voor het publiek om even naar adem te happen en tot rust te komen vooraleer de eindspurt definitief werd ingezet.

Die eindspurt ziet er bij elke show van Wallows op deze tour doorgaans hetzelfde uit. Terwijl de groep in het eerste deel van de show nog graag experimenteert en hier en daar een deep cut in de set durft steken, vormen nummers zoals “Pleaser” en “Calling After Me” – hitje – inmiddels al vaste punten om nog eens het onderste uit de kan te halen. Vooral toen “Remember When” en “I Don’t Want to Talk” daar nog eens werden achtergekleefd, waren we eigenlijk niet verrast dat we rondom ons elk woord van de lyrics hoorden weerklinken. Hoewel er dus normaal gezien niet veel wordt verschoven in het laatste deel van die setlist, werden we in de encore toch aangenaam verrast. In plaats van “Only Ecstacy”, week de groep af van hun A4’tje en kregen we na megahit “Are You Bored Yet?” nog een kolkend “I’m Full” tussen onze kiezen te verwerken.

Wallows speelde gisteren in de Ancienne Belgique vooral een setje voor de echte fans. De Amerikanen wisten over het algemeen goed aan welke touwtje ze moesten trekken om hun publiek mee te krijgen, maar net voor het huiskamerstukje, begon de motor toch te sputteren. Gelukkig bleken de muzikanten van Wallows vakmannen die hun ervaringsdeskundigheid weten om te zetten in manieren om hun publiek te blijven prikkelen. Zo maakten ze van hun derde show in ons land toch nog een geslaagde.

Vanavond speelt Wallows een tweede, extra show in de Ancienne Belgique. De laatste tickets daarvoor zijn nu nog beschikbaar.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Facebook / Twitter / Instagram / Website

Setlist:

Do Not Wait
Your Apartment
Anytime, Always
Scrawny
Sidelines
Quarterback
Bad Dream
OK
You (Show Me Where My Days Went)
At the End of the Day
Treacherous Doctor
Wish Me Luck
Uncomfortable
She’s an Actress
Ground
Drunk on Halloween
1980s Horror Film
Going Under
Pleaser
Calling After Me
Remember When
I Don’t Want to Talk