In het heetst van een drukke festivalzomer, waar weides, parken en tenten te lande vollopen om er van livemuziek te genieten, durven we al eens te vergeten dat er tussendoor ook nog gewoon sterke albums verschijnen. Zeker wanneer de langverwachte debuutplaat van mary in the junkyard – toch een Dansende Beren-favoriet – de kop opsteekt, mag dat niet onopgemerkt voorbijgaan. Het jonge Londense indie art-rocktrio timmert immers al een hele poos aan de weg met hun dwarse, bedwelmende sound, en het intrigerende universum dat ze daarmee weten te bouwen. Een sound die hen niet enkel op de radar van een groeiende schare fans bracht, maar verrassend genoeg ook bij de iconische performancekunstenaar Marina Abramović en haar man, waar ze zelfs een poosje kind aan huis waren.
Met Role Model Hermit wordt de beloftevolle, jarenlange aanloop die mary in the junkyard nam nu eindelijk verzilverd. Voor de opnames doken Clari Freeman-Taylor, Saya Barbaglia en David Addison de studio in met producers Oli Bayston (Fat Dog, Olivia Dean) en Ben Baptie (Little Simz, Cage The Elephant). Dat getalenteerde duo slaagde erin om de rauwe, onvoorspelbare live-energie van de Britten in een erg boeiende vorm op plaat te gieten. Als een groep op voorhand al zoveel buzz en hype genereert door jarenlang de ene na de andere ijzersterke single te lossen, kunnen de verwachtingen voor een volwaardige langspeler soms verlammend groot worden. Maar mary in the junkyard toont zich een waar rolmodel door te demonstreren hoe je als rijzende sterren een fenomenaal debuut maakt.
De unieke klankwereld van het trio is er eentje waarin chaos en sereniteit, net als licht en duisternis, constant met elkaar om voorrang vechten. Freeman-Taylor beschikt over een buitenaards, breekbaar stemgeluid dat moeiteloos alle uithoeken van die spreidstanden kan verkennen, van onheilspellend fluisteren tot theatraal de hoogte inschieten. Dat alles wordt omkaderd door sfeerscheppende instrumenten en stekelige ritmes en percussie. Dit is geen schroothoop met halve ideeën, onconventionele structuren en een samenraapsel van invloeden en stijlen. Integendeel, uit de junkyard die de wereld is, laat het drietal elf verbluffend mooie bloemen ontluiken die alleen op die voedingsbodem hadden kunnen groeien. Dat wordt meteen duidelijk tijdens de bezwerende opener “Mantra III”. Het is fascinerend om te horen op hoeveel verschillende manieren de frontvrouw de zin ‘It is yours baby, you deserve it’ kan zingen, terwijl in de achtergrond muzikaal ondertussen een beklemmende spanning wordt opgebouwd.
Naarmate het album zich verder ontspint, wordt pas echt duidelijk hoe meesterlijk de oudere, gekende nummers zich nestelen in de bredere sfeer van de plaat. De eerder geloste singles bewijzen hier dubbel en dik hun meerwaarde als absolute parels aan de kroon van Role Model Hermit. Zo is er het filmische “Crash Landing”, voortgestuwd door dromerige harmoniumklanken en aanzwellende strijkers, een bittere maar prachtige ode aan het loslaten van een relatie met iemand die zich enkel kan openstellen na veel wrikken en kappen. ‘You opened up like a coconut’ klinkt triest, gevat en poëtisch. Ook het onweerstaanbaar groovende “New Muscles” trekt meteen alle aandacht naar zich toe. Met zijn hoekige baslijn, onderhuidse dreiging en repetitieve zanglijnen dwingt het nummer je haast om mee de ‘back muscles’ te trainen in de schemerzone tussen triphop en dwarse indierock. Gecombineerd met het bewust sobere en kwetsbare “Candelabra”, zetten al deze nummers de indrukwekkende veelzijdigheid van de band nogmaals in de verf.
De artistieke en muzikale verbeeldingskracht van de Britten houdt je gedurende de hele rit geboeid vast en bereikt nog een extra kookpunt in de staart van het album, waar een grandioos duo zorgt voor een passend donker slot. Het begint met het middeleeuws aandoende “Thou Shalt Sprout”, een donkere folky fabel vol begeestering die je meesleurt in een mythische vertelling over familiale opoffering, waarbij een dood lichaam een voedingsbodem wordt om groenten op te telen. Vervolgens fungeert “Mouse” als de ultieme, perfecte afsluiter. Dit postrock-achtige mini-epos verhaalt over een gereïncarneerde visser en zijn tragische band met een kleine muis. Ook voor het artwork van de plaat werd hier inspiratie uit gehaald. Gedragen door een stormachtige zee aan weemoedige strijkers en intense af- en aanrollende drums, bouwt het nummer onheilspellend op om uiteindelijk prachtig en haast berustend uit te doven in het niets.
Wanneer die laatste, ijzige snaren wegebben, blijft slechts de drang over om als een junkyard-junkie onmiddellijk weer van voor af aan te beginnen. Dit is een wonderschoon, zorgvuldig geconstrueerd debuutalbum dat weigert zich in één keer volledig bloot te geven en daarentegen gestaag groeit met elke nieuwe cyclus. Het uiterst intieme karakter van de muziek laat je afdalen in een eigenzinnige wereld die je het liefst voor jezelf wil houden, alsof je als kluizenaar eenzaam waakt over een kostbare schat die je zopas hebt opgegraven. Met Role Model Hermit drukt mary in the junkyard met veel bravoure alvast een stevige stempel op het muziekjaar 2026. Wie hen live aan het werk wil zien, kan dit op 11 september in Vera in Groningen, op 6 oktober in de Rotonde van de Botanique in Brussel, op 7 oktober in Rotown in Rotterdam en op 8 oktober in Bitterzoet in Amsterdam.
Ontdek “Crash Landing”, ons favoriete nummer van Role Model Hermit in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
