© CPU – Kris Kellens (archief)
Eerder dit jaar verscheen verrassend genoeg nog maar de vierde plaat van The Mystery Lights. Het vijftal dat zijn oorsprong kent in Salinas, Californië neemt zijn tijd om muziek tot ontplooiing te laten komen. Op die manier kan je dus, in tegenstelling tot vele andere garagerockbands, niet ieder jaar muziek van de groep verwachten. Zo was het ook alweer van 2020 geleden dat de bende in België speelde, toen in De Roma. Voor de tour naar aanleiding van het nieuwe album komt de band twee keer naar ons land. De eerste show werd in het Museum van de Botanique gegeven en daar werd die nieuwe plaat meer dan uitgebreid voorgesteld.
Mojo & The Kitchen Brothers is al lang geen onbekende meer voor ons, en zo was de show in de Botanique alweer meer dan degelijk. Met slechts vier nummers in een halfuur wisten de heren een wall of sound neer te zetten om u tegen te zeggen. En ook de manier waarop iedere song zich langzaam ontplooide, kwam zelfverzekerd binnen. Zo werden we overdonderd met duistere riffs, angstaanjagende gitaaraanslagen en ook wat agressieve vocals. De drummer zat een beetje verscholen in een hoekje, waardoor je niet goed kon zien hoe belangrijk zijn bijdrage was, maar hij leverde wel verschroeiend werk. Samen met het knullige Frans dat de band probeerde te brengen, had Mojo & The Kitchen Brothers weer wat zieltjes gewonnen.
Als je twaalf nieuwe liedjes hebt staan op je verse album, dan moet je die toch gewoon alle twaalf spelen? Dat bleek alvast het motto van The Mystery Lights, want tijdens diens show in Botanique werd er geen enkel nieuw nummer overgeslagen. Het begin was weliswaar nogal rommelig, want na een te lange intro leek er een klein technisch euvel te zijn waardoor er niet direct van start kon gegaan worden. Al die opbouw voor niets, maar gelukkig werden we na tien minuten nog eens wakker gebruld en kon “Mighty Fine & All Mine” lekker knallen. Het nummer stond live al als een huis en werd met de nodige inleving gebracht. Mike Brandon zou niet voor het eerst als een bezetene in het rond staan springen.
“Melt” katapulteerde ons bijna tien jaar terug in de tijd en had dezelfde urgentie als de eerste song, waardoor je al snel kon stellen dat er geen sleet zit op de energie van The Mystery Lights. Toch kregen we daarna net iets te veel nieuwe nummers voor onze kiezen. De ene had iets meer punky agressie zoals “In The Streets”, maar echt binnenkomen deden ze niet. Het bleef jammer genoeg nogal aan de vlakte en je merkte dat het publiek na die binnenkomers toch net iets meer had verwacht. Niet dat Brandon er zijn energie bij verloor, want zelfs bij een kalmer liedje als “Sorry I Forgot Your Name” leek hij als door een bij gestoken.
“Follow Me Home” brak tussendoor alle nieuwe nummers, waarna we weer een salvo van vijf nieuwe liedjes te horen kregen. Deze leken wel de juiste urgentie te bevatten, waardoor het leek alsof The Mystery Lights gewoon de set opbouwde om meer en beter energie de zaal in te krijgen. Brandon was al eens het publiek in gegaan tijdens een gitaarsolo, maar echt wild werd het helaas nooit. Dat was dan wel weer buiten “What Happens When You Turn the Devil Down” gerekend. Het nummer staat nog steeds als een huis en de dreigende gitaar in de intro gaf meteen aan dat het nu wel menens zou zijn.
De band duwde het gaspedaal nog eens in, maar niet veel later verdween ze al van het podium. Gelukkig was er nog een ruime bisronde, voorzien met songs uit de vorige plaat. De nummers die daarvoor werden gekozen, zaten vol energie en dat straalde zich ook af op het publiek dat langzaam wilder begon te bewegen. Niet veel later kregen we zelfs een snedige cover van The Monks’ “I Hate You”, waarna de band nog een verrassing in petto had. Teddy Solano, we vermoeden een familielid van de gitarist, kwam als een gekke latino op het podium om tequila uit te delen. Wat daarna gebeurde, was gewoon een voodooritueel waarbij “Demolicion” voor een groots chaotisch einde zorgde. Het was precies alsof de tequila direct begon te werken bij de bandleden en ze zo als begeleidingsband van een zatte nonkel op een Zuid-Amerikaans familiefeest diende. Niet dat het slecht was, de energie en de rauwe stem pasten perfect en gaven de set nog een exotisch en verfrissend einde dat we niet zagen aankomen.
The Mystery Lights bracht dus heel wat nieuw werk mee naar de Botanique en wist daarbij niet de afwisseling te gebruiken die nodig was om telkens de energie te behouden. Dat werd op het einde uiteindelijk ruimschoots goedgemaakt, maar het was soms jammer dat het zo lang op zich bleef wachten. Het was namelijk niet dat de bandleden geen energie uitstraalden, het publiek bleef gewoon te lang te mak, waardoor de muziek ook niet binnenkwam. Met een gek Zuid-Amerikaans feestje werden we uiteindelijk volledig gek weggedragen van het concert dat 22 nummers bracht in net geen uur en een kwartier, ook daarin zat de energie zeker goed.
Op 24 oktober 2024 speelt The Mystery Lights in Cactus Club in Brugge.
Setlist:
Mighty Fine & All Mine
Melt
Memories
Purgatory
In the Streets
Trouble
Sorry I Forgot Your Name
Can’t Sleep Through the Silence
Traces
Intro
Follow Me Home
Cerebral Crack
Automatic Response
Don’t Want No Don’t Need No
Together Lost
Snuck Out
What Happens When You Turn the Devil Down
Thick Skin
I’m So Tired (Of Living in the City)
Someone Else Is in Control
I Hate You (The Monks-cover)
Demolicion (Los Saicos-cover)
