Mavis Staples @ Koningin Elisabethzaal: Genoeg aan een uurtje

Vierentachtig is ze intussen al, maar van ophouden moet Mavis Staples helemaal niets weten. De Amerikaanse zangeres stond vorig jaar nog samen met Norah Jones op Gent Jazz en kon het Europese vasteland alweer niet meer missen, wat haar ook voor het eerst naar een nagenoeg uitverkochte Koningin Elisabethzaal bracht. Het laatste nog in leven lid van The Staples Singers bracht er een doorsnee van meer dan zeventig jaar carrière, waarin het beste van The Staples Singers en Mavis Staples zelf aan bod kwamen.

Wie net als ons dacht dat Mavis Staples op het podium zou verschijnen toen de zaallichten om acht uur uitdoofden, had het bij het verkeerde eind. We kregen eerst nog een voorprogramma in de vorm van Jon Muq, die ons vijfenveertig minuten lang trakteerde op folky singer-songwriterliedjes die simpelweg gewoon ‘leuk’ waren. Altijd wat flirtend met het platte en clichématige slaagde de Oegandees er wel in om ons een aangename set voor te schotelen, waarbij zijn warme stem de rode draad was. Zeker wanneer hij zoals tijdens “Flying Away From Home” wat hoger ging zingen, kwam dat knusse gevoel dat zijn stem met zich meebracht aangenaam binnen. Toch was vijfenveertig minuten net wat te lang om voortdurend te blijven boeien, zeker ook gezien het – met uitzondering van een tiental minuten met pianist – ook gewoon enkel Muq en zijn gitaar waren.

Om negen uur was het dan eindelijk aan Mavis Staples, die terwijl de band al was begonnen voorzichtig het podium opkwam en zodoende al een eerste staande ovatie kreeg. Dat Staples een spreekwoordelijke grote madam is, weten ze dus in Antwerpen ook. Met “City In The Sky” kregen we meteen een opener van jewelste, waarbij de zangeres zonder al te veel zichtbare moeite haar kenmerkende soulvolle en door de jaren heen nog wat rauwer geworden stem het werk liet doen. Die kwam zowel tot haar recht bij de snellere als de tragere nummers zoals “Soldier” waarbij haar vocale uithalen door het lagere tempo nog net wat meer ruimte kregen om binnen te komen. Op het einde deed ze het zelfs volledig zonder instrumentatie en, eerlijk is eerlijk, we zouden ook gewoon een uur naar enkel en alleen de stem van Staples kunnen luisteren.

Het was doorheen de hele avond de stem van de Amerikaanse zangeres die centraal stond en alle aandacht naar zich toe trok, waardoor er in de verste verte geen nood was aan een grote show. Geen visuals, af en toe wat beperkte lichten en dat was het eigenlijk wel, omdat meer dan dat simpelweg niet nodig was om het publiek volledig uit haar hand te doen eten. Hier en daar gooide ze er een bindtekst tussen, die voor een stuk bestonden uit grapjes die enkel en alleen al grappig waren omdat een vierentachtigjarige vrouw ze stond te maken. Staples was net zo aandoenlijk als de warmste Disney-grootmoeder die je ooit gezien hebt.

De handen van de Amerikaanse deden niet alleen dienst om in de mate van het nog mogelijke wat te dansen, maar ook als metronoom van een hele zaal die klaar zat om met haar mee te klappen eens ze haar handen omhoog deed. Tel daar nog eens bij op dat er ook nog eens een geestige vibe van het podium straalde door de chemie met haar bandleden, en je zit wat plezierwaarde betreft meer dan goed. Los daarvan was de begeleidingsband ook van hoog niveau, met als uitschieters de backingvocalistes tijdens “Can You Get To That” en de wisselende vocals tussen Staples en haar fenomenale gitarist voor “Respect”.

Naar het einde toe leek het er bij “We’ve Got To Get Ourselves Together” even op dat Staples het wat rustiger aan wilde doen toen ze op een stoel ging zitten, maar niets was minder waar, want al snel veerde de zangeres weer op om er nog maar eens de ene na de andere uithaal uit te persen. Tijdens “I Belong To the Band” deed ze er nog een schepje bovenop, door wat mee te tokkelen op de gitaarhals van haar gitarist.

Voor het slot werd de welkbekende Talking Heads-cover “Slippery People” boven gehaald, dat zodanig goed bij Staples’ stem aansluit dat het misschien wel het absolute hoogtepunt van de avond was. “Heavy Makes You Happy” was de absolute afsluiter en terwijl de band het lied instrumentaal naar het einde toe begeleidde, mocht de zangeres wederom een staande ovatie in ontvangst nemen terwijl ze het podium verliet.

Mavis Staples had aan een niet meer dan uurtje genoeg om in de Koningin Elisabethzaal te bewijzen dat goud niet roest en ze nog steeds een zangeres van jewelste is. Met het merendeel van de set bestaande uit klassiekers van The Staples Singers wist ze de handen zowel op elkaar te krijgen voor applaus, maar ook om een hele zaal op haar ritme te doen meeklappen.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!