Gent Jazz 2026 (Festivaldag 5): Blues van jong en oud

Na een eerste rustdag op maandag was het weer tijd voor een verderzetting van Gent Jazz met alweer de vijfde festivaldag. Dat was er eentje die in teken stond van de blues en aanverwante genres, met op het hoofdpodium Annie and The Caldwells, D.K. Harrell en grote publiekstrekker Van Morrison. Axelle Red mocht daar ook de avond afsluiten, nadat we op de Garden Stage al Jon Muq en Michelle David & The True-Tones leuke sets hadden zien spelen.

Annie and The Caldwells @ Main Stage

Met Annie and The Caldwells stond om kwart voor vijf misschien wel de strafste opener van deze jaargang op het podium. Moeder Annie deelde het podium met haar dochters en nichtje en die familieband was ook zichtbaar, want de zangeressen waren als geen ander op elkaar afgestemd. Er was zelfs even ruimte voor een extra zangeres, toen een jonge vrouw uit het publiek een microfoon kreeg en het verrassend goed deed. Annie en familie gingen vervolgens verder met wat ze een hele set lang zouden doen, namelijk soul, gospel en blues combineren door middel van knappe vocale uithalen. We moesten daarbij geregeld even aan Mavis Staples denken. De publieksintereactie van Annie and The Caldwells loonde, want de band kwam na een enthousiast applaus nog terug het podium op, zij het wel zonder moeder Annie. De band mocht nog een laatste keer een heerlijke groove verzorgen, waarna de dochters nog een laatste keer hun ferme stembanden in de verf konden zetten. Het is jammer dat er in vergelijking met de weekenddagen nog niet veel mensen waren, want Annie and The Caldwells brachten een straf staaltje zang en energie met zich mee.

Jon Muq @ Garden Stage

Net zoals Van Morrison, is Jon Muq een vaak terugkerende gast op Gent Jazz. Waar dat bij Morrison op de Main Stage is, is dat voor Muq veelal de intieme Garden Stage. Muq, die we solo al eens zagen openen voor Mavis Staples in de Koningin Elisabethzaal, had deze keer drie sterke muzikanten mee. Het gaf zijn repertoire meteen meer muzikale body op de bühne. Het was met name de gitaar die voor een extra melodisch gehalte zorgde, terwijl de altijd innemende verhalen van Muq natuurlijk op de sympathie van het publiek konden rekenen. Zoals iedere keer het geval is met Muq, zitten we op het einde van de dag nog steeds in ons hoofd met het gelukzalige “Hello Sunshine” en dat onderstreept een al even gelukzalige show.

D.K. Harrell @ Main Stage

De vergelijking met B.B. King, die zelf in zijn oude jaren nog twee keer op Gent Jazz stond, wordt bij D.K. Harrell altijd snel gemaakt. Geheel onlogisch is dat niet, want Harrell speelt niet alleen op een soortgelijke gitaar, maar houdt er ook een soortgelijke speelstijl op na. Het duurde even voor we die op Gent Jazz konden bewonderen, want de Amerikaan kwam pas op het podium toen zijn band al enkele minuten bezig was, maar maakte daarna wel snel duidelijk wie de grote ster op het podium was. Harrell liet de band wel ruimte om te soleren, met onder meer enkele erg knappe trompetsolo’s en volgde die op met smaakvolle gitaarlicks, die hij zowel traag als snel uit zijn mouw wist te schudden. Een van zijn bretellen scheurde ervan, maar gelukkig bleef het daar wel bij. Zijn broek had namelijk evengoed kunnen scheuren, toen hij tijdens het geweldige “You’re A Queen” tot groot jolijt van het publiek met zijn achterwerk ging schudden. Datzelfde publiek zong met plezier ook het refrein van dat lied mee en werd daarvoor beloond met “PTLD”, dat wat weg heeft van “Papa Was A Rollin’ Stone” als knallende afsluiter.

Van Morrison @ Main Stage

Nadat er al twee rondjes met blues het hoofdpodium hadden plaatsgevonden, was het met Van Morrison tijd voor de derde, laatste en beste. De Noord-Ier begon met wat bluescovers van op zijn nieuwste plaat, Somebody Tried To Sell Me A Bridge en die pakten meteen. Nadat hij tijdens openingsnummer “Deep Blue Sea” al naar lieve lust harmonica had gespeeld, was het tijdens “Kidney Stew” tijd voor een aardig streepje saxofoon. Die harmonica kwam voor “Monte Carlo Blues” weer terug, zij het toen wel net iets te luid, waardoor we toch wel een aanzienlijk deel mensen even naar de oren zagen grijpen.

Morrison bleef misschien even te lang bij de gezapige standaardbluesjes hangen, maar schakelde na een dik halfuurtje dan toch een versnelling hoger, wat meteen ook op nog groter enthousiasme van het publiek kon rekenen. De zanger ging alvast overstag met een door zijn handen gecreëerd tremolo-effect op zijn saxofoon tijdens “Little Village”, dat sowieso al bol stond van de fantastische blazerssolo’s. “Down To Joy”, dat sowieso al een ietwat meer uptempo-nummer is, werd nog wat sneller gespeeld dan op de vorig jaar verschenen plaat. Met “Tore Down à la Rimbaud”, toch wel een favorietje bij de fans, pakte Van Morrison nog eens door.

Richting het einde toe zag Morrison de tijd rijp om zijn grote hits in te zetten, met “Moondance” voorop. Het lied heeft qua akkoordstructuur altijd meer weg gehad van een salsa dan een blues en dat mocht op Gent Jazz extra duidelijk blijken. Morrison omarmde de salsa met zowel schallende trompetten als een stukje keys dat net zo goed van Gonzalo Rubacalba had kunnen zijn. Het moet bij de Noord-Ier, die tijdens de eerste nummers toch niet al te enthousiast oogde, voor een goed humeur gezorgd hebben, want tijdens “Real Real Gone” leken we hem zelfs even te kunnen betrappen op een glimlach. Het absolute slot was zoals altijd weggelegd voor “Gloria”, dat evenzeer zoals altijd mee gescandeerd werd en waarop de band nog even doorjamde toen Van The Man al voor de tweede en laatste keer van het podium was gewandeld. Morrison bracht in het eerste deel van zijn set veel oude bluesnummers, zoals hij ze op zijn recentste plaat heeft opgenomen, om vervolgens met wat hits en favorieten voor oprechte extase te zorgen. Als er dan toch een klein kritiekpuntje moeten geven, dan is het wel dat er niet veel van op Remembering Now op de setlist stond, terwijl dat album ook nog maar een jaar oud is.

Michele David & The True-Tones @ Garden Stage

Michelle David & The True-Tones gaven zowel voor als na Van Morrison een set op de Garden Stage, waarvan we met zekerheid kunnen zeggen dat de tweede er eentje was met bakken energie. Met frisse gitaarmelodieën ter ondersteuning, kon David haar enorme stem voortdurend in de verf zitten en het hielp daarbij ook dat de band simpelweg erg goede nummers maakt. Dat resulteerde erin dat er, met uitzondering van het knappe stukje poëtische voordracht op muziek, constant voor het podium werd gedanst. David kon het publiek laten doen wat ze wou, door ze onder meer de armen in de lucht te laten steken en er vol overtuiging mee te schudden. Michelle David & The True-Tones hadden net zo goed op het hoofdpodium kunnen staan en het zou ons niet verbazen mocht dat ooit nog gebeuren.

Axelle Red @ Main Stage

Axelle Red was misschien wel de vreemde eend in de bijt op een affiche die voornamelijk in het teken van blues en aanverwante genres stond. Met haar gigantische band moest ze in omvang echter niet onderdoen voor Van Morrison en dat vertaalde zich ook naar een sterk optreden, dat helaas voor haar wel op minder toeschouwers kon rekenen dan bij Morrison. Zij die al naar huis getrokken waren, misten nog een degelijk concert, waarbij Red zowel haar knappe stem en songs in de verf zette, maar haar band ook voldoende ruimte verschafte om te soleren en instrumentaal grootse momenten te brengen. Het hielp ook dat Red haar hits zoals “Rouge Ardent” en “Sensualité” niet opspaarde tot het absolute einde, maar ze mondjesmaat in haar set verwerkte, want dat zorgde hier en daar wel eens voor een verrassing. Het was dan ook jammer dat er niet al te veel toeschouwers waren om de leuke en gevarieerde set van Axelle Red te zien.

Op de vijfde dag van Gent Jazz kregen we eigenlijk enkel maar goede dingen te zien en te horen, met in het bijzonder sterke optredens van D.K. Harrell en Van Morrison.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!