Hooverphonic @ Koningin Elisabethzaal: Royale terugkeer van Noémie Wolfs

Na het afscheid van Geike Arnaert in 2008 heeft Hooverphonic zich nieuw leven ingeblazen met Noémie Wolfs. De zangeres bracht een nieuwe orkestrale en poppy sound met zich mee na enkele donkerdere en meer psychedelische platen. Singels als “Anger Never Dies”, “One Two Three” en “Heartbroken” werden haast meteen Hoover-classics en niet veel later stonden Alex Callier, Raymond Geerts en Noémie Wolfs met een groot orkest op podium om met die nummers en de oude hits een soort van ultieme Hooverphonic ervaring te brengen. Na die grote hoeveelheid aan strijkers was het opnieuw tijd voor iets anders, namelijk de enige Hooverphonic plaat zonder violen en andere strijkinstrumenten. Reflection zorgde met onder meer “Amalfi” en “Gravity” opnieuw voor enkele fijne hits, maar daarna gingen de wegen van Noémie en Hooverphonic uit elkaar. In tussentijd bracht Noémie Wolfs drie soloplaten uit en Hooverphonic vier albums, waarvan opnieuw twee met Geike. Een week geleden namen zowel Geike als gitarist en originele bandlid Raymond afscheid van Hooverphonic, waarna Noémie Wolfs gisterenavond in de Koningin Elisabethzaal in Antwerpen haar grote terugkeer maakte. En voor de gelegenheid gebeurde dat opnieuw met een groot orkest.

De avond werd ingezet door Jasper Erkens die een nieuw Hooverphonic nummer bracht, een opvallende keuze die wat wenkbrauwen deed fronsen. Toen niet veel later echter de eerste tonen van “One Two Three” werden ingezet voelde je de spanning stijgen in de zaal. Het grote doek waarachter het orkest en Noémie Wolfs stonden viel naar beneden en zo was het echte startschot geven. De zangeres verscheen in een prachtig rood pak en leek zich meteen thuis te voelen. Ook het podium en de verhoogjes waren in het rood ingekleed, wat de warme muziek extra kracht bijzette. Hooverphonic bracht meteen enkele gekende nummers van The Night Before en kwam met “George’s Cafe” met een eerste aangename verrassing. De sfeer werd iets meer moody, met een subtiel verleidelijke toets. Doorheen de avond legde Noémie Wolfs hier en daar een extra accent in haar zang door een woord extra kracht bij te zetten, of net intiemer te maken. Het zorgde voor een speelsheid die bovendien ook extra charme opwekte. Ook de chemie tussen Noémie Wolfs en Alex Callier tussen de nummers door voegde iets toe, waarmee het ook snel duidelijk was dat iedereen op podium vertrouwen had in de avond én plezier maakte.

“Unfinished Sympathy” was de volgende verrassing van de avond. De prachtige Massive Attack cover stond dan wel op het With Orchestra album, maar voelde ruim tien jaar later alles behalve vanzelfsprekend aan op de setlist. Misschien was het net daardoor dat de ballade nog harder binnenkwam. Met vervolgens twee nummers van Reflection wisten Hooverphonic en Noémie Wolfs aangenaam te charmeren, maar het was bij “2Wicky” dat het publiek terug enthousiaster werd. Het eerste pre-Noémie nummer combineerde hier het orkestrale met toch enkele elektronische samples, waardoor Hooverphonic hun eclectische verleden helemaal leek te omarmen. Vervolgens bedankte Alex Callier het orkest, bestaande uit maar liefst 24 muzikanten, en grapte hij dat de groep met al die muzikanten misschien beter had gescoord dan negentiende op het Songfestival. Ja, er werd doorheen de avond vooral gefocust op hoogtepunten uit Hooverhonics carrière, maar de muzikant omarmde ook de minder glorieuze momenten en dat sierde. “The Wrong Place” werd alsnog overtuigend gebracht, maar het waren “Anger Never Dies” en “Romantic” die terug meer schwung in de set brachten.

Noémie Wolfs’ stem, haar rode pak en het rode podium sloten perfect aan bij het warme gevoel en de rode uitstraling die nummers als “Romantic” met zich meebrachten. Toen “Eden” meteen daarna als een koeler en emotioneler nummer werd gebracht met eerder licht blauwe uitstraling, sloeg de sfeer helemaal om. Wolfs warme stem voegde een extra dimensie toe aan het iconische lied, waarbij de blazers ook eventjes in de schijnwerpers stonden. “Eden” voelde helemaal anders aan wanneer Geike het zong, maar dat betekende niet dat het hier minderwaardig was aan het origineel. Ook “Gravity” werd op een andere manier gebracht. Door het toevoegen van strijkers verdween een deel van de boosheid, die plaatsmaakte voor iets dat eerder als verdriet aanvoelde. Hooverphonic bracht naar goeie gewoonte veel bekende nummers, maar gaf er soms een spin aan waardoor ze alsnog als fris overkwamen en zelfs de doorwinterde fan wisten te verrassen.

Na een spontaan intermezzo met muziek van Jeff Buckley door gitarist Pieter Peirsman en “Second Life” met Jasper Erkens keerde Noémie terug in een nieuwe blauwe outfit. Het duurde niet lang voor de eindspurt werd ingezet. Een ijzersterke pianoversie van “Vinegar & Salt” ging door merg en been, waarna “Mad About You” uiteraard scoorde. Dat Noémie en de muzikanten het nummer vlekkeloos brachten was intussen vanzelfsprekend, want zelfs van schoonheidsfoutjes was er doorheen de avond geen sprake. Er werd daarna sterk uitgepakt met “Renaissance Affair”, een van de meest ondergewaardeerde nummers van Hooverphonic. De bisronde werd dan weer met het Bond-achtige “Danger Zone” afgesloten, dat zich in diezelfde categorie bevindt. Daar voorafgaand zorgden “Badaboum”, “Amalfi” en “Sometimes” voor wat meer sfeer, al bleef het publiek toch heel formeel en braaf. Het korte stukje van Chris Isaacs “Wicked Game” viel tijdens “Amalfi” duidelijk in de smaak, maar ‘la lala lala’ meezingen was voor het publiek alsnog te veel gevraagd. Saai publiek of niet, Hooverphonic laat zich na dertig jaar daar niet door doen en zette de hele avond hun beste beentje voor. Noémie Wolfs is meer dan terug bij Hooverphonic.

Na ruim tien jaar afwezigheid stond de zangeres vol zelfvertrouwen op het podium, alsof ze geen dag is weggeweest. Ze leverde sterke vocals af met hier en daar een goeie uithaal, en voegde charme toe met kleine accenten of een anekdote tussendoor. Dat de Hooverphonic band strak speelde verrast niemand meer, maar dat de muzikanten vorige week nog met Geike en Raymond op podium stonden en nu al vlekkeloos een nieuwe show neerzetten, is toch wel indrukkend te noemen. En dan kunnen we uiteraard het orkest niet over het hoofd zien. Hooverphonic speelde de afgelopen jaren vaak met vier strijkers op podium, maar het valt niet te ontkennen dat twintig extra muzikanten de concertervaring nog groter en imposanter maakte. Het podium leefde door het orkest, de zangeres en de dertig jaar aan sterke songs waarbij hits en verborgen parels mooi met elkaar werden gecombineerd. Hooverphonic bracht in de Koningin Elisabethzaal zaal een meer dan waardige terugkomst van Noémie Wolfs.

Hooverphonic heeft nog tientallen shows gepland staan met Noémie Wolfs, meestal in een kleinere opstelling, maar ook in Gent en Oostende zal het orkest erbij zijn. Alle data zijn terug te vinden op de website.

Facebook / Instagram / Website

Setlist:

(Nieuw nummer)
One Two Three
Heartbroken
George’s Café
Unfinished Sympathy (Massive Attack cover)
Ether
Boomerang
2Wicky
The Wrong Place
Anger Never Dies
Romantic
Eden
Gravity
Jackie Cane
Je n’en connais pas la fin (Édith Piaf/Jeff Buckely cover)
Second Life
The World Is Mine
Vinegar & Salt
Mad About You
Renaissance Affair