AlbumsFeatured albumsRecensies

Black Country, New Road – Ants from Up There (★★★★★): Bitterzoet afscheid

Er zijn weinig bands die zo snel zo veel mensen hebben weten te overtuigen van hun pure muzikale talent als Black Country, New Road de afgelopen twee jaar. Debuutsingle “Athens, France” en de volle negen minuten van “Sunglasses” waren meteen twee schoten in de roos. De Slint-esque magie die we terugvonden op For the First Time catapulteerde de debuutplaat van de Londense postpunkers meteen naar de hoogste rangen van vele muzikale eindejaarslijstjes. Mede door lockdown werd de release van deze eerste plaat opgeschoven naar het voorjaar van 2021, met het gevolg dat de band hun debuutplaat al kotsbeu was op de releasedag. “Sunglasses” werd live nog even in een compleet andere hoedanigheid gespeeld en werd niet veel later zo goed als dood verklaard door saxofonist Lewis Evans.

Het einde van een tijdperk betekent altijd ook het begin van een nieuw; compleet onverwachts wordt het hoofdstuk Ants from Up There even snel gesloten als het was geopend. Frontman Isaac Wood maakte vier dagen voor de release van het album bekend dat hij stopt als frontman van de band. ‘Verdrietige en angstige gevoelens’ tijdens het zingen en gitaar spelen liggen aan de basis van zijn besluit. Wood is altijd wel een atypische frontman geweest. Zijn aanstelling voelde meer als een verplichting dan als een volledig vrije keuze. Black Country, New Road is namelijk ontstaan uit de assen van Nervous Conditions: de zeven leden van de groep werden toen bijgestaan door een andere zanger die in 2018 na aantijgingen van seksueel grensoverschrijdend gedrag de band verliet. Klaarblijkelijk heeft Wood zich nooit 100% zeker gevoeld in zijn nieuwe rol. Zijn solo alter ego heet ook The Guest; een gast die toevallig uit noodzaak de rol van frontman moet invullen.

Ongewild en als bitter afscheidscadeau van de band in zijn huidige vorm kunnen we nu naar Ants From Up There luisteren. Ondanks dat er maar een jaar tussen de twee albums zit, is er een heel grote stijlverandering te merken. Het passe-partout postpunklabel wordt volledig aan de kant geschoven voor een veel melodieuzere aanpak. In stijl heeft het soms wat weg van oudere Arcade Fire, maar alles klinkt toch onmiskenbaar als Black Country, New Road. Vooral op opener en eerste single “Chaos Space Marine” wordt de mosterd schijnbaar bij de Canadese indierockers gehaald. Het is meteen ook het meest rechtlijnige nummer op de plaat. “Concorde” en “Bread Song” introduceren de postrock-elementen die verder in het album tot perfectie worden gesmeed.

“Good Will Hunting” is dan weer wat makkelijker behapbaar qua structuur. Het frivole samenspel tussen gitaar, marimba en viool en tussen de verschillende vocals maken de sfeer weer wat gelaten na de rauwe emotie van “Bread Song”, een nummer dat gaat over, jawel, brood. Op songwritingvlak is er niets aan te merken, alleen mochten de drums misschien wat zachter gemixt worden. “Haldern” draait de kar dan weer 180 graden. De minimalistische, droney gitaar en hypnotiserende viool en sax zouden uit een draaiboek voor Steve Reich kunnen komen. Toch is het de piano van May Kershaw die hier de show steelt. Als een waterval vallen de noten naar beneden op de climax, halverwege het nummer. Het rauwe talent op vlak van songwriting van deze jonge muzikanten blijft ons keer op keer van onze sokken blazen.

Na het korte instrumentale intermezzo “Mark’s Theme” sluit Black Country, New Road hun definiërende hoofdstuk af met een drieluik om U tegen te zeggen. We kunnen ons geen mooier nummer inbeelden om een wolkenloze zondag te beginnen dan met “The Place Where He Inserted the Blade”. Nog nooit klonk Black Country, New Road zo hoopvol en zo licht. Van de huppelende baslijn tot de vleiende fluitsolo, we gaan ervan zweven. “Snow Globes” zet vervolgens de druk weer wat hoger op het cryptische existentialisme. Drummer Charlie Wayne had duidelijk een vergadering gemist en gaat helemaal los op het zachte slaapliedje. De opbouw en heerlijke climax doen denken aan het betere werk van Godspeed You! Black Emperor: verrassend simpel, maar heel effectief.

Het absolute hoogtepunt van Ants from Up There wordt gespaard voor het einde. “Basketball Shoes”, met zijn twaalf minuten in lengte, was al geschreven nog voor het debuutalbum was aangekondigd. Onder fans staat een studio-opname al twee jaar lang bovenaan het verlanglijstje van de Kerstman. De trage opening doet ons dromen, het snelle middenstuk breekt potten en het apocalyptische einde doet ons verstijven van bewondering en admiratie. Het magnum opus van de groep kon geen mooier afscheid zijn van Isaac Wood – die werkelijk alles geeft op het einde – als frontman van de jonge Britse groep.

Waar Black Country, New Road nu heen gaat, is nog onduidelijk. Er wordt gezegd dat Tyler – bassiste extraordinaire – de lead vocals voor de nieuwe(re) muziek op zich zal nemen. Helaas werd ook al gecommuniceerd dat de nummers van de eerste twee platen wellicht nooit meer zullen gespeeld worden. Zoals het er nu naar uit ziet, zal Black Country, New Road vooral nog in naam overeind blijven. Hoe de nieuwe invulling zal klinken, valt dus nog af te wachten, maar afgaande op de muzikale expertise van de zes overblijvende leden kunnen onze verwachtingen niet anders dan heel rooskleurig zijn.

Wat wel zeker is, is dat het tweede album van de band ongetwijfeld in de komende jaren als een prachtige tijdscapsule beschouwd worden. Ants From Up There lost niet alleen zonder enige moeite de torenhoge verwachtingen helemaal in; het overtreft ze keer op keer. De simpele, maar wondermooie melodieën staan in schril contrast met de furore van For The First Time. Beide zijn fantastische albums, hoewel het om een heel andere soort schoonheid gaat. Met deze nieuwe plaat heeft de band eindelijk hun sound kunnen vastleggen en perfectioneren. Waar het debuut nog een ruwe diamant behelsde, is Ants From Up There de ambachtelijke geslepen briljant waarvan we wisten dat Black Country, New Road ze in zich had.

Website / Facebook / Instagram

Related posts
InstagramLiveRecensies

Primavera Sound Barcelona 2022 (Weekend 1): Emotionele rollercoaster

Zoals bij ieder festival deze zomer was het ook bij Primavera Sound twee jaar geleden dat ze nog eens van jetje konden…
AlbumsFeatured albumsRecensies

Just Mustard - Heart Under (★★★★): Postpunk uit het spookhuis

Postpunk uit de Britse eilanden verbergt de laatste jaren voor steeds meer mensen steeds minder geheimen. Naast enkele Amerikaanse groepen namen Shame,…
FestivalnieuwsMuzieknieuwtjes

Sonic City Festival 2022 pakt uit met Low, Black Country, New Road en Gilla Band als curators

De organisatie van Sonic City in Kortrijk maakte eerder al bekend dat er dit jaar drie curatoren zouden zijn voor het festival….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.