Amon Amarth @ Lotto Arena: Donder zonder bliksem

Heeft u gisteren in de Antwerpse haven een gigantisch vikingschip gezien? Het zou zomaar eens kunnen, want de Zweedse vikingen van Amon Amarth hadden alle zeilen bijgezet om naar de stad aan de Schelde te komen. De deathmetalband is geliefd in brede kringen van het metalcircuit en slaagt in iets wat in deze tijd meer dan ooit broodnodig is: mensen samenbrengen en hun een goede tijd bezorgen. De aanleiding voor deze nieuwe zwerftocht over de wereld is hun dertiende album The Allfather Awakens. De krijgers hervonden daarop hun bloedlust en trokken met verse wapens en hernieuwde kracht weer ten strijde, ter land en ter zee. In hun kielzog namen ze met Orbit Culture en Soilwork twee Zweedse bands mee, waardoor een avondje donderende gitaren in een goed gevulde Lotto Arena kon haast niet mislopen. Of dat hadden we toch verwacht.

Het was zondag en dat betekende dat de metalheads een goed excuus hadden om iets vroeger de familietafel te verlaten. Om half zeven begon Soilwork er namelijk aan en het Zweedse gezelschap kon op een behoorlijk talrijke opkomst rekenen. Veel plaats kreeg het zestal niet, wat misschien ook bijdroeg aan de compacte indruk die de set maakte. Toegegeven, de melodieuze deathmetal had tijd nodig om te aarden en ondanks verwoede pogingen van Björn Strid bleef de band net iets te veel op een muur van onverschilligheid botsen. Het publiek was dan wel talrijk, maar nog niet echt vatbaar voor interactie. Dat had wat ons betreft verschillende oorzaken, waarvan de ietwat gedateerde sound van de band de voornaamste was. Het zou wat flauw zijn om het zestal alleen daarop af te schrijven en zo nu en dan wisten ze ook te overtuigen, maar als geheel kwam het allemaal vrij licht over. “Spirit of No Return” bevestigde ons gevoel dat het vet van de soep is, al bleek die soep voor sommigen nog voedzaam genoeg om zich te amuseren. “Stålfågel” sloot de set op vertrouwde wijze af, zonder dat de band echt excelleerde. Vroeg komen was dus geen verkeerd idee, al verkeerde Soilwork duidelijk niet in topvorm.

Het melodieuze maakte plaats voor het harde. Orbit Culture, eveneens een Zweeds exportproduct, pakte het anders aan dan zijn voorgangers en daarmee haalden ze hun beoogde slag thuis. Het viertal zorgde voor een robuuste en beenharde geluidsmuur die de Lotto Arena in een wurgreep nam. Het tamme publiek werd al iets wilder en de muilperen volgden elkaar in sneltempo op. Vooral met die furieuze gitaar- en drumsound verzette Orbit Culture bakens, al kon het vocaal wat ons betreft zo nu en dan net iets scherper en meedogenlozer. We duwden onze oordoppen na de eerste twintig minuten nog net iets dieper in onze oren en dat was nodig, want met een strak einde beukte Orbit Culture als een Zweedse buffel iedereen omver. “Vultures of North” was opjuttend materiaal waarin menig andere band stikjaloers op zou zijn en waar de volledige klasse en hardheid van het kwartet te horen en te voelen waren. De wall of death was in elk geval een goed teken dat Antwerpen klaar was voor de volgende stap en die bleef niet lang op zich wachten.

Om kwart voor negen viel het doek en stond Amon Amarth klaar om met ons het ruime sop te kiezen. “Gjallarhorn”, niet toevallig de openingstrack van het nieuwe album, moest de eerste krachtstoot uitdelen. Veel spierballen kon het Zweedse gezelschap echter niet laten rollen, want de balans tussen hardheid en snedigheid was zoek. Een kanonstart kregen we dus niet en ook de rest van het eerste kwartier bleef de band verrassend genoeg wat aanmodderen. Ondanks de vlammen bij “War of the Gods” en “Death in Fire” misten we de vonk die alles in vuur en vlam kon zetten. De eerste roeiers en crowdsurfers werden wel gespot, terwijl enkelingen de animo op het middenplein hoog probeerden te houden. Amon Amarth zocht ondertussen naar een extra dimensie met wat spektakel op het podium, maar de gotische oorlogstaferelen op het grote scherm voelden wat goedkoop aan.

Er ontbrak iets bij Amon Amarth om het concert naar een hoger niveau te tillen, al deed de band daar zelf best weinig aan. Alles wat we hoorden, werd geroutineerd afgehaspeld en de bedrijvigheid speelde zich enkel voor het podium af. Tijdens “Deceiver of the Gods” hadden ze wel een figurant op het podium gezet die als een soort krijger en god even voor sfeer moest zorgen, maar echt een meerwaarde was het niet. Het nieuwe “The Allfather Awakes” bracht dan weer meer sfeer dan verwacht, maar het ontbrak het nummer wel aan een donderende gitaarriff die de hemel helemaal kon doen openbreken. En die riffs misten we doorheen de avond wel vaker, zeker in nummers die er normaal bekend om staan. Daar moet toch iets zijn misgelopen bij het afstellen van het geluid. Opperhoofd Johan Hegg ging ook regelmatig even naar de zijkant van het podium om zich te hydrateren en zijn stem op peil te houden, wat na een paar weken op tour wel nodig is om nog even zwaar en hard te kunnen zingen.

De vikingen bleken tammer dan we gewoon waren, wat niet gezegd kon worden van het publiek. Het middenplein en de tribune roeiden simultaan mee bij “Put Your Back Into the Oar” en zo bleek nog maar eens: Amon Amarth rules the waves. Weliswaar op de automatische piloot. Tussen al die hevige gitaren werd met “Upphaf” een ietwat overbodig kampvuurmoment ingelast, maar het vormt wel al enkele jaren onderdeel van de show en zorgt voor wat gemoedelijkheid. Daar had het publiek echter geen boodschap aan, want de fans wilden vooral nog verder escaleren op zondagavond. Het donderde dus wel, maar van een zware blikseminslag was bij pakweg hitje “Guardians of Asgaard” geen sprake. Ook hier misten we de virtuositeit van de gitaristen die het nummer normaal gezien net dat extraatje kan geven. Gelukkig bood “Shield Wall” beterschap. De moshpit was bovendien van een aardig formaat en het metalfeestje ging dan toch gewoon door.

Het mocht echt beginnen donderen en daarom werd onder meer “Eight Legs of Thunder” bovengehaald. Vooral drummer Jocke Wallgren hield het tempo aardig hoog en zorgde er zo voor dat Amon Amarth geen scheepsbreuk leed. En daar mocht op gedronken worden. “Raise Your Horns”, hun welbekende meezinger, liet de horens de lucht in gaan en werd vooral gedragen door het enthousiasme van het publiek. Nog een noemenswaardige gebeurtenis in het slot was het zwaardgevecht tijdens “The Way of Vikings”. Je kon het metaal van de twee ridders tegen elkaar horen botsen en dat zorgde voor echte actie op de planken. Niet op het podium, maar wel op het scherm zagen we dan weer Biff Byford van Saxon meezingen met “Saxons and Vikings”, maar wij keken eigenlijk al uit naar de actie van slotnummer “Twilight of the Thunder God”. Johan Hegg sloeg met een grote hamer het vuurwerk uit de grond en na een vonkenregen nam hij samen met zijn bandgenoten afscheid van het Belgische publiek. De woorden van appreciatie kwamen dan wel vrij laat, maar ze klonken wel gemeend.

En zo eindigde het vrij apathische optreden van Amon Amarth zonder dat de band echt wist uit te blinken. De nummers van het nieuwe album The Allfather Awakens misten live een overrompelende gitaarriff en ook bij de gekende nummers speelden de vikingen vrij statisch en volgens het boekje. Weinig spanning, voorspelbaar en bij momenten zelfs saai: het is een conclusie die we na hun vorige passages in ons land niet hadden verwacht te trekken. Amon Amarth is namelijk altijd een band geweest die het live kon waarmaken, maar gisteren vergat de groep na het donderen te bliksemen. Komende zomer krijgt ze wellicht de kans om die perceptie bij te draaien, al zal het offensief dan wel vooral van de Zweden zelf moeten komen.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Gjallarhorn
War of the Gods
Death in Fire
Free Will Sacrifice
Deceiver of the Gods
The Allfather Awakes
Hermod’s Ride to Hel – Lokes Treachery, Part 1
Put Your Back Into the Oar
We Rule the Waves
One Thousand Burning Arrows
Upphaf
Guardians of Asgaard
Shield Wall
Eight Legs of Thunder
Raise Your Horns
For Victory or Death
The Way of Vikings
Saxons and Vikings
Twilight of the Thunder God