Nu het rijk der poppunk zo stilaan wordt ingepalmd door rappers, popsterretjes en boomerdrummers met boekskesvriendinnen, slagen heel wat poppunkbands op de vlucht naar andere oorden. Ook Boston Manor is geen uitzondering op die regel. Al na haar tweede langspeler besloot de groep uit Blackpool beige shorts en baseballpetjes achter zich te laten. Wat hen echter wél uniek maakt is het feit dat ze daarin geslaagd zijn, want vooral derde plaat GLUE mocht er zeker wezen. Voor het eerst sinds die langspeler horen we weer van de Britten.
De lijn van voortvarend, industrieel altrockgeluid wordt ook meer dan een jaar na die laatste langspeler doorgetrokken. “Carbon Mono” vat aan met dreigende synths die het gezelschap van theatrale metalgitaren best weten te appreciëren. Henry Cox zorgt er met zijn stemgeluid uit de duizend voor dat deze single weer volledig als een Boston Manorexemplaar klinkt. Stevig, muzikaal gebrul wordt afgewisseld met lang uitgesponnen vocalen en evenwichtig gedoseerd tot de puike single die “Carbon Mono” is geworden.
Volg ons op Spotify voor meer nieuwe muziek.
