Albums, Recensies

Adrianne Lenker – songs / instrumentals (★★★★): Achter de gitaar zit een vriendin

Big Thief drukte in 2019 een stevige indiefolkstempel op heel wat eindejaarslijstjes met hun twee-albums-op-een-jaar U.F.O.F. en Two HandsHet resulteerde in een aardig gevuld tourjaar dat in 2020 in het vooruitzicht lag. Ware het niet dat ook de intussen welgekende coronacrisis op tour ging en Big Thief genoodzaakt was de hunne abrupt af te breken en terug te keren naar de Verenigde Staten. De gelukkigen die erbij waren in maart in de Ancienne Belgique net voor ons land in lockdown ging, zagen nochtans een band die in topvorm was.

Frontvrouw Adrianne Lenker besloot een kleine hut te huren in Berkshire Mountains in Massachusetts, vlakbij haar zus, om zich daar in alle stilte terug te trekken in lockdown. Het leidde uiteindelijk tot twee albums die ze er schreef en opnam: songs en instrumentals. De ‘one room cabin’ deed haar denken aan de binnenkant van een akoestische gitaar en het gevoel inspireerde haar om nummers te schrijven en die ook vast te willen leggen. Ze belde in april vriend en technicus Philip Weinrobe op, die samen met haar het album opnam. Na drie weken sleutelen aan de juiste opstelling van opnameapparatuur en kabels bleven ze enkel over met een werkende Sony Walkman op batterijen en een kleine portie wanhoop. Beter een goeie vriend met nog een recorder in zijn stock (die Lenker en Weinrobe tenslotte uit de nood hielp), dan een goeie vriend zonder. En zo begonnen ze aan een maand opnames.

Negen van de elf nummers schreef Lenker tijdens het opnameproces, een periode van rouw nadat haar relatie eindigde. Ze had een aantal nummers geschreven, maar tegen de tijd dat Philip Weinrobe toekwam, was ze naar eigen zeggen ‘on a whole new level of heartsick’. Ze schreef dus een nieuwe portie en ging mee met de flow van het leven in een hut in de bossen. Koken op een houtstoof, wassen in een kreek en op zoek naar eten. Het vertaalt zich mee in een eenvoudig en intiem album. Een gitaar en een stem. Een luisteraar en een verteller die er als het ware naast zit.

Opener “two reverse” brengt al meteen Lenkers breekbare stem naar voor en haar emoties komen instant binnen. Een terugkerend thema is wat er niet is. Denk maar aan het bescheiden “heavy focus”, waar ze wil verdwijnen, of “zombie girl”, waarin ze in een droom lijkt te ontwaken. De hut in het bos is nooit ver weg, met de fluitende vogels en voorbijzoemende vlieg op “zombie girl” en het knetteren van het vuur op “come”. Dat maakt van dit album het perfecte ‘nestel-uzelf-in-de-zetel-met-een-dik-deken-album’ om de intieme sfeer ervan te versterken.

songs mist wat opwinding en woede. Het hult zich iets te vaak in slappe treurigheid, zoals “half return”, waar het gras dood is en de heftige emoties ook wat lijken te zijn ingestompt – terwijl het net de kracht van Lenker is om zich zo broos te kunnen opstellen, en subtiel en heel gefragmenteerd binnen te laten kijken in haar gebroken hart. Waar ze overigens op “anything” wondermooi in slaagt.

Elke opnamedag startte en eindigde Lenker met spelen op haar gitaar, wat Weinrobe en zij telkens opnamen. Het resulteerde in het tweede album instrumentals, dat in twee nummers, “music for indigo” en “mostly chimes”, een collage vormt van die dagelijkse sessies. Ze wil de luisteraar het gevoel geven dat die luistert naar een vriend, die zich naast hem nestelt met een gitaar op de schoot en zo het duister van de nacht intokkelt. Het album vormt een leuke extra naast songs, maar blijft op zichzelf als album niet overeind. Je hebt er de context van songs bij nodig om te weten vanwaar die bijna knullig geknutselde collage vandaan komt. Over knutselen en in ruimere zin kunst gesproken: Lenkers grootmoeder, Diane Lee, maakte de aquarellen voor de covers van beide albums.

De nummers op songs hielpen Adrianne Lenker over haar relatiebreuk en hartpijn heen en ademen dat ook stuk voor stuk uit, wat Lenker helder, intiem en simpel weet te over te brengen. Luisteraars die hetzelfde proces doormaken kunnen er troost uit putten, ergens in een hut in de bossen. De nummers ziet ze meer als vragen dan als antwoorden. Lenker maakt duidelijk een verwerkingsproces door dat tegelijk een groeiproces is. Een volgend soloalbum kan dan misschien wel vol antwoorden zitten.

Ontdek nog meer nieuwe muziek op onze Spotify.

26 oktober 2020

About Author

Julie Heyvaert


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief