Live, Recensies

STAKE @ Leffinge Op En Tent: Uitzinnige theatershow

© CPU – Willem Devriendt

Normaal gezien vindt rond deze periode altijd het Leffingeleurenfestival in Leffinge plaats. Voor dit jaar stond de editie gepland op vorig weekend, maar dat ging – zoals zowat alle grote festivals – niet door. Gelukkig is er nu toch voor de komende drie weken muziek te beluisteren en bekijken rond de kerk van het pittoreske dorpje, want de organisatie zette ‘Leffinge Op En Tent’ op poten. De tent van de vroegere edities van Leffingeleuren, toen er nog grote acts kwamen en bijgevolg veel meer volk, werd van onder het stof gehaald en op zijn authentieke plaats teruggezet. Een stukje nostalgie dus, en daarin zet de organisatie enkele avonden bands van eigen makelij. Op de eerste avond werd er meteen stevig tekeergegaan met STAKE en Mother.

Het is vreemd om naar een metalconcert te gaan en iedereen op een stoeltje te zien zitten, maar het is beter dan geen concert. Mother uit Oostende trapte de boel furieus op gang en het duurde nog geen seconde vooraleer de eerste schruwel uit de mond van frontman Tuur Soete weerklonk. De band wond er geen doekjes om en bracht een goed drie kwartier furieuze sludgemetal, waarbij ruimte werd gelaten voor een donkere gitaaropbouw en om soms heel stevig uit te halen met megalomane breaks. Op 10 oktober verschijnt de debuutplaat van dit drietal en met wat we hier te horen krijgen, wordt dat er één voor de liefhebbers van de donkerste gaten in de muziek.

View this post on Instagram

Jezus Brent. EEN SHOW VAN 400 MAN 😍 @stake_band

A post shared by Simon Lamont (@simonlamont_) on

STAKE was heel content om in Leffinge te spelen. Dat vertelden ze genoeg en dat kwam dan ook heel oprecht over. Je merkte dat de band er plezier in had om terug op een podium te staan, en dat voor vierhonderd man! Wij waren dan ook heel tevreden om ze terug in een (ietwat) normale setting aan het werk te zien. Het podium zag er goed uit en ook de klank was perfect. Enkel de toeschouwers op hun stoeltjes, dat bleef toch onwennig, zeker bij dit soort shows.

De band liet het niet aan zijn hart komen en speelde de show van zijn leven. Het begon meteen heel bombastisch met “Devolution” om daarna het tempo en de kracht een streepje hoger te zetten. “Catatonic Dreams” en “Doped Up Salvations” zorgden meteen voor de beklijvende energie waar STAKE zo voor gekend staat; ze spelen altijd de ziel uit hun lijf. ‘Nooit gedacht dat we een theatertour zouden doen’, verklaarde frontman Brent Vanneste nadien, en het is inderdaad absurd om te blijven stilzitten als er zo’n storm aan riffs over je heen komt.

“Return of the Kolomon” was het eerste nummer dat passeerde uit de periode van Steak Number Eight. Meteen hoorde je muzikaal ook een verschil door het speelsere gitaarspel dat in schril contrast stond met het vettigere STAKE-geluid. Hoe je het echter ook draait of keert, ook dit paste perfect in het geheel en viel niet uit de boot. De belichting op het podium gaf daarnaast de songs zoveel meerwaarde door telkens het juiste gevoel te weerspiegelen en zo kwam de muziek van STAKE live telkens dubbel en dik binnen.

Doordat het publiek zo verspreid van elkaar zat, kon je de toeschouwers ook beter zien. Daar speelde Vanneste makkelijk op in door enkele fans op de voorste rij subtiel bij de show te betrekken. We kregen ook een ouder nummer van The Hutch op ons bord met “Tearwalker” en dat bleek vooral een zogenaamde slow-burner met een pittig einde. We kijken al uit naar de release. Je voelde evenwel dat het middendeel van de show iets trager was en meer inspeelde op de intensiteit van de songs. Hoe langer de set duurde, hoe meer het publiek zich bijgevolg begon in te leven. Na een tijd slingerde een groot deel dan ook weg en weer op hun stoel.

Met “Careless” en vooral “Everybody Knows” werd het uitzinnige einde ingezet. Bij dat eerste ging het publiek zo wild aan het bewegen dat we ons konden inbeelden dat de organisatie een portie verse stoelen zal nodig hebben. Het was apart om de toeschouwers zo individueel te zien meedoen met de show. Meestal ontstaat er een groot soort samenhorigheidsgevoel, maar nu moest je alles beleven in je eigen bubbel. Bij “Everybody Knows” knalde STAKE op een verschroeiend tempo door en sprongen de groepsleden het volledige podium rond. Frontman Vanneste ging net niet van het podium en nam op het eind zelfs zijn microfoon volledig in zijn mond om daar dan in te schreeuwen. Niet echt coronaproof, lijkt ons, en we hopen dat er backstage genoeg ontsmettingsgel stond om die weer klaar te krijgen voor de volgende acts.

Er bleef veel enthousiasme over bij het publiek na het afronden van de show, en dat was meer dan terecht. Met “Your Sould Deserves to Die Twice” kregen we de vierde van Kosmokoma en het bleek de perfecte eindnoot voor dit ziedend concert. STAKE toonde nog maar eens wat voor een sterke liveband ze zijn en zelfs wanneer het publiek in theatermodus op zijn stoeltje zat, wist de band zich volledig te smijten met een strakke, intense en vooral zeer uitgelaten set. Toch hopen we ze snel weer zonder stoeltje te kunnen tegenkomen, en de rest van het publiek in de moshpit!

Setlist:

Devolution
Catatonic Dreams
Doped Up Salvations
Return of the Kolomon
The Absolute Center
Tearwalker
Charades
Gravity Giants
Critical Method
Careless
Everybody Knows

Your Soul Deserves to Die Twice

19 september 2020

About Author

Niels Bruwier Ook bekend als "Den Beir", oprichter van de site, leidt alles in goeie banen en schrijft ook wel eens iets.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief