Instagram, Live, Recensies

Black Flower, Compro Oro & Ndugu @ Gent Jazz 1.5: Zonnen en bloemen

© CPU – Jan van Hecke

We hadden haast niet meer durven dromen dat we in 2020 nog festivalrecensies zouden kunnen schrijven, maar het kan al eens meezitten. Gent Jazz is een van de festivals die zich deze zomer presenteert in een lightversie onder de naam Gent Jazz 1.5. Die ‘1.5.’ betekent duidelijk niet dat alles zich vermenigvuldigt op het terrein. De capaciteit is lager, net zoals de publieksaandacht door de tafelopstelling per bubbel. De service is dan weer extra efficiënt en de bands van eigen bodem die deze editie de revue passeren vallen niet te onderschatten.

Gisteren zagen we er Ndugu, Compro Oro en Black Flower aan het werk. De constante doorheen de avond was kwaliteitsvolle muziek die alle hoeken van het jazzconcept verkent en meer onverdeelde aandacht van het publiek had verdiend. Hoe dan ook waren alle drie de bands zichtbaar tevreden om nog eens op een podium te staan en leverden ze elk op hun manier sterke sets af.

© CPU – Jan van Hecke

Ndugu was band één die het podium mocht betreden. Zij toonden dat ‘jazz’ op Gent Jazz al eens in de brede zin van het woord genomen mag worden, want hun set bestond van begin tot eind uit het verkennen van opbeurende Afrobeattinten. De groove zat er van meet af aan goed in en we waren de geluidstechnicus dan ook dankbaar om de aanstekelijke baslijnen er klaar en duidelijk uit te laten komen. Een andere grote troef was hun terugkerende en makkelijk in het oor liggende samenzang, waarmee ze de zwoele sfeer iedere keer een beetje meer groengeurend wisten te maken.

Zo nu en dan kon hun aanpak weliswaar iets te langdradig worden en verlangde de criticus in ons naar iets muzikaal verrassends. Langs de andere kant draait Ndugu echter misschien wel vooral om dat surfen op die ene vibe of jezelf volledig onderdompelen in gemoedelijkheid. De stemming was er dan ook niet naast; de muzikanten amuseerden zich duidelijk en lieten het getater van het publiek niet aan hun hart komen. Ze leken er zelfs enkel maar uitbundiger op te worden. Als de zitplaatsen niet verplicht geweest waren, zouden er zeker en vast ook in het publiek aanzienlijk wat dansmoves gepasseerd zijn. Ndugu was een feestelijke opener van de avond.

© CPU – Jan van Hecke

Next up waren de Belgen van Compro Oro. Je leest het goed: Belgen. Ook al neemt deze groep je gegarandeerd mee op wereldreis om invloeden van overal te plukken, je hoefde je geen zorgen te maken over een visum of coronahaarden, aangezien we in werkelijkheid nog steeds gezeten waren op de typische Stad Gent-stoeltjes. De mindset lag echter duidelijk ver weg in oorden die allesbehalve westers aandeden. Compro Oro bracht hun wisselwerking tussen latin, psychedelica en jazz met de grootste nauwkeurigheid. Op elk moment bleef het geheel strak klinken; het gaat dus duidelijk om veel meer dan een beetje komen gooien met uitheemse klanken. De muzikanten kennen de kneepjes van hun eigensoortige vak. Niet voor niets dat ze al twee maal op rij een viersterrenplaat scoorden met Suburban Exotica en Simurg

Hoe je niet vrolijk zou kunnen worden van hun overvloedige vibrafoonmotieven en hun originele deuntjes die zich steeds met elkaar verstrengelen tot indrukwekkende gehelen? We hebben geen idee. Live werd dit alles nog meer in de verf gezet door de fijne dynamiek die in de set kroop. Ze brachten een verzameling van hun meest plezierige, maar ook immer gesofisticeerde nummers. Opnieuw was blijven zitten hier geen evidentie, zelfs op een luie zondag. De sfeer was uitgelaten en tijdens “Geef Je Geld” waagde frontman Wim Segers zich zelfs eens aan een meezingmomentje. De ideale manier om ons te brainwashen zodat we hun platen aanschaffen en nogmaals tickets kopen voor hun shows. Ook achteraf, nu we weer met beide voeten op de grond staan, zouden we je aanraden om mee op reis rond de wereld te vertrekken met deze bende. Compro Oro was het zonnetje van Gent Jazz.

© CPU – Jan van Hecke

Headliner van de avond was Black Flower. Ook zij bezochten meerdere continenten doorheen hun set, maar dan aan de andere kant van het spectrum. Black Flower klonk zoals hun naam suggereert: om de haverklap kregen we een nieuwe, frisse vlaag over ons heen, terwijl een enigszins duister getinte, psychedelische zijde eveneens omarmd werd. De joligheid van Compro Oro had plaats geruimd voor een intense ontdekkingstocht die de gemiddelde dagtripper niet eens zou durven uitstippelen. Zoveel was bij aanvang al duidelijk. Ze kwamen op gang met het stilletjes aan creëren van hun typische hybride sfeer waarin je je helemaal wil verliezen. Het is al meermaals gezegd, maar ook hier viel jammer genoeg op hoe het gezellige praatgebeuren daar niet aan bijdroeg.

Hun psychedelische jazzwalm werd vervolgens aangevuld met een vinnigere klank en even later zelfs een krautrockkant. Hun set was een vrijzinnige mélange van invloeden en in contrast met de strenge coronaregels die we inmiddels gewend zijn, valt het ook wel een deugddoende anarchie met mate te noemen. Alle invloeden die doorsijpelden opnoemen zou onbegonnen werk zijn, maar voor de muzikanten vormde het geen enkel probleem om een duidelijke rode, euh, zwarte draad doorheen hun set te trekken en ons als een gediplomeerde gids mee te laten beleven wat we aanschouwden. Black Flower bestaat natuurlijk niet uit de minste namen in de jazzwereld en hun onderlinge dynamiek was voelbaar in elk nummer dat ze brachten. Alles klonk gecontroleerd, eender hoe zacht, fel of enthousiast levendig de passages dienden te klinken en eender wie het voortouw nam. Black Flower is gene krot, maar dat wisten we natuurlijk al langer dan vandaag. Ons leek het alvast een vlekkeloze set.

© CPU – Jan van Hecke

Fan van de foto’s? Ontdek er nog meer op onze Instagram.

13 juli 2020

About Author

Ann Mulleman


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief