Albums, Recensies

Christine and the Queens – La vita nuova (★★★½): Dansen met een gebroken hart

In 2014 kregen we met Chaleur humaine een eerste album van Christine and the Queens te horen. Het album kende enkele hits en werd live naar een hoger niveau getild. Een vrij kleine Franse vrouw met lange haren en een blauw kostuum wisselde tussen Franse en Engelse teksten. Zijzelf en enkele dansers kwamen met eigenaardige dansmoves die zo nu en dan wel eens aan de King of Pop deden denken.

In 2018 kwam de zangeres met een tweede langspeler. Op Chris zijn meer hits terug te vinden en op de voorkant zien we diezelfde vrouw, maar met kort jongensachtig haar. Chris(tine) liet zich live omringen door nog wat meer dansers, die net als de frontvrouw geen genderstereotiep uiterlijk hadden. Het te grote rode hemd dat ze ten tijde van Chris droeg heeft ze sinds kort opnieuw ingewisseld voor chique kostuums, al dan niet met hakken onder. Op La vita nuova wordt een liefdesverhaal verteld, en dat gaat gepaard met een kortfilm.

Héloïse Letissier speelt niet alleen met genderexpressie, maar ook met taal. Haar meest recente album kreeg een Engelse en Franse versie en op het recente “People, I’ve been sad” waren de twee talen door elkaar te horen. “Je disparais dans tes bras” / “I disappear in your arms” krijgt naast twee verschillende versies ook een strakke beat waardoor het lied wat agressiever overkomt dan het oudere werk van Chris(tine). Toch bevat het alles wat we gewoon zijn van de zangeres: een dansbaar nummer met een duidelijke tekst. De zangeres twijfelt over wat haar geliefde zegt als die de liefde verklaart. Zowel de geliefde als de harde beat komen later terug op de ep.

“Mountains (we met)” is een mooie Engelstalige ballade met piano op de voorgrond en een emotionele viool, iets dat we niet gewoon zijn van Christine and the Queens. Muzikaal gezien krijgen we over het algemeen een sound te horen die nog elektronischer klinkt dan Chris, maar de uitzondering hierop toont de diversiteit van de artiest en tilt het geheel na een hoger niveau. Zowel de regel als de uitzondering op dit mini-album klinkt helemaal anders dan hetgeen we te horen kregen in 2014, maar ook deze nieuwe kant van de Française valt in de smaak.

Hoewel niet elk nummer ons van de eerste keer meekrijgt is het moeilijk stil te blijven zitten. Het laatste nummer schrikt misschien af bij een eerste luisterbeurt doordat het hakerig klinkt en hierdoor doet denken aan een stroboscoop, maar bij latere luisterbeurten vallen Italiaanse en Engelse teksten ons op. Er wordt opnieuw gezongen over iemand die harten breekt. Op “Mountains (we met)” had Chris(tine) het al over de bergen tussen twee geliefden en die twee lijken doorheen de volledige ep terug te komen. Op La vita nuova wordt dus een liefdesverhaal verteld. Geen verboden liefde die toch blijkt te werken, maar een tragisch verhaal over een koppel dat niet communiceert.

Christine and the Queens blijft vernieuwen, en dit keer niet alleen muzikaal. La vita nuova gaat immers gepaard met een kortfilm en zo heeft ook deze Queen er haar eerste visueel album opzitten, dat net als bij Beyoncé redelijk onverwacht kwam. Muzikaal mag het dan nog elektronischer klinken dan het vorige album, maar de ziel van de nummers is nog steeds dezelfde. We horen nog steeds een eerlijke zangeres die een verhaal vertelt en graag beweegt. Met rake beats en schone teksten – die tegenwoordig vaker in het Engels zijn dan in het Frans – brengt Chris(tine) een gevoel over en maakt ze het ons moeilijk om stil te blijven zitten.

Facebook / Instagram / Website

Volg ons op Spotify voor meer nieuwe muziek!

27 februari 2020

About Author

Robbe Rooms Ik ben te herkennen aan mijn gele jas.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief