Albums, Recensies

Sylosis – Cycle Of Suffering (★★★★): Een nieuwe wind door de metalscene

Op zeven februari was het eindelijk zover, gedaan met wachten. Het nieuwe en lang verwachte album van Sylosis Cycle of Suffering zag het daglicht. Vijftig minuten puur metal geweld. Met een mix van thrash, melodische metal en harde metalcore, klinkt Sylosis als geen andere. Nu Architects het even rustiger aandoet, gaat Josh Middleton er weer volledig voor met zijn originele band. Voor dit nieuwe hoofdstuk heeft Sylosis wel een nieuwe bassist moeten aantrekken, dit in de vorm van Conor Marshall.

Na het overlijden van Architects gitarist Tom Searle vulde zijn goede vriend Josh tijdelijk in om uiteindelijk ook officieel deel te gaan uitmaken van de band. Dit betekende een driejarige pauze voor Sylosis, waar Middleton zanger en leadgitarist van is. Nu, volledig terug in form, is de sprong die de band maakt tussen hun nieuwste album en voorganger Dormant Heart enorm groot. De band uit Reading begon origineel als een eerder klassieke thrash metal band, meer nu zit de band vol invloeden van het breed metal spectrum.

Het album vliegt meteen in hoge versnelling met “Empty Prophets”. Hier is geen ruimte om even op adem te komen. Het is een zeer strak nummer dat nostalgie opwekt naar voorbije albums van Sylosis. Deze trend wordt doorgetrokken met het al bekende “I Sever” dat heel melodisch uit de hoek komt. Rustig beginnen met een akoestische gitaar en dan met volle distortion door blazen. Deze laat wat meer ruimte en brengt al meteen een paar zeer strakke riffs en solo’s met zich mee, een van de vele pareltjes op dit album. Dit deuntje zullen we niet snel vergeten.

Al snel wordt duidelijk dat dit album vol vlotte tempowissels, breakdowns en geweldig vakwerk zit. De band houd het ook niet altijd even basis en vullen powerchords mooi aan met bends en verschillende andere technieken. Nummers zoals “Shield” hebben dan weer hardcore breakdowns die gevolgd worden door melodische solo’s. Het is niet evident om zo tussen genres te mixen, maar hier gaat het als of het niets is.

Tijdens “Invidia” krijgen we een gezonde portie blast-beats op de drummers en terug een nieuw genre in de mix. Syslosis heeft hier even wat mee van een deathmetal band. Alhoewel dit deel zeker niet de toon zet voor de rest van het nummer, is het terug een aangename afwisseling en toevoeging.  De thrash en metalcore vibe vinden we terug in elk nummer, maar daarnaast is het elk nummer afwachten welke nieuwe invloeden we herkennen. “Arms Like a Noose” wat voor een schijf is ons dat. Als je het gevoel kreeg dat je naar het einde van het album wist wat de band allemaal te bieden heeft, dan bewijst dit nummer je zeker het tegendeel. De hammer-ons tijdens deze riffs zijn geweldig.

Sylosis blaast ons terug van onze sokken met een ongeziene mix van metal genres. De overgangen zijn nooit vergezocht of moeilijk. Alles past perfect in het plaatje, tot aan het laatste nummer dan toch. Metal is op zich niet altijd het meest complexe of interessantste genre, maar de mannen van Sylosis slagen er met een grote hoeveelheid creativiteit en vaardigheid in om aan het genre een nieuwe wind te geven. Elk instrument springt er wel eens uit met iets extra’s zoals de dikke blast-beats op “Invidia” of de geweldige hammer-ons op “Arms Like a Noose”. De vocals van Josh zijn ook zeer positief geëvolueerd. Ze zijn toegankelijker dan ooit tevoren zonder aan zwaarte te verliezen. Wij zijn al vast heel tevreden met de terugkeer, nu enkel nog uitkijken naar een mogelijke toer.

 Facebook / TwitterInstagram

17 februari 2020

About Author

Jarno Desmet


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief