Live, Recensies

Milky Chance @ Ancienne Belgique (AB): Zwoele zomeravond in februari

Eind vorig jaar bracht Milky Chance zijn derde studioalbum Mind the Moon uit. Om dat te vieren stippelde de band een wereldtournee uit die gisteravond halt hield in een overvolle Ancienne Belgique. De Duitsers speelden er voornamelijk nieuw materiaal, maar ook hits als “Stolen Dance” en “Down by the River”. Raar maar waar, de zwoele beats en de feelgoodvibes brachten in een ruk de zomer terug. Niet te verwonderen dat Clemens Rehbein en Philipp Dausch al meerdere keren de revue passeerden op onze fameuze zomerfestivals.

De eer om de avond in gang te zetten was weggelegd voor de Oostenrijkse act Mavi Phoenix. Terwijl de zaal zich gestaag vulde, begon zij (of is het nu hij?) aan haar half uur durende set. Als een Duracellkonijn sprong ze rappend over het podium. De lange bindteksten waren dan ook noodzakelijk om de batterijen terug op te laden. Ondanks de energie kon ze ons niet helemaal overtuigen. De sterke teksten gingen verloren in te zware beats en de blijvende elektronische ondertoon klonk na een tijd best eentonig. Tussen het meewippende publiek doken enkele verveelde blikken op. Stiekem waren we opgelucht toen ze bedankte en het podium verliet.

Veelbelovend en zonder poespas begonnen de mannen van Milky Chance aan de show. Ze zijn met vier sinds de verdubbeling enkele jaren terug. Als een sneltrein werd er geraasd door de eerste paar nummers. Zonder halt te houden. Voor we het goed en wel beseften, waren  “Fallen”, “Right From Here” en “Fado” al voorbij. Het kwam geroutineerd over, soms zelfs te geroutineerd. Als een toneelstuk dat net te vaak opgevoerd is geweest. Toen frontzanger Clemens voor de derde keer vroeg: ‘How are you tonight?’, was het niet meer te ontkennen. Dit doen ze met de regelmaat van de klok. Gelukkig kon dat het naar zomerkriebels hunkerende publiek niet schelen. Iedereen genoot gelukzalig van de vrolijke melodieën en zong elk refrein uit volle borst mee zonder zich over iets druk te maken.

Ondanks het routinegevoel zag je de muzikanten genieten van hun eigen nummers. Af en toe bespeelden ze zelfs het publiek door nabij te komen of te wijzen. De zaal laten meezwaaien is ook een klassieker. Met deze trucjes begonnen de temperaturen te stijgen. Bovendien zorgden de melodische intermezzo’s en solo’s van onder andere “Down by the River” voor heerlijke rillingen. Het was streven naar kippenvelmomenten.

De dag voordien, tijdens de show in Parijs, werd het publiek verrast door Témé Tan die speciaal kwam opdraven om de samenwerking “Rush” te kunnen brengen. De Brusselse artiest was daardoor bijna verplicht om hetzelfde in de Ancienne Belgique te doen. Dat had het publiek verdiend. Het was een strategische en slimme zet om het publiek enthousiaster en actiever te maken. Zijn gastoptreden werd zeer gewaardeerd en beloond met een enorm applaus.

Milky Chance bracht het al oudere nummer “Loveland” akoestisch. In tegenstelling tot de albumversie werd het nu gebracht met gitaar en mondharmonica. Dat en de grote maan op de achtergrond maakten er een volmaakt kampvuurmoment van. Toen er ook nog eens gevraagd werd om mee te zingen en iedereen spontaan zaklampen bovenhaalde, was het helemaal af. We zwijmelden voldaan weg in de rustpauze. Klaar om het vuur te doven en naar bed te gaan.

Dat was echter buiten de ‘afterparty’ gerekend. Er moest en er zou koste wat het kost verder gefeest worden. ‘Here we go’, zei Clemens. Het was het startschot dat de zaal in vuurwerk veranderde en het dak eraf blies. Zowel de band als de zaal vond nieuwe energie en ging stevig tekeer. “Stolen Dance” werd een karaokemoment van jewelste. Toen nadien het doek viel, werd er ongeduldig getrappeld en gekrijst om meer. De bisronde liet dan ook niet lang op zich wachten. Waar het begin power miste, was er plots te veel van. Er werd spontaan een soort moshpit gevormd en uit het niets sprong de frontzanger in het publiek om daar verder te rocken. De AB vormde zich om tot een denkbeeldig springkasteel waarop zo hoog en stevig mogelijk gesprongen werd. Na het definitieve slotnummer “Sweet Sun” bleven de bandleden van Milky Chance hangen om te genieten van het daverende applaus en om uitgebreid afscheid te nemen van de enthousiaste schare fans.

Milky Chance gaf iedereen het gevoel van een zwoele zomeravond in februari. Inclusief de bijhorende kampvuursfeer. De enige vraag die overblijft: Waarom was het energiepeil in het begin niet even hoog als aan het einde van het concert? Moest er per se vertraging op zitten? Nu ja, beter laat dan nooit. We kijken alvast uit naar hun volgende show in ons Belgenland. Misschien tot deze zomer?

Facebook / Instagram / Twitter

Setlist:

Fallen
Right From Here
Fado
Blossom
Cocoon
Down by the River
Daydreaming
Oh Mama
The Game
Rush
Long Run
Loveland
Window
Flashed Junk Mind
Stolen Dance

Ego
Running
Sweet Sun

9 februari 2020

About Author

Stijn De Meester


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief