© CPU – Joost Van Hoey (archief)
We hebben het al gezegd, en dat zullen we tot in de oneindigheid blijven doen als het moet: Lime Garden is een coole band die niemand kent. Het is te zeggen, in hun thuisland gaat het de Britten een stuk beter voor de wind dan in onze contreien, al is de reden waarom ons tot op heden niet echt duidelijk. Het viertal past perfect in het rijtje van hotte indierockbands van aan de andere kant van het Kanaal, maar doet het alsnog net iets anders dan pakweg Wet Leg, Wolf Alice of mary in the junkyard. En in het midden tussen al bovengenoemde groepen waar het geluid van Lime Garden zich bevindt: Plezant, aanstekelijk en behapbaar, nooit cliché. Recentste plaat Maybe Not Tonight schurkte bij ons gevaarlijk dicht tegen de vier sterren aan, misschien dat de band dat halfje vanop het podium wel kon verzilveren.
Strijdtoneel daarvoor was gisteren de bovenverdieping van de Ancienne Belgique, en when in Brussels mocht er met LAUVEMETENDER een voorprogramma uit de hoofdstad openen. Op papier werd al duidelijk dat het project van Laura Davidt al perfect in lijn met Lime Garden, in de praktijk viel het echter allemaal wat donkerder uit. Ondanks dat er met twee gitaren, een bas en drums guitig in de instrumentenkoffer werd getast, was het toch de karakteristieke stem van de frontvrouw die het belangrijkste ingrediënt van de cocktail vormde. Eentje die ergens tussen Olivia Rodrigo, St. Vincent en Hayley Williams lag, weliswaar op de beste momenten. LAUVEMETENDER speelde met tien nummers namelijk een vrij lange set, waarbij het woordje ‘opvulling’ vaker klopte dan ‘cool’. Zo nu en dan pakte ze eens hoekig uit, maar tegelijkertijd zag het er ook vaak veel harder uit dan het effectief was. Dat Davidt slotnummer “Play Hard” ook nog eens middenin de zaal speelde, was als voorprogramma misschien zelfs een beetje erover. Maar goed, de zangeres had zich wel gewoon geamuseerd, en een aantal mensen in de zaal ook.
Dan over naar de hoofdact, die overigens nog voor de set begon al wat respectpuntjes sprokkelde door de soundcheck gewoon zelf te doen. Wat daarna volgde, was echter wel een beetje vreemd. De eerste twintig minuten van de effectieve set leek het er namelijk op dat geen enkele van de vier bandleden echt graag op het podium wilde zijn. Opener “Body” voelde zo wat ongemakkelijk en statisch – niet per se heel strak, maar wel gewoon degelijk. En zo kabbelde Lime Garden aan het begin van de set dus wat weg. “Pop Star” was cool, “Lifestyle” werd dan weer wat intenser… maar die houding baarde ons in alle eerlijkheid toch wat zorgen. Was het een poging om een aura uit te stralen, of gewoon pure desinteresse? Tussen de nummers door werd gelukkig duidelijk dat het vooral het eerste was, en daardoor groeiden de Britten wel in hun verhaal.
Bij “Bitter” had zangeres Chloe Howard het namelijk over de ‘passionate section’ van de set, en daarin voegde de band de daad bij het woord. Donkerder, intenser… en over het algemeen ook steeds wat losser ten opzichte van het publiek. De frontvrouw begon steeds meer domme weetjes te delen over de oorsprong van de nummers – “Always Talking About You” vloeide voort uit de datingapp Hinge, “All Bad Parts” ging over bier – en daardoor werd het geheel ook alsmaar charmanter. De vlam kwam steeds meer in de pan, mede doordat er ook steeds meer tempo in de nummers kwam. “I Want To Be You” ontpopte zich zo tot het hitje dat je nog niet kent, maar het was vanaf “Clockwork” dat we echt van een stroomversnelling konden spreken. Howard had haar Adidas-vest uitgetrokken, en dat hielp haar zienderogen. De reverb ging omhoog, zijzelf wierp zich tegen de grond.
En die energie werkte plots aanstekelijk, alsof er bij Lime Garden ook effectief een knop werd omgedraaid en er een paar versnellingen hoger werd geschakeld. “Maybe Not Tonight” omarmde de elektronica, “All Bad Parts” surfte vlotjes mee op diezelfde golf. Alles dat de Britten te bieden hadden ging overstuur, waardoor bijgevolg ook duidelijk werd dat die recentste plaat echt wel wat bangers op de tracklist heeft staan. De Britten straalden meer en meer goesting uit, waardoor “Cross My Heart” zelfs even richting rock-‘n-roll neigde dankzij het plezante riffje en de tamboerijn. Op zich was het dus wel opvallend hoe de band echt was gegroeid in de set, al blijven het natuurlijk Engelsen (en is de AB Club nog altijd geen coole pub). En daarom was het des te jammer dat het plots al allemaal voorbij was.
Na een kleine vijftig minuten mocht “23” alles al in een definitieve plooi leggen, en ook dat nummer toonde aan dat Lime Garden echt wel een formule heeft gevonden waarmee het ver kan geraken. Het is enkel nog een kwestie van ook bij ons die doorbraak te forceren, want achteraf gezien hebben de vier dames eigenlijk niets dat hen in de weg staat. Oké, het is nog een beetje zoeken tussen cool en arrogantie, maar doorheen hun set in de Ancienne Belgique toonden ze wel aan dat ze het echt wel willen én kunnen. Eenmaal het elektronische element iets nadrukkelijker op de indiepunk werd gedrukt, kon je meteen spreken van een hitje. Die laatste halve ster is bij deze dus binnen: de volle vier zijn een feit.
Setlist:
Body
Pop Star
Lifestyle
Moving Target
Bitter
Always Talking About You
I Want to Be You
Downtown Lover
Clockwork
Maybe Not Tonight
All Bad Parts
Cross My Heart
Love Song
23
