Live, Recensies

KOKOKO! + Raymonde @ Vooruit: Broeiende zomer bij 0°C

Op de derde dag van het Eastern Daze festival van de Vooruit mocht KOKOKO! de Balzaal op zijn kop zetten. Het laatste jaar ging het hard voor deze vier heren uit Kinshasa en hun producer Débruit. Hun debuut Fangola kwam uit – opgenomen in een zelfgemaakte studio – en ze mochten de wereld rondreizen met hun aanstekelijke ‘tekno Kintueni’ (ofte: razendsnelle techno). Ontstaan uit straatfeestjes in Kinshasa, waar de leden op zelfgemaakte instrumenten speelden, vult hun vibe nu ook Europese concertzalen. Na een uitzinnig feest op Couleur Café deze zomer waren we vol ongeduld hen opnieuw aan het werk te zien.

Maar eerst was het aan de Fransman Raymonde om ons van het voorprogramma te voorzien. Hij stond in het midden van de zaal opgesteld met een batterij 4-track tape loops en een hoop effecten en samples uit alle hoeken van de wereld. Wat volgde was een eclectische soundscape van tropische ambient en geflipte musique concrète. De muziek was hypnotiserend, maar werd wat saai na een tijd. Misschien had Raymonde een andere setting nodig? Het verschil was alleszins groot met de energie van KOKOKO!

Met een geluidsfragment van een drukke Congolese straat kwamen de heren, uitgedost in een gele overall, het podium op. Er werd naar ons geroepen in een onverstaanbare mix van Kikongo en Frans. ‘Kokoko!,’ scandeerden we. Débruit zette zich achter zijn muziekcomputers en de Congolezen namen hun zelfgemaakte instrumenten in de hand. Vanaf de eerste noten van “Likolo” bewogen onze heupen al en probeerden we te dansen op de aanstekelijke muziek uit de krochten van Kinshasa. Voortdurend werd op een harde (techno)beat gespeeld met ritmes, geslagen op allerlei materialen. De mannen leken geen vast instrument te hebben. De bassist werd pannen- en flessenbespeler, de frontman diende even als drummer enzovoorts. Alleen de gitarist bleef ter plaatse, met zijn DIY-gitaar en Doritos-plectrum.

Wanneer plots ook de (hoofd)drummer wakker schoot en allerlei onverstaanbare dingen begon te schreeuwen en nog energieker te werk ging, nam de show een hogere versnelling aan. “Buka Dansa” zorgde voor een vraag en antwoord met het publiek, dat langzamerhand in een tropische trance geraakte. De hele zaal was aan het dansen, onze Europese stijfheid werd door KOKOKO! vakkundig weggeblazen, stilstaan was onmogelijk. “Azo Toke” werd uitbundig meegeroepen.

‘KOKOKO! Oui oui! KO KO! Qui est là?’ ‘KOKOKO! est là ce soir!’ En dat hebben we geweten. De Balzaal van de Vooruit veranderde in een microklimaat. Hoewel het buiten bijna vroor, sijpelde de Afrikaanse zomer de Vooruit binnen. Ook de mannen op het podium hadden het naar hun zin, een fles rum werd bovengehaald en onderling gedeeld. Nog steeds verkeerden we in een roes waarop we wel moesten bewegen. Vanop het podium werd gevraagd om mee te klappen, na een tijdje kwam er ook een sitdown. Het hoogtepunt was bereikt, onze lichamen waren bezweet.

Maar het publiek had duidelijk nog niet genoeg en wou nog even in die zomer blijven alvorens de koude novembernacht te trotseren. Er werd geroepen om meer, gestampt op de grond. Vergezeld van de fles rum kwamen de herriemakers terug op het podium. “Malembe” werd ingezet, gevolgd door een tien minuten durende trance. Een snijplank met één snaar en een blik kwamen tevoorschijn, en de mannen serveerden ons een opzwepende solo. Daarna sprong de drummer/zanger in het publiek. Samen met het publiek danste hij er de pannen van af, een enthousiaste fan tilde hem op. Maar aan alles komt een eind. Of toch niet? Bandleden druppelden het podium af, terwijl anderen het publiek nog opzweepten met drumgeroffel en flessengetik. Ook zij kregen er niet genoeg van. En mocht het gekund hebben, dansten we de hele nacht verder.

23 november 2019

About Author

Tibo De Leenheer


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief