Live, Recensies

Run SOFA + Techno Thriller @ Charlatan: IJzingwekkend hard

Gisterenavond voorzag Scratch+Snuff ons van een hevige avond dansen op de sound van de duisternis in de Charlatan in Gent. De Belgen van Run SOFA brachten eind april hun nieuwe ep uit en dat moest nog steeds gevierd worden. Het bleek dat we de presentatie van The Joy Of Missing Out voor geen geld wilden missen, en ook de Brusselaars van Techno Thriller kwamen tonen waarom Enfant de Sodome een accurate titel is voor hun verse en eerste ep.

Als eerste mocht Techno Thriller het podium betreden, al verkoos de zanger om rond te krioelen op de vloer vlak voor het podium. Het duo verkoos de harde aanpak; geen introductie of de tijd nemen om zich een beetje te installeren, maar gewoon opkomen en er zodanig beukend aan beginnen dat enkelingen zelfs verschoten. Onverwacht en plotseling ramden ze hun duistere elektronica doorheen de zaal en ging het geroep door de stemvervormer door merg en been.

Een beangstigend stevig begin, en zo ging het hun hele set voort met veel geschreeuw en nog meer imposante elektronica. Techno Thriller was op z’n sterkst wanneer ze zo scherp klonken dat de engste tandartsboren uit nachtmerries er niets bij waren. De sfeer was ongehoord indringend en er zonder kleerscheuren vanaf komen, was simpelweg geen optie. Toch voorzag het duo ook genoeg variatie, want onder die laag van razernij kon er ook al eens iets groovy schuilgaan. Die songs waren excentrieke schijven, waarop geen andere term dan ‘dik’ geplakt kan worden. Hier en daar werd ook met ludieke klanken gespeeld en kreeg het geheel een psychedelische toets. Alles werkte even overtuigend; de mannen weten duidelijk iets af van een opbouw serveren.

Allebei de mannen gingen helemaal op in hun set. De zanger/schreeuwer wurmde zich in de grootste bochten om er zijn screams uit te persen, terwijl de dj zijn leukste moves bovenhaalde die ons deden vermoeden dat hij misschien wel eens te kampen kan krijgen met rugproblemen. Maar rugproblemen waren wel het minste van hun zorgen, want ze bleken heel wat demonen uit te moeten drijven. Hun set was een sessie gezamenlijk exorcisme met bijhorende helse praktijken en angstaanjagende rituelen. Kortom, muziek waarvan je niet echt wilt dat je taxichauffeur haar zou opleggen of die voorbijgangers wellicht een pasje heeft laten versnellen. De set was even prompt gedaan als die begonnen was; en ook al had iets meer interactie niet misstaan, toch waren we best onder de indruk en vooral even van onze melk.

Run SOFA doet het tegenwoordig met een zanger, gitarist en drummer. Waar we eergisteren Sigfried Burroughs nog aan de slag zagen bij het gekke PAARD., kwam hij gisterenavond de eigenzinnige hiphop voorzien van interessante ritmes. Ook Run SOFA begon eraan met veel lawaai en de onontkoombaar beukende toon werd meteen gezet.

De balans tussen de drie muzikanten zit enorm goed. De gitarist zit niet verlegen om vlijmscherpe klanken, de zanger kan er al eens tegenaan brullen en voor een portie sfeer zorgen, en de drummer bewees nogmaals zijn krankzinnige ritmeaanleg vanuit zijn koptelefooncocon. Muzikaal was alles à point, met als gevolg dat we enorm makkelijk opgeslorpt werden in de ruige sfeer.

De zanger aarzelde niet om zich in het publiek te begeven en iemand mee te sleuren om een dansje te placeren. Al snel kwam ook de vraag die vaker nodig blijkt in België, namelijk om allemaal een beetje dichter te komen en er een feestje van te maken. Het publiek beantwoordde die vraag gewillig en vanaf dan werd het aan één stuk gieren doorheen de set.

Run SOFA gunde ons in tegenstelling tot Techno Thriller wel een rustpuntje. Ze brachten een iets kalmer exemplaar om even naar adem te kunnen happen, maar natuurlijk voelden we al dat dat betekende dat het volgende exemplaar er alleen maar harder op zou worden. Daar gingen we weer met de diepe beats, intrigerende gitaarklanken en grave drums. Toch was het nog niet volledig af. Toevoegingen van een bassist hier en daar hadden zeker niet misstaan. Maar dan nog stond het als een paal boven water dat de band aardig op weg is om nog veel meer potten te gaan breken.

De sound verdient misschien een meer geleerde term, maar ‘neig’ omschrijft de vibe toch nog het best van al. Altijd kwam het hard binnen, zelfs wanneer de songs iets toegankelijker waren. Al moet ‘toegankelijk’ wel gerelativeerd worden bij Run SOFA, want makkelijk te verteren was het nooit. Komen aandraven met evidenties stond nooit op het menu en dat is dan ook een van de sterktes van de band. Omverblazen door kraterdiepe hiphop met meerdere twists; het is de specialiteit van Run SOFA.

6 september 2019

About Author

Ann Mulleman


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief