Sasha le Fou & Tippi Parade bracht vorig jaar met Jean Mémoire hun debuutalbum uit, dat jammer genoeg grotendeels onder de radar bleef. De plaat valt moeilijk in een hokje te steken, maar gelukkig voorzag het muziekproject zelf een bondige omschrijving aan de deur van de Gentse Charlatan. ‘Politieke avant-pop, spoken word, experimental chanson’ stond er te lezen naast de inkom van het iconische muziekcafé. Het klinkt als een mond vol, maar eens het duo met zijn muzikanten het podium betrad, werd je wel gedurende veertig minuten in de wereld van Sasha le Fou en Tippi Parade gezogen. Tippi heet in het dagelijkse leven Sarah Neutkens en is beeldend kunstenaar en auteur. Sasha ken je misschien als Alexander Deprez, die vorig jaar het boek Prins Albert: Prelude van een communist uitbracht. De veelzijdige artiest maakt niet alleen muziek en boeken, maar ook foto’s en films, telkens met een ruwe rand die de vuilheid van de wereld, het leven en zichzelf laat zien.
Jean Mémoiré werd integraal gebracht en zo opende intro “PSA” het optreden. “Comments tu t’appelles?” zette de eigenzinnige toon in. Sasha le Fou bleef een gesproken tekst herhalen, terwijl Tippi Parade hem van dichtbij aanstaarde en vervolgens klanken begon te zingen, alsof het een overture door een orkest was. De trompetist viel in terwijl le Fou zijn tekst steeds harder ging roepen. Het voelde meteen wat absurd aan, waardoor er al gauw een honger naar meer kwam. Meer volgde er snel, want zonder praatjes of een korte ‘welkom’ of ‘dank u’ ging het concert in één vaart naar het einde. Tippi bracht “Chanson de Tippi” in haar eentje met mooie handbewegingen, terwijl haar wederhelft achteraan op een circustrap stond te mijmeren. Het leek wel een schilderij terwijl teksten als ‘Kus de fascisten’ passeerden. Met “Jean Mémoire” kwam het bekendste nummer van de groep al als derde aan bod, wat aantoonde dat Sasha en Tippi hun gewikte en gewogen kunst voorop zetten in plaats van de concertregels te volgen waarbij het bekendste lied op het einde kwam. Sasha le Fou & Tippi Parade doet hun eigen ding op hun creatieve manier, waarbij na amper tien minuten al meer dan duidelijk was dat er over elk detail is nagedacht.
Een concert kan leunen tegen een performance, maar als de muziek niet werkt, dan zakt het kaartenhuisje vaak alsnog in. Gelukkig wist Sasha le Fou uit te pakken met zijn diepe stem en een herkenbare grain daarin. Tijdens “Où es-tu, mon amour?” kwam zijn stem met momenten in de buurt van die van Arno, waarbij ook een gelijkaardige cabaret en rocksfeer opdook. Toen de muziek echt losbrak en le Fou hier helemaal in opging, ontstond er in het publiek een soort van medeleven, alsof de pijn van het personage door de ietwat killige zaal deinde. Met “Man in pak” werd de rock-‘n-roll schuif verder open getrokken, zonder dat de chanson sfeer helemaal verdween. Het stevige einde had wat weg van “Noir desir” van Vive La Fête, maar Sasha le Fou & Tippi Parade blijft toch eigenzinnig en moeilijk te vergelijken met andere (Belgische) bands. Een nummer als “Zakdoekje leggen” bewees dit ten zeerste, waarbij de titel en ‘niemand zeggen’ haast constant worden herhaald. Het concept ‘zakdoek’ werd kort uitgelegd door le Fou terwijl er donkerdere elektronische muziek speelt. Eerdere onderwerpen als fascisme, kapitalisme en complottheorieën leken even weg te smelten, maar het ‘niemand zeggen’ voelde toch aan als meer dan een triviale zin die naar een kinderspel verwees.
Sasha le Fou & Tippi Parade sloot af met “Je suis ici”, een vervolg op “Où es-tu, mon amour?”, dat veel hoopvoller, warmer en liefdevoller klinkt dan de voorgaande muziek. Eventjes leek het alsof de twee elkaar gevonden hebben doorheen al het slechte, maar dan verdween Tippi Parade van het podium. Toen Sasha le Fou hopeloos naar haar riep, dook Tippi later op in het publiek vanwaar ze de titel herhaaldelijk schreeuwde. Het voelde aan als een beetje zoetigheid na een gelaagde avond, waarbij het duo onder andere ook danste als marionetten voor een boos figuur met een zweep. Sasha le Fou & Tippi Parade brachten een gelaagd optreden met krachtige uiteenlopende muziek, van chanson en cabaret tot het gesproken woord en rockmuziek, en combineerden dat met een eigenzinnige performance waardoor dit muziekproject een uniek beleving wordt.
Wie Sasha le Fou & Tippi Parade graag aan het werk wil zien, die heeft nog een aantal kansen. Het duo treedt onder meer op in Turnout op 27 maart, Oostende op 17 april en Menen op 19 april. Meer info vind je op hun website.
Setlist:
PSA
Comment tu t’appelles?
Chanson de Tippi
Jean Mémoire
Michael Parenti
Conspiracy Theorist
Où es‐tu, mon amour?
Motivez‐moi
Zakdoekje leggen
Man in pak
Wavan leeft de mins?
Je suis ici
