AlbumsRecensies

Skraeckoedlan – Eorþe (★★★½): Lekker progressief Scandinavisch in een heerlijk jasje van Fuzz

Stel: je luistert naar muziek die een neutrale indruk achterlaat, maar die je koud noch warm laat. Zo van die albums die je eigenlijk geen tweede kans meer wil geven. Bands die je onverschillig laten, bands die eigenlijk dan toch geen goede eerste indruk hebben achtergelaten. Maar stel dat je je toch vergist? In de veronderstelling dat je natuurlijk niet foutloos bent, wordt het tijd dat je je mening gaat herzien en dat je deze plaat een tweede kans moet geven. Eorþe is de 3e release van Skraeckoedlan, en daarbij het eerste album op Fuzzorama Records.

De bandnaam komt van de Zweedse titel van de film ‘The Beast from 20.000 Fathoms’ namelijk Skräcködlan, wat zich letterlijk vertaalt naar “monsterhagedis”. Sinds 2009 heeft Skraeckoedlan diepe voetstappen nagelaten in de Zweedse undergroundscene. Dit trio combineert zware fuzz-rock, vergelijkbaar met de groove van Black Sabbath, de melodische jaren 90-refreinen van Weezer, en Mastodons moderne progressieve metal. Skraeckoedlan combineert dit met teksten die verhalen vertellen over kosmische werelden rond sagen en mythologische wezens, allemaal gezongen in hun moedertaal. Een citaat uit een interview geeft misschien nog het beste weer hoe ze hun muziek ervaren “Onze muziek is, naast het riff- en harde slagwerk, de lens waardoor we naar het leven kijken. Het is hoe we verkennen en hoe we verhalen vertellen die onze woorden niet bevatten.”

De titel van het album Eorþe betekent aarde en komt van auteur Nils Håkansson. Je merkt al meteen dat de bestaansreden van deze band gebaseerd is op sagen, sprookjes en mythologieën. Wat in deze soort van muziek absoluut een meerwaarde is. Niets zo leuk als een concept achter dit soort muziek. Dat maakt het alleszins zo dat je tekstueel er niet te veel moet achter gaan zoeken. Toch laat dit dikwijls de indruk dat zo de muziek naar de achtergrond verdwijnt. Laten we jullie gerust stellen, niets is minder waar. Deze Zweden hebben alles uit de kast gehaald om menigeen rocker wakker te maken met gewoonweg heel knappe nummers.

Als je de vergelijking gaat maken met vorige releases, is deze release toch wel wat anders. Daar waar vroeger meer ruimte was voor intensief solo-werk, is dat wel wat verdwenen. Er is iets meer de richting uitgegaan van het progressieve rockwerk. Ook de lengte van de nummers is overal wat toegenomen. Neem nu een nummer “Elfensbenssalarna”, dat de 10 minuten overstijgt. Het nummer start rustig, maar blaast je zonder dat je het zelf doorhebt na 2 minuten vlot van je sokken. Ook “Creature of Doggerland” klokt af boven de 8 minuten, maar kiest voor een heel andere benadering. Stevig starten om je halverwege wat in slaap te sussen om je dan loeihard te laten ontwaken.

Ok, er is al wat namedropping gedaan, maar toch zijn de namen Mastodon (zeker het latere werk) en Black Sabbath onoverkomelijk. Ook sludge zoals Floor komt hier zeker terug. En natuurlijk is heel veel van deze muziek gespeeld met de fuzz-sound, wat toch voor een uniek geluid zorgt. Misschien dat de opener “Guldåldern” van dit album wat ongelukkig gekozen is. Want dat is een nummer dat dit album niet 100% tot zijn recht laat komen. Misschien verklaart dat de verkeerde eerste indruk. Als je dan verder luistert naar “King Mammut” en “Angelica” dan kan je bijna niet anders dan toegeven dat je naar een klein meesterwerkje aan het luisteren bent.

Het grote voordeel van een album reviewen, is dat je een plaat meerdere keren kunt en moet beluisteren. Hopelijk zal iedereen Eorþe meerdere keren beluisteren, want hier zit belachelijk veel potentieel in. Dat de teksten volledig in het de moedertaal zijn, stoort geen enkel moment. Als je ze live wilt gaan bekijken, dan zal je toch een mooie verplaatsing moeten maken naar Zweden, of je gaat gewoon op 3 mei naar Desertfest in London.

Facebook

Dit vind je misschien ook leuk:
AlbumsRecensies

A Pale Horse Named Death - Infernum in Terra (★★★★): Over de doden niets dan goeds

Toen Peter Steele, de boomlange frontman van Type O Negative, op 14 april 2010 het tijdelijke met het eeuwige verwisselde, was elk…
Nieuwe singlesOude Bekenden

Nieuwe single Stick To Your Guns – “More of Us Than Them”

Op 20 augustus 2016 stond de metalwereld even stil. De gitarist van Architects, Tom Searle, verloor de strijd tegen huidkanker. Toch blijft…
Nieuwe singlesOude Bekenden

Nieuwe single Silent Planet – “Terminal”

Wie de laatste jaren de metalcorescene volgde, heeft ongetwijfeld al van Silent Planet gehoord. De heren mixen normaal gezien religieuze verzen, uitspraken…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.