Live, Recensies

Dilly Dally @ Botanique (Witloof Bar): Een haperende kreet door merg en been!

Michelle Homonylo

Canada is niet meteen gekend voor zijn gitaarmuziek, maar toch weten er steeds weer een aantal bands uit het land onze aandacht te trekken waaronder ook Dilly Dally. De band die in de zogenaamde ‘highschool’ werd gevormd, verscheen voor de meesten voor het eerst op de radar met hun debuutplaat Sore, die hen heel wat lovende recensies opleverde. Op de opvolger moesten we vervolgens drie lange jaren wachten, maar in september bracht de band uit Toronto eindelijk de overtuigende opvolger Heaven uit. Gisteren zakten ze in het kader van hun wereldtour af naar de Witloof Bar in Brussel waar, hoe kan het ook anders, vooral de focus lag op de nieuwe plaat en bijhorende technische problemen.

Een voorprogramma was er gisterenavond niet en dus betraden Katie Monks en co. iets na acht zelf het podium. Als eerste nummer werd meteen “I Feel Free” gespeeld, helaas was de micro van Katie iets te stil en klonk het geheel iets te rommelig en chaotisch. “Sober Motel” klonk vervolgens vele malen beter en we konden voor het eerst de overweldigende oerkreet van frontdame Monks bewonderen. Er werd zelfs zo hard op de gitaren geramd door Katie Monks en Liz Ball dat een string van de gitaar scheurde, maar daar trokken ze zich punkgewijs niet al te veel van aan.

Ze leken op dreef te komen en met het subliem gebrachte “Doom” was er al snel een eerste hoogtepunt van de avond te horen. Na onder andere “Snake Head” van hun debuutplaat Sore te spelen, liep het echter alweer mis en deze keer zelfs iets erger. De geluidsinstallatie begaf het namelijk, maar gelukkig konden ze er nog mee lachen en overbrugden ze de tijd met wat jammen en het vervangen van de gescheurde snaar. Het publiek bleef godzijdank geduldig wachten en na een aantal minuten kon er weer gerockt worden alsof het geen naam had. 

Toegegeven: Dilly Dally had een heel dankbaar publiek en dat werd gretig beloond met titeltrack “Heaven” en het impressionante “Believe”. Vooral laatstgenoemde wist ons bij de keel te grijpen en gaf het publiek wat ze wilden horen: strakke en potige punkrock met die markante ruwe stem van Katie Monks. Ook konden we de live-versies van “The Touch” en het catchy “Desire” zeer smaken gezien, die net iets smeriger en ruiger werd gebracht dan de studioversie.

View this post on Instagram

@dillydallyto

A post shared by @ eloise_ne on

Maar niet alleen Katie Monks ging met de aandacht lopen, ook het kapsel en gitaarspel van Liz Ball , de coole drumsolo van Benjamin Reinhartz op het einde en de inleving van bassist Jimmy Tony is ons natuurlijk niet ontgaan. De vier waren vrij goed op elkaar ingespeeld en veel uitwisseling tussen elkaar was er niet te bespeuren. Eigenlijk waren ze ook niet van plan een encore te spelen, maar ze hadden het gevoel nog wat goed te moeten maken en dus smeten ze nog het snedige “Green” en strakke “Purple Rage” in de ring. Een vurig einde dat de voorgaande zorgen even helemaal deed vergeten.

Dilly Dally bewees gisteren dat ze heel wat in hun mars heeft, helaas kregen we dat pas echt op het einde te horen. De band had ook te kampen met technische problemen en dat maakte het een tikkeltje moeilijker om de verwachtingen in te lossen. Met een goed slotoffensief konden ze toch nog het één en andere goedmaken, maar zullen we de avond vooral blijven onthouden als een haperend concert. Op 2 februari krijgen ze alvast een herkansing in La Zone in Luik om ons van hun live skills te overtuigen.

6 oktober 2018

About Author

Simon Meyer-Horn


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief