Live, Recensies

Frankie Cosmos @ Dok Gent (Democrazy): Charmant gerommel

Als er iets is waarmee Greta Kline weet op te vallen, dan is het wel de hoeveelheid aan liedjes die ze al op haar palmares mag schrijven. Ook al halen die zelden een speelduur van meer dan twee minuten. In totaal heeft ze al meer dan vijftig albums op internet uitgebracht en de laatste drie daarvan, onder de naam Frankie Cosmos, leverden haar behoorlijk wat aandacht op. Met een nieuwe plaat Vessel, uitgebracht op Sub Pop, kwam de New Yorkse band gisteren naar Dok Gent. Het voorprogramma werd verzorgd door de 17-jarige Australiërs van The Goon Sax.

The Goon Sax bestaat uit drie leden die waarschijnlijk veel naar The Fall hebben geluisterd, niet kunnen zingen en  gisteren ook niet in de maat speelden, maar er af en toe nog een half aanstekelijk nummer uitgooiden. Op hun beste, meest strakke momenten klonk het wat als Ought. Maar dat was slechts zelden het geval. Op andere momenten was het een behoorlijke puinhoop. De zanger/gitarist probeerde er wat energie in te brengen met hoekige bewegingen en bleek veruit de best zanger van het drietal, want toen wisselden gitarist en bassist hun instrumenten en mompelde de nieuwe gitarist (die zo stoned als een garnaal leek) nog door wat nummers heen. Vervolgens zakte het allemaal wat in mekaar. De drumster ging uiteindelijk ook nog een nummer zingen, maar dat hing slechts met haken en ogen aan elkaar. Het rammelende zootje was soms nog charmant, maar vaak ook gewoon niet meer dan een zootje.

Frankie Cosmos was dan op alle vlakken een niveau hoger. Of ze kan zingen, is sterk voor discussie vatbaar, maar Greta Kline en haar band speelden tenminste tezamen en in de maat. Op drie kwartier tijd draaide het kwartet (met naast Kline nog iemand op synths, een bassist en een drummer) er een twintigtal nummers door (exact hebben we de tel niet bijgehouden) die allemaal voorbij waren voor ze goed en wel begonnen en ook min of meer hetzelfde klonken. Er zat eentje bij waar de synths een grotere rol speelden, maar voor de rest leunde het allemaal op de gitaarriffje, riedeltjes en de monotone stem van Kline.

View this post on Instagram

Frankie Cosmos op DOK! #frankiecosmos

A post shared by Jan (@jan_kurvers) on

Het is allemaal wat sullig (zowel de liedjes, als de manier waarop de band zich presenteert), maar wanneer je in staat bent om de schoonheid van dit soort onbeduidende hipsternonsens in te zien, valt het nog best te genieten. Het publiek (dat om de haverklap moest gaan applaudisseren) leek daar toe in staat en zodoende hing er doorheen de set een vrij ongedwongen sfeer. Greta Kline brengt het allemaal op een eerlijke manier, zonder enige franjes. Ze stond wat zachtjes mee te wiegen met haar muziek, hield haar ogen veelal gesloten en verplaatste zich nauwelijks (enkel op het einde ging ze haar bandleden nog eens een high five geven). Het is voor dit soort acts dat het woord ‘adorkable’ ooit is uitgevonden.

Frankie Cosmos snelde al gauw doorheen alle  korte en meestal krachtige nummers naar het einde van hun set. Het ene nummer is al wat opgewekter en vinniger dan het andere, maar in elk liedje zit wel een fleurige melodie verborgen die het toch de moeite waard maakt. De set van Frankie Cosmos was kort, muzikaal was het nogal eentonig en de nummers klonken onafgewerkt, maar dat was exact wat we ervan verwacht hadden. De band had ook nooit de pretentie om iets anders te zijn. Ondanks dat alles was het best aangenaam om naar te kijken en gezien knulligheid zowat hun hele uitgangspunt is, was er ook niet echt een manier waarop ze het beter hadden kunnen aanpakken.

25 mei 2018

About Author

Jan Sucaet


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief