Albums, Recensies

Isaac Gracie – Isaac Gracie (★★★½): Emotionele grondvesten van een galmende kerk

Het begon in Isaac Gracie’s slaapkamer met een opname van “Last Words” die hij op Soundcloud postte. Het zorgde in 2016 voor de toepasselijke EP Songs From My Bedroom. Nu werd het tijd zijn slaapkamer in te ruilen voor een studio, waar hij vergezeld werd door Markus Dravs, die onder meer Arcade Fire en Florence & The Machine al producete. De 23-jarige Londense singer-songwriter stond op de Europese tour van Angus & Julia Stone te pronken als hun voorprogramma, en dat legde hem duidelijk geen windeieren. Hij deed er twee jaar over om het album af te werken, en leerde veel over zichzelf, een zelfkennis die overigens te horen is doorheen het album.

Dat album krijgt een ontluikend begin met “Terrified”, waarbij de piano glooiend over Gracie’s stem glijdt. Echt terrified klinkt hij pas als de drums en gitaar hem bijvallen en hij zijn stem laat uithalen, waarmee het nummer als een zon tussen de wolken doorbreekt. De zon in zijn stem horen we ook op “Last Words”, dat voor het album opnieuw werd opgenomen. Gracie klinkt nederig en melancholisch en laat de hogere stemmen in het ijle zweven. Eerdere single “The Death of You and I” neemt ons mee naar een groezelige jazzbar waar de sigarettenrook in de lampen kringelt en we maar wat graag bij Gracie in de fauteuil kruipen. Het nummer neemt dan toch een vaart, om uit te breken en te eindigen in het wilde westen waar harde gitaren de plak zwaaien.

We missen kracht en identiteit bij “Running on Empty” en “Telescope”, en het heeft even nodig voor Gracie ons met de meerstemmigheid op “When You Go” terug on track heeft. Het is het nummer dat gespeeld zou moeten worden op locatie. In een galmende kerk, bijvoorbeeld. Dat idee krijgen we bevestigd op het simpele “Silhouettes of You”, waar de emotie in zijn stem ons overmant. “All In My Mind” is Gracie op zijn best. Breekbaar, eerlijk en met de schoonste emotie in de stem.

“Hollow Crown” en “Reverie” vormen het warme fleecedekentje om mee af te sluiten en vormen een kalm en ingetogen einde. Isaacs kerkkoor mag terug naar huis, zijn roestige gitaar terug in de kast. De volgende keer dat hij ze uithaalt, mag daar wat meer kracht uitkomen. Het album bezorgde ons kippenvel, meer dan eens, maar we missen soms Gracie’s eigenheid en rauwheid. Wie krijgt die man kwaad? Want in zijn hevigste emoties horen we het breedste kleurenpallet dat zijn stem beheerst. Op 18 mei staat Isaac in de Ancienne Belgique en ook op de weide van Rock Werchter is hij te vinden. Daar staat hij op vrijdag 6 juli op The Slope.

Facebook / Twitter / InstagramWebsite

19 april 2018

About Author

Julie Heyvaert


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief