Albums, Recensies

Ho Bear – Patterns EP (★★★½): “Melancholisch en teder in een knus hoekje”

 

De Kortrijks-Gentse band Ho Bear heeft sinds vandaag hun debuut EP Patterns uit. Die kwam niet zomaar uit de lucht vallen. Op zoek naar zijn weg in het muzieklandschap vervelde de muzikale rups van het soloproject van Vincent Coomans meermaals. Een vollere sound kwam er via het vormen van een vijfkoppige band, en het verwerven van maturiteit doorheen de jaren zorgde mede voor het verliezen van enkele lichaamslaagjes.

Nu ze hun richting eenmaal gevonden hebben, is de naamsverandering van J. Keens naar Ho Bear ergens logisch. Deze EP is een soort doorstart, daar ze met de sound die ze gevonden hebben aan een volgend avontuur beginnen. En hoewel ze het ongetwijfeld koesteren, staat dat nieuwe pad ergens los van hun verleden. Het startschot voor de doorstart werd van achter de knoppen mede gegeven door Michiel De Maeseneer. Niet de minste dus, want die werkte eerder al mee aan producties van Warhaus, Bazart en Faces On TV.

Op Patterns is hoorbaar waarom dat wellicht een goede match was. Ho Bear koppelt het donkere en dromerige van Beach House aan indietronica die aan Faces On TV doet denken. Gooi daar af en toe wat intimiteit en zachtheid van pakweg The Antlers op, en je krijgt een aangename en fijn in het oor liggende sound. Tristesse en melancholie zijn daarbij vaak niet ver weg, en dat komt grotendeels door de teksten van zanger Vincent Coomans. Die brengt een erg persoonlijk en teder verhaal, met de figuurlijke zin van afstand als thematiek. De afstand ten opzichte van de ander, jezelf en je omgeving.

 

 


©Bjorn Van Hamme

De stem van Coomans heeft een unieke klankkleur, en net dat zou je kunnen doen afhaken. Het hoge en breekbare timbre zal niet iedereen kunnen bekoren. Maar de mensen die het wel kunnen smaken, zullen beamen dat het stemgeluid perfect tot zijn recht komt in de nummers op Patterns, en het effect van die songs alleen maar versterken. Zo zorgt het voor wat tegengewicht op het dreigende “Lower Your Gun”. Het hoeft uiteraard niet enkel de hoogte in te gaan. Afsluiter “Distance” doet ons zowel qua zanglijnen als structuur en instrumentatie wat aan Balthazar denken, en komt goed uit de verf als afsluiter.

Verder mist “Fog” misschien net dat tikkeltje body. Het duurt een hele poos voor het nummer echt op gang komt, en vraagt wat geduld van de luisteraar. Zeker nadat daarvoor de twee meest in het oog springende en interessante nummers van de EP de revue passeerden. “Turn Of Events” en “Patterns” zijn beide geënt op een catchy baslijn. Het eerste is op elk vlak het meest dynamisch en een echte plakker. Tekstueel ook pakkend en mooi opgebouwd. Mocht het om een album gaan, was dit een perfecte single geweest. Maar ook “Patterns” beklijft, vertederd en blijft hangen, met prettig gitaarwerk en een aanstekelijk en herkenbaar refrein.

Patterns is dus een coherente EP, waarin Ho Bear bewijst dat ze tot op heden een knappe evolutie doormaakten en geduldig sleutelden aan een eigen geluid. Benieuwd of ze zich verder zullen blijven ontwikkelen, en of de rups die al meermaals vervelde zich binnenkort mag ontpoppen tot een mooie vlinder.

Ho Bear komt de EP ook live voorstellen. Vanavond als support van Lee Anderson en Zimmerman in ’t JOC te Ieper in samenwerking met Hypnoiz, morgen in de Charlatan samen met Uncle Wellington en 21 april tenslotte in Café Den Trap te Kortrijk.

Facebook / Vi.be

13 april 2018

About Author

Frederic Beeuwsaert


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief