Even dachten we dubbel te zien. Gisteren speelde Charlotte Cardin twéé keer in de Brusselse AB Club. Het eerste concert van de Canadese popzangeres was namelijk zo snel uitverkocht dat er een namiddagsessie werd toegevoegd. Die op zijn beurt razendsnel uitverkocht. Hooggespannen verwachtingen, zou je dan denken, maar La Voix Canadienne liet het niet aan haar hart komen. Ze speelde de perfecte gastvrouw voor een hoofdzakelijk vrouwelijk en Franstalig publiek. Onder luid gejoel kwam ze ’s avonds het podium opgewandeld, met in haar kielzog de twee rasmuzikanten die haar de voorbije twee maanden probeerden te volgen.
Beginnen met een minpuntje? Vooruit dan. Volgens ons had de geluidsman wat last van geldingsdrang op dit laatste Europese concert van deze tour. Bij de eerste nummers stonden drum en samples te luid. Gelukkig was daar de zalvende stem van Charlotte Cardin – beetje Gainsbourg, beetje Winehouse, beetje Sennek – waarvoor iedereen kwam én zwichtte. De Canadese plukte uitgebreid uit haar debuut-EP Main Girl. De braaf bij de studioversie blijvende songs werden in elk geval goed onthaald. Hier en daar werd al eens een heupje bewogen, songs werd voorzichtig meegelipt. Een meervuldig ‘merci’ was ons daardoor gegund – we zijn halverwege het concert de tel kwijtgeraakt bij tweeënzestig.
Charlotte – wij mogen Charlotte zeggen – moest experimenteren op haar eerste headlinetournee. Door solo en onversterkt een nummer op akoestische gitaar te spelen, door een cover van Post Malone in het optreden te smokkelen, of door simpelweg twee nieuwe nummers op de playlist te knallen, bijvoorbeeld. Het vertraagde de set enorm, maar zorgde wel voor een aaibaarheidsfactor 200. “Sous Les Jutes” werd opgedragen aan een slecht ex-lief, “California” bracht ons in behoorlijke Despacitosferen. Het sterkt in elk geval het gevoel dat de artieste in staat is om een wereldhit te schrijven – nu moet gewoon de rest van de wereld nog volgen.
Het behoorlijk brave concert werd op het eind opgedragen aan de talrijk opgedaagde ‘main girls’. Smartphones werden nog éénmaal de lucht in geheven, vooraleer het trio van het podium verdween. Kort, niet zo krachtig, maar toch tamelijk impressionant. Geef die Cardin nog wat tijd om te groeien, een echte hit te schrijven, en dan kan je maar mooi zeggen dat je die wereldartieste al volgt van in het begin. En dan misschien gewoon nog leren ‘dankuwel’ zeggen, en we zijn helemaal tevreden.
SETLIST
Big Boy
Paradise Motion
Like It Doesn’t Hurt
Go Flex (cover Post Malone)
Sous Les Jutes (nieuw)
Talk Talk
[Akoestisch nummer, iemand de titel?]
The Kids
Dirty Dirty
California (nieuw)
Main Girl
—–
Faufile
