Albums, Recensies

Courtey Barnett & Kurt Vile – Lotta Sea Lice (★★★★): Muzikale pennenvrienden op dezelfde golflengte

Kurt en Courtney. Het zijn twee namen die samen muzikaal gezien al wat geschiedenis meedragen. Courtney Barnett en Kurt Vile besloten om er nog op zijn minst een hoofdstuk aan toe te voegen. Niet als koppel, maar in een muzikale samenwerking. Het resultaat is een negen nummers tellend album Lotta Sea Lice, waaronder vijf nieuwe nummers, een cover van elk van beide artiesten door hun compagnon, en twee covers van buitenstaanders. Daarin vullen Vile en Barnett elkaar soms heel mooi aan, maar ze smelten tevens af en toe samen tot een genietbare en aangename entiteit, alsof ze nooit afzonderlijk muziek hebben gemaakt.

Dat de twee elkaar wisten te vinden, hoeft niet eens een grote verrassing zijn. Twee ietwat rare langharige kwasten, met een voorliefde voor droge en vertellende lyrics over triviale zaken uit het dagelijkse leven. Het broeden op de samenwerking startte concreet in 2015, maar heeft daarvoor al enkele voeten in de aarde gehad. Barnett werd verliefd op de muziek van Vile toen ze in 2011 Smoke Ring For My Halo te horen kreeg. Vooral het nummer “Peeping Tomboy” liet een diepe indruk na. Vile van zijn kant ging overstag nadat Barnett hem een kopie van haar double EP A Sea Of Split Peas gaf op een concert van de man in Melbourne. “Out Of The Woodwork” bleef bij Vile serieus hangen.

Zo lang zelfs dat beide artiesten een interpretatie maakten van elkaars werk en deze op Lotta Sea Lice smeten. “Outta The Woodwork” neemt ons mee naar het Wilde Westen. Vile zet een cowboyhoed op, blinkt zijn sheriff ster op, en geeft het originele nummer van Barnett een eigen bluesfolk twist via zijn complexere gitaarspel. Zijn vrouwelijke kompaan staat hem bij in de backings, wanneer ze het nummer samen op zijn einde laten lopen. Barnett neemt op “Peeping Tom” echter wel de volledige cover voor haar rekening. We krijgen een zachte en tedere versie van Vile’s origineel. De manier waarop Barnett het nummer brengt, straalt één en al eerlijkheid uit, en is mooi in zijn eenvoud.

Het mooie verhaal van deze plaat begon echter bij “Over Everything”. Vile liet het nummer in 2015 aan Barnett horen, en die was meteen laaiend enthousiast. “Over Everything” werd op de wereld losgelaten als eerste single en is één van de mooiste nummers van de plaat. Net als bijna het volledige album neigt de song vooral naar Vile’s muzikale stempel. Het zachte en mooi gearrangeerde gitaarwerk geeft het een luchtige laidback vibe. Bovendien valt het nummer ook op door zijn structuur: er is geen reffrein aanwezig, enkel maar de dialoog tussen Barnett en Vile over het schrijven van muziek.

Ook “Let It Go” hangt nauw samen met het ontstaan van een pact tussen beide artiesten. De lyrics van het nummer bevatten letterlijke passages uit de talloze mails die vanuit Australië en Amerika over en weer gestuurd werden. Een langzaam kabbelend nummer over de perikels van een writer’s block, en wat daarmee te doen. Ook gezapig is “Fear Is Like A Forest”.  Een bluesnummer waarin Barnett de hoofdrol opeist. Het is een cover van haar vriendin Jen Cloher, met een lekkere solo op het einde. Meer Barnett’s manier van spelen ook. De lage backing vocals van Vile zijn een verrijking.

Dit album moet voor Barnett een zucht van verlichting geweest zijn. Toch als we “On Script” mogen geloven. Het is een zwaarmoedige ballad over het brengen van shows, wat stilaan een vastgeroeste gewoonte geworden was. Waar verrassingen en opgewektheid eerder veraf zijn, en alles op script is vastgelegd. En hoe de uitgereikte hand van Vile voor deze collab een welkome en uitgelezen kans was om die routine te doorbreken. Een nieuwe frisse wind door haar muziekwereld was misschien welkom?

Geen kommer en kwel dus op het daaropvolgende nummer. “Blue Cheese” is een opgewekt deuntje dat al enkele jaren in het tweede schof van Vile’s nachtkastje klaarlag. Een banjo en mondharmonica zorgen hier ook voor aangename afwisseling op het album. Knus en gezellig straalt de song een warme gloed uit, die perfect zou passen in een café vol zetels rond een haardvuur. Verder past hun gezamenlijke cover van “Untogether” (Belly) perfect in het kraam van droge en vertellende lyrics. Onder andere een meisje dat je gezicht wil aanraken, luisteren naar verhalen en hun veranderende eindes passeren de revue. Een intieme akoestische afsluiter, met een mooie passage van een slideguitar.

Eerder kregen we ook single “Contintental Breakfast”. Miscchien wel het toonbeeld van het feit dat Vile vooral muzikaal zijn invloed had op de plaat. De zachte gitaarlijn met een typische fingerpicking manier van spelen, is Vile’s handelsmerk. Het geeft de plaat een Americana folk geörienteerde richting, erg laidback ook, die wij weten te appreciëren. ‘I cherish my intercontintental friendships’, zo horen we op het nummer. Hopelijk koesteren ze hun vriendschap echt zo hard als ze zeggen. Want hoewel ze beiden al aangaven met nieuw werk bezig te zijn, hopen wij in de toekomst nog wat Kurt en Courtney hoofdstukken te mogen lezen!

Courtney Barnett en Kurt Vile touren momenteel met hun gelegenheidsband The Sea Lice door Amerika en Canada, Europese data kwamen voorlopig nog niet uit de bus. Hopelijk binnenkort ook goed nieuws op dat vlak!

12 oktober 2017

About Author

Frederic Beeuwsaert


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief