Live, Recensies

Fleddypalooza @ AB: Metal Viert Hoogtij Op Paasmaandag

De Ancienne Belgique gisteren rond pakweg 16u15. De eerste concertgangers druppelen net als wij binnen en verkennen het grote aanbod aan merch dat staat te blinken in de inkomhal. Maar liefst zes bands en een dj-duo zullen vandaag de revue passeren op een dag die helemaal in het teken van metal staat. Bezieler van dit gebeuren is Fleddy Melculy. Die plaatste Off The Cross, Set Things Right, STAB, King Hiss, Angel Crew, Fleddy Melculy zelf en als kers op de taart Goe Vur In Den Otto allemaal samen op de affiche onder één gemeenschappelijke noemer: Fleddypalooza. Benieuwd naar wat dat zou geven lieten we ons volledig onderdompelen in de metalsfeer.

Opener van de dag was Off The Cross. In maart vierden ze hun eerste verjaardag, maar al in december vorig jaar kwam hun eerste plaat Divided Kingdom uit. Het viertal, bestaande uit muzikanten die een voet in verschillende projecten (Bulls On Parade, Panda Productions, Cloon e.a.) hebben staan, was niet van plan de namiddag rustig op gang te laten komen. Nadat ze haast ongemerkt waren begonnen, zetten ze van bij het eerste nummer onze ogen en oren op scherp. Met een lichtshow voorzien van het nodige geflikker en gestrobo en een schreeuwende zanger zouden zelfs de meest hardnekkige snoozers meteen uit hun bed raken. De eerste metalhanden en vuisten gingen voorzichtig de lucht in bij het publiek, dat voor dit vroege uur toch al met een respectabel aantal present was. Verder dan die handen, wat goedkeurend geknik en enkele headbangers op de eerste rij kwam het vooralsnog niet.

Off The Cross vormde een goed begin van de dag. Vooral het tweede deel van de set kon ons overtuigen, met strakke single “Book Of Doom”, “Black Herd” en oudste en voor ons ook sterkste nummer van de set “Final Adjustment”, waarbij de zanger met zijn rijzige en imposante verschijning eens diep in de ogen ging kijken van de mensen die vooraan stonden. Off The Cross omschrijft hun muziek als “loud”. Interpreteer dat als brutaal en erg donkere, duistere metal, waarin ze hun een uitlaatklep vinden voor frustraties en problemen. Tegen het einde van set dikte het publiek al wat aan en na een korte drankpauze (felicitaties aan de organisatie voor de snelle podiumwissels) konden we over naar band twee.

De tweede band die we voorgeschoteld kregen was Set Things Right. Melodische metalcore uit Antwerpen, gewapend met twee langspelers, waaronder het in februari uitgebrachte Deathwish. Zij startten hun set met een sample waarin we “Endorse hardcore and enter the empire of eternity.” te horen kregen, een duidelijke boodschap. Set Things Right begon hun set met de knallende single “Deathwish”. Het bracht meteen leven in de brouwerij en we kregen een eerste poging tot moshpit wanneer het nummer brutaal van tempo veranderde. De stem van de leadzanger mocht misschien wel iets luider in de mix tijdens deze song. Een technisch probleem kon de band vervolgens niet tegenhouden om er opnieuw keihard tegenaan te vliegen met “Winter’s Tale”, waarin de uithalen en screams van de leadzanger mooi werden bijgestaan door melodische samenzang van één der gitaristen en de bassist. Die afwisseling deed ons bij vlagen denken aan A Day To Remember.

Set Things Right bracht hun nummers erg energiek en dat werkte aanstekelijk bij het publiek. Voor “The Puppet Show” kwam de bassist van vrienden Off The Cross de bas overnemen en kregen we bijgevolg twee zangers in beeld. Fleddy Melculy werd uitvoerig bedankt, net als het publiek. Leuk moment was een sit-down waar zo goed als al het aanwezige volk op inging. De songs van dit vijftal zaten goed in elkaar en bleven aan onze ribben kleven. Dat die songs dan nog eens met zoveel enthousiasme gebracht werden, maakte het alleen maar mooier.

Een erg dansbare intro knalde door de geluidsinstallatie wanneer STAB op het punt stond om het podium te betreden. Major Lazor ging vloeiend over in enkele scherpe halen op de gitaren. “Footprints” zorgde ervoor dat er meteen een ruimte ontstond in het midden van de zaal waar mensen die wat danspasjes wilden zetten, zich konden laten gaan. Het gaat de Kortrijkse hardcoreband de laatste tijd voor de wind. Mooie venues en shows in België (denk maar aan een show met Terror in de Muziekodroom, Persistence Tour in Torhout met enkele legendarische bands en Ieperfest) en een heuse tour in Amerika met Sworn Enemy en Lionheart. Met de zanger van die laatste band namen ze ook een nummer op voor hun in 2016 uitgekomen Timekeepers.

Het was echter een ouder nummer dat alles helemaal op zijn kop zette. “Open Your Eyes” liet de Ancienne Belgique voor het eerst in al zijn voegen kraken en het publiek werd uitzinnig. Massaal werd het nummer meegebruld en we zagen molenwiekende armen en benen voorbijvliegen. De trouwe schare fans die ze de voorbije jaren vergaarden kwam ook deze keer mee en dat was er aan te zien! Tijdens “Timekeepers” viel de zang af en toe in stukjes weg door problemen met bekabeling, maar dat deerde ons niet zo. Het euvel werd snel verholpen en de gestroomlijnde set die STAB tot hiertoe had neergepoot, werd gewoon verdergezet. Brutale breakdowns, vettige riffs en gemeten drumwerk zorgden ervoor dat een groot deel van de zaal in beweging kwam. Tweede hoogtepunt van de set was een geweldige afsluiter “Realise And Learn”. Een laatste keer werd alles uit de kast gehaald en nog dampend van de adrenaline gingen we na hun verdiende applaus om een nieuw pintje.

Als u goed kunt tellen, zitten we ondertussen al aan de vierde band van de dag, en wat voor één. King Hiss was de volgende band die zijn duivels mocht ontbinden. Mastosaurus, op Halloween gereleaset in de Kreun in Kortrijk, was hun laatste wapenfeit. De eerder naar stonerrock neigende metal is de misschien wat vreemde eend in de bijt, maar King Hiss draait toch al enkele jaren mee als topper in de scene. Ze bewezen gisteren alweer dat ze een geoliede machine zijn die met nummers als “La Haine” en “We Live In Shadows”  vlijmscherp uit de hoek kan komen. “Serpentagram” was een aanslag op onze trommelvliezen en werd goedkeurend aanschouwd door het publiek.

Ondanks dat de zaal intussen goed gevuld was, was het eerder statisch kijken tijdens King Hiss. Tijd om daar verandering in te brengen, moeten ze gedacht hebben. Kippenvel was het resultaat van de vocale intro van “King Hiss” en de baslijn van “Word Made Flesh” deed een aardige poging om het publiek wakker te blazen. Ontwaken deed het volk pas echt toen “Snakeskin” en “Killer Hand” werden losgelaten. De bassist brulde en brieste ons toe en de pit ging weer open. Zanger Jan Coudron begaf zich er middenin en deed daar zijn ding zonder ook maar iets van kracht in zijn stem te verliezen of zonder ook maar één krimp te geven. Met “Homeland” veroorzaakte King Hiss nog een laatste massale mosh en kon daarna tevreden het podium verlaten.

Angel Crew is de laatste die het publiek kwam klaarstomen voor Fleddy Melculy. Meer dan 15 jaar geleden als een project gestart, nu een volwaardige band, aldus de leden zelf. Eindelijk spelen ze veel shows samen en hebben ze een vaste samenstelling. (ex-)Leden van Deviate, Arkangel of ook nog Lenght Of Time, bands die aan de basis lagen van de geweldige Brusselse metal en hardcore scene. Met XVI brachten ook zij vorig jaar een nieuwe plaat uit, voor het eerst sinds 2011 dat er werk van hen opdook. De twee leadzangers menden de menigte als de beste en konden rekenen op massale bijval van de zaal. Singles “Bombardier” en vooral “Crucify Me” galmden brutaal door de Ancienne Belgique, meegebruld door veel aanwezigen.

“Strength Of One” werd aangekondigd als het nummer dat Angel Crew ten voeten uit is. Hun songs gaan vooruit aan een duizelingwekkend tempo, met af en toe ruimte voor vertraging en breakdowns, wat het allemaal zo ongelofelijk hard maakt. Aan alle meisjes in de zaal werd “Bring Down The World” opgedragen en de band lanceerde een oproep om bij hen op het podium te komen. En dat hoefden ze geen twee keer te vragen. In geen tijd hing het vol met crowdsurfers en werden handshakes en knuffels uitgewisseld op het podium. Zo ging het de rest van de set verder en stopte de massa niet met bewegen. Elke toeschouwer die op het podium belandde werd collegiaal door één van beide zangers rechtgetrokken. Na opnieuw een bedanking voor Fleddy Melculy werd ons de keuze gelaten voor “Spit It Out” of “Dead Beat”. Genereus als ze waren kregen we beide nog voorgeschoteld in omgekeerde volgorde. Na dit wervelende optreden moesten we toch even om adem gaan happen om klaar te zijn voor de “headliner” van de avond.

Het aantal T-shirts dat hun naam droeg was ontzettend groot. Dat het ineens snel ging voor Fleddy Melculy is een feit, maar dit hadden wij toch ook niet verwacht. De hoeveelheid mensen die echt voor Fleddy kwam was omvangrijk. Ook Fleddy begon met een sample, waarin o.a. South Park en Slayer gemash-upt werden. “Welkom in Helgië” liet het feest echt losbarsten en een uitzinnig publiek tierde, danste, schreeuwde, juichte of klapte wanneer Fleddy zelf het podium opkwam. “Fuck You Fleddy” werd laaiend enthousiast meegevloekt en er ontstond een giga moshpit op “Feestje In Uw Huisje”. Dat Fleddy Melculy veel meer is dan een uit de hand gelopen grap was vanaf de eerste noten duidelijk. Apu kwam tijdens de single over diens nachtwinkel met bifirolls in het publiek gooien en ook de chicken-mosh op “Brood” kon niet ontbreken.

Fleddy Melculy, alias van Jeroen Camerlynck, droeg zijn t-shirt van Justin Bieber en de ook de maskers van zijn collega-bandleden waren van de partij. We kregen als primeur een nieuw nummer te horen, “Min Duizend Scenepoints”, met de mededeling dat ze op nieuw werk aan het broeden zijn. Uiteraard werd dat op gejuich onthaald door de vele fans. Danny van Angel Crew mocht ook een nummer komen meezingen. “Thorn Of The Living” van Deviate werd gespeeld ter ere van de grootste inspiratie voor Fleddy Melculy, de brusselse metal/hardcore scene. Veel mensen zullen met nostalgie terugdenken aan de eerste keren dat ze die song hoorden, want die dateert toch alweer van 1997. Single “T-shirt van Metallica”, waar het allemaal mee begon voor Fleddy en co, werd misschien nog het luidst van al meegeschreeuwd. Het publiek was euforisch en genoot met volle teugen van elke nummer. De show van Fleddy Melculy was meer dan compleet, met covers van Sepultura (“Den Bus Gemist” met Goe Vur In Den Otto) en Hatebreed werd hun set triomfantelijk afgesloten.

Wij zagen veel voldane en blije gezichten huiswaarts keren en ook wij zelf sprongen verzadigd op de trein. Voor de mensen die er nog niet genoeg van konden krijgen, lanceerde dj-duo Goe Vur In Den Otto nog een feestje in de AB, wanneer “I Love Rock N Roll” door de boxen schalde. Wij kijken terug op een mooie avond, waaraan maar één juist besluit kan toegevoegd worden: volgend jaar weer van dat?

18 april 2017

About Author

Frederic Beeuwsaert


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter