
© CPU – Jan Van Hecke (archief)
De Britse Jessie Ware deed het eigenlijk van begins af aan verre van slecht. Op haar debuutalbum uit 2011 stond er met “Wildest Moments” meteen al een grote hit, maar in 2020 nam haar carrière een grote wending. Ware liet zich voor What’s Your Pleasure? plots veel meer inspireren door disco en die sound bleek een schot in de roos. Het ijzersterke album zette de singer-songwriter opnieuw op de kaart en zelfs ondanks dat opvolger That! Feels! Good! niet even consitent was, was het overduidelijk dat Jessie Ware een nieuwe stijl had gevonden. Dat Superbloom terug wat steviger in de schoenen stond, bleek de perfecte gelegenheid om langs te komen in de Ancienne Belgique, waar de goeie grooves, dromerige momenten en aanstekelijke nummers elkaar afwisselden in een sterke show.
Vooraleer Jessie Ware ons twee uur meenam in haar wereld, moesten we ons door die van Tsatsamis worstelen. De Brit had er duidelijk veel zin in en stak vrijwel constant zijn ene wijsvinger uit, maar dat betekende niet dat de set enige richting uitging. De platte muziek en ongeïnspireerde teksten brachten weinig gevoel over, en ook de zangprestaties behoorden niet tot de positieve kant van deze act. Het was snel duidelijk dat er bij The Voice niet zou worden omgedraaid voor Tsatsamis, die in het algemeen zo wat het niveau haalde van de gemiddelde Britse act op het Eurovisiesongfestival. Dat de lichttechnieker al in positie zat, was duidelijk en die bracht een van de weinige positieve dingen mee in de half uur durende set. Bitterweinig diepgang op eender welke manier, maar Tsatsamis haalde er wellicht zelf plezier uit, dus goed voor hem!
Nadat het publiek enkele keren diep kon in- en uitademen werd met “Superbloom” het eerste nummer ingezet. Jessie Wares band en dansers hadden er duidelijk veel zin in, en ook de heldere vocals zorgden voor een beloftevolle start. Het dromerige nummer was ideaal om in de sfeer te komen, waarna de Britse er aan een hoog tempo meteen enkele aanstekelijke nummers tegenaan smeet. “Pearls” en “Soul Control” zorgden zo al snel voor veel sfeer in een enthousiaste Ancienne Belgique. Tijdens het zingen over de maan maakte Jessie Ware contact met haar fans op het hoogste balkon en de groovy dansmoves bleken besmettelijk. Zonder ademruimte tussendoor kwamen we niet veel later al aan “Mr. Valentine”, waarbij ze een oude telefoon als attribuut gebruikte. Toegegeven, een beetje flauw, maar met haar toegewijde en vrolijke uitstraling deed ze het toch wel werken. De losse en vrije sfeer leek nog een versnelling hoger te schakelen eens het fantastische “Save A Kiss” werd ingezet, wat na zes nummers al aanvoelde als een zoveelste hoogtepunt. Topsnelheid, topniveau.
Ondertussen was iedereen al wat in het zweet gedanst, dus was het tijd voor het zwoelere, sensuelere en toch ook wel iets geilere “The Kill”. Jessie Ware en haar dansers schakelden vlot van de ene choreografie over naar de andere, terwijl zij eveneens op haar zang bleef focussen. Bijgestaan door twee backings klonk de zang vrijwel de hele tijd zeer goed, alsof het gewoonweg geen moeite kostte om de heupen en armen in allerlei hoeken te bewegen. En op het juiste moment zocht Ware even de rust op, met onder meer “Remember Who You Are”. Naast haar backings stonden hier ook de drie dansers Jessie Ware bij tijdens de harmonieën, waarbij zijzelf op een vrij subtiele manier de enorme kracht van het stem liet horen. Dat ze er niet mee te koop liep, maakte de goedgezinde Britse alleen maar extra charmant en ook de kleine praatjes met fans die al heel lang naar haar shows komen of net van ver naar Brussel afzakten, werkten hartverwarmend. Jessie Ware kwam zo haast perfect over, als mens en als performer die ook een pianoversie van “Don’t You Know Who I Am?” met een glas champagne in de hand vlekkenloos bracht.
Zelfs als er tijdens de ballades even minder werd gedanst, dan hielden de warme stem en persoonlijkheid van Jessie Ware de termperatuur op pijl, maar eens “Sauna” werd ingezet, werd het toch nog wat warmer. Op podium gingen de dansers hun T-shirts aan de kant en in de zaal werd er terug meer bewogen. “Hot N Heavy” deed er al snel nog een schepje bovenop, en waar we dat ook van “Ride” hadden verwacht, was dat net een van de enige nummers waar we eigenlijk meer van hadden verwacht. Met een korset met een paardenstaart aan en een zadel op het podium bleef de energiebom net iets te lang op de vlakte, waarbij een cowboy uit het publiek de vonk uiteindelijk toch deed overslaan tijdens de climax. Met wat zwepen gaf Jessie Ware er gelukkig meteen terug een extra mep op tijdens “What’s Your Pleasure?”, waarbij enkele details uit Madonna’s “Erotica” het net iets sensueler maakten.
Het dansbare en zwoele moest al snel plaats maken voor een opvallend melig “Say You Love Me”, dat zowel wat uit de boot viel als warm onthaald werd. De oudste fans werden hier even beloond voor hun jarenlange steun, maar recentere nummers “I Could Get Used to This” en “Begin Again” openden toch opnieuw de weg naar de bergtoppen. Doorheen de show voelden de pieken en dalen op een niet geforceerde manier toch goed afgemeten, waarbij het op een consistent sterke manier werd gebracht. En die topen en dalen werden allemaal samengebracht in het ijzersterke “Spotlight”, dat met haar meeslepende opbouw als eerste slot van de avond fungeerde. Met “Wildest Moments” en “Free Again” werd er nog een meezingmoment en vreugdevolle feestschijf tegenaan gesmeten, nadat Jessie Ware voor de zoveelste keer haar dankbaarheid oprecht uitte.
Zeggen dat Jessie Ware kwam, zag en overwon voelt misschien wat dramatisch, maar het scheelde in ieder geval niet veel. De Britse singer-songwriter bracht een nagenoeg perfect concert voor een enthousiast publiek dat ze maar al te graag meenam op haar kar. Met consistent sterke vocals, leuke dansbewegingen, een sterke band, meerdere outfits én visuals die de sfeer keer op keer kracht bijzetten, was het een totaalspektakel dat duidelijk tot in de puntjes was voorbereid en een hoog tempo aanhield. Toch kwam Jessie Ware doorheen haar twee uur durende set steeds dankbaar, authentiek en oprecht over. In kleine momenten of tijdens de zeldzame pauzes zocht ze contact op met fans en ook een unieke toevoeging aan de setlist voor haar kinderen deden haar allemaal zo begaan, charmant en liefdevol overkomen. Jessie Ware deed de Ancienne Belgique op veel momenten vrij dansen met haar hedendaagse discomuziek, maar het optreden was eveneens veel meer dan dat.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
Setlist:
The Garden Prelude
Superbloom
Pearls
Soul Control
Ooh La La
Mr Valentine
Save a Kiss
The Kill
Champagne Kisses
Remember Where You Are
Love for You
Don’t You Know Who I Am?
Sauna
Hot N Heavy
Ride
What’s Your Pleasure?
16 Summers
Say You Love Me
I Could Get Used to This
Begin Again
No Consequences
Spotlight
Wildest Moments
Free Yourself






