Een gemaskerde frontman, een band waarvan niemand de echte identiteit kent en een heleboel riffs die ondertussen al flink wat stof deden opwaaien. PRESIDENT blijft voorlopig liever mysterieus dan dat het veel prijsgeeft. Sinds de eerste single werden we al meermaals op het verkeerde been gezet, maar één ding is duidelijk: de nieuwsgierigheid rond dit project is nog lang niet gaan liggen. Vanavond streek het gezelschap neer in de Ancienne Belgique, met twee voorprogramma’s die de boel alvast mochten opwarmen. Eerst was het aan Dreamwake, dat met een combinatie van metalcore en elektronische invloeden de eerste vonken liet overslaan. Daarna nam Vianova het over om de zaal verder klaar te stomen. Tegen de tijd dat PRESIDENT aan zet was, stond de AB alvast op scherp.
Een saxofoonsolo zette direct de toon voor de set van Dreamwake. Een vleugje jazz tussen de metalcore, waarom ook niet? Ook tijdens de breakdowns dook het instrument opnieuw op, alsof we een metalcore sandwich met een vulling van jazz voorgeschoteld kregen. De 8-bitachtige gitaarriffs maakten het geheel er niet minder experimenteel op. De saxofonist probeerde duidelijk een extra dimensie toe te voegen, maar of dat nu zo’n geniaal idee is, daar zijn we nog niet helemaal uit. Echt warm kregen we het eerlijk gezegd niet van deze opwarmer. De poging om te vernieuwen konden we zeker appreciëren, maar de zang klonk niet altijd even toonvast en uiteindelijk bleef er weinig meer hangen dan een vrij middelmatige metalcoreband.
Vianova gooide het meteen over een andere boeg en schotelde ons een stevige portie riffs voor. Op de vraag in welk genre we deze band moeten onderbrengen, konden we na dit eerste nummer eigenlijk alleen maar ‘ja’ antwoorden. Een stukje klassieke pianomuziek maakte plaats voor pop, blues en jazz, waarna ook de saxofonist van Dreamwake opnieuw op het podium verscheen. Die nam gisteren met zijn blaasinstrument de zangpartijen van de zieke Vianova-frontman voor zijn rekening. Een originele oplossing, en aanvankelijk werkte het verrassend goed. De saxofoon vloeide mooi samen met de muziek en gaf de nummers een eigen karakter. Toch begon het instrument na verloop van tijd steeds meer de overhand te nemen. Wat eerst een leuke muzikale toevoeging was, werd uiteindelijk net iets te veel van het goede. De band op zich bracht eigenlijk genoeg energie om het publiek mee te krijgen, de saxofoon had af en toe wat langer in zijn koffer mogen blijven.
Na een intro die ons even terugkatapulteerde naar de sixties, maakte PRESIDENT zich klaar om de Ancienne Belgique over te nemen. Uitverkocht was de zaal niet, maar met een goed gevulde AB was er alvast genoeg volk aanwezig om het mysterieuze viertal te ontvangen. De band zette in met “Fearless”, maar het was vooral bij “Destroy Me” dat de eerste echte bom viel. De stevige screams gaven het nummer extra gewicht, terwijl de zachte outro voor een mooi contrast zorgde. Meteen werd duidelijk dat PRESIDENT niet van plan was zich in één hokje te laten duwen.
De frontman nam vervolgens plaats achter zijn spreekgestoelte. Een kort intermezzo met een vooraf opgenomen speech vormde de aanloop naar “RAGE”. De elektronische kant van PRESIDENT kwam hier nadrukkelijker naar voren, maar vooral de zang trok onze aandacht. Zonder autotune liet de frontman horen wat hij allemaal in huis heeft. Van hoge uithalen tot stevige screams en zuivere vocalen: het volledige arsenaal werd bovengehaald. Waar we doorgaans niet meteen de grootste fan zijn van autotune, weet PRESIDENT het effect ervan net als een volwaardig onderdeel van zijn muziek in te zetten. Het mysterieuze imago, de elektronische productie en de vervormde vocalen vormden samen een geheel dat moeilijk los van elkaar te zien was. Live kregen we echter ook te horen dat er achter dat masker meer zit dan enkel een goed uitgewerkte productie. De zaal bleek ondertussen steeds meer mee te zijn. “Angel Wings” werd luidkeels meegezongen, waarbij het publiek het voortouw nam.
Met “Dark Heaven” sloeg de sfeer vervolgens opnieuw om. Een onheilspellende intro zette de toon, terwijl de lichten de vier silhouetten op het podium scherp aftekenden. De paarse belichting nam het over en de zware gitaren bleven onverminderd doorduwen. PRESIDENT speelt graag met tegenstellingen. Er hing iets bijna religieus rond de presentatie, maar tegelijk voelde het geheel allesbehalve heilig aan. Het is net die combinatie van mysterie, symboliek en elektronische duisternis die de band zo’n eigenheid geeft.
Wanneer “Conclave” werd ingezet, schakelden we een versnelling terug. De elektronische kant kreeg hier opnieuw meer ruimte en in de zaal gingen lichtjes de lucht in. Ook visueel bleef het plaatje kloppen. De vier muzikanten stonden mooi symmetrisch opgesteld, met de frontman als centraal middelpunt. De presentatie was tot in de puntjes uitgewerkt en de nummers vloeiden naadloos in elkaar over. Toch bleef het soms zoeken naar de grens tussen een liveoptreden en een zorgvuldig opgebouwde studioproductie. De bas was hier en daar wat zwaarder voelbaar, maar het waren vooral de gehele sfeer en de livevocalen die “This Will Divide Us” net dat beetje extra gaven dat op plaat soms ontbreekt.
Met “DOOM LOOP” kregen we nog een demonstratie van het vocale bereik van de frontman. Niet alleen de screams, maar ook de hoge noten kwamen moeiteloos voorbij. Het gemaskerde viertal liet nog eens horen dat er achter alle mystiek ook behoorlijk wat muzikaal talent schuilgaat. Op Graspop waren we eerder al behoorlijk onder de indruk van PRESIDENT. Vanavond lag de lat dus misschien net iets hoger, maar vrijwel dezelfde show opnieuw voorgeschoteld krijgen, maakt het toch wat minder verrassend. Dat neemt niet weg dat er genoeg momenten waren om van te genieten. Een cover van Deftones’ “Change (In the House of Flies)” mocht dan ook niet ontbreken. PRESIDENT gaf er een eigen draai aan, al bleef het origineel overtreffen nog net iets te hoog gegrepen.
Afsluiten deed de band met een laatste presidentiële toespraak, waarin de fans uitgebreid bedankt werden. Daarna volgde “In the Name of the Father”, de debuutsingle waarmee het voor PRESIDENT allemaal begon. Een passend slotstuk dat meteen ook de basis vormde van wat de band vandaag zo herkenbaar maakt: zware gitaren, elektronische invloeden, sterke vocalen, gehuld in een walm van mysterie. Het gemaskerde viertal liet de AB achter met een indrukwekkende lichtshow, een zorgvuldig opgebouwd totaalplaatje en enkele vocale uithalen die ons toch even kippenvel bezorgden. PRESIDENT blijft een band die vooral opvalt door de combinatie van muziek, beeld en mysterie. Al hadden we na Graspop misschien op iets meer verrassingen gehoopt, het blijft moeilijk om niet onder de indruk te zijn van wat er achter die maskers schuilgaat.
Facebook / Instagram / Website
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
Setlist:
Fearless
Dionysus
Destroy Me
RAGE
Pink Noise
Angel Wings
dark heaven
Conclave
Mercy
This Will Divide Us
DOOM LOOP
White Devil
Change (In the House of Flies) (Deftones cover)
In the Name of the Father







