AlbumsFeatured albumsRecensies

Albumreviews: Beire Kort #51

Het aantal albums dat wekelijks verschijnt, is meedogenloos groot. Daarom is het onmogelijk om alles binnen de correcte tijdspanne van een degelijke review te voorzien. Gelukkig hebben we daarvoor een oplossing ontwikkeld in de vorm van ‘Beire Kort’. Reviews van in de voorbije maanden verschenen albums of ep’s die we nog niet recenseerden, vinden hier een plaats. Het is zoals steeds een opmerkelijk divers overzicht geworden vol verschillende muziekstijlen.

Melanie C – Sweat (★★★)

Voormalig Spice Girl Melanie C blaast haar solocarrière nieuw leven in. Na Melanie C uit alweer 2020 bracht de zangeres eerder dit jaar Sweat uit. Dat leverde best een energiek dance-popalbum op. Met zweterige beats, sexy synths en leuke ritmes op bijvoorbeeld “Drum Machine” en natuurlijk het opzwepende “Sweat” doet behaar bijnaam Sporty Spice alle eer aan. De sensuele stem van de zangeres leidt ons doorheen hoogtepuntjes als “Undefeated Champion” met zijn leuke hook en “Free To Love” met zijn hoge zanglijnen. Toch blijft het album een beetje te veel aan de veilige kant en hadden er meer uitschieters zoals de titeltrack mogen zijn. Zo kunnen “Emotional Memory” en “Cashmere” ons met hun te geforceerde productie minder bekoren. Al bij al hebben we tijdens het beluisteren op verschillende momenten een danspasje gezet en dat was waarschijnlijk de bedoeling van de zangeres.

Madonna – CONFESSIONS II (★★★½)

Eenentwintig jaar geleden kwam hij uit: Confessions On A Dancefloor. Het tiende studioalbum van poplegende Madonna, en daarmee een van haar beste werken. Nu, zoveel jaar en vijf studioalbums later, brengt de ‘Queen Of Pop’ haar vervolg CONFESSIONS II uit. Dat werd niet je typische popplaat, want daar zat niemand op te wachten. Madonna eert zowel op het vervolg als op het origineel de house- en clubscène. Zo vormt opener “I Feel So Free” al een mooie ode aan die wereld, met gelijkenissen met Donna Summer. Daarnaast staat CONFESSIONS II vol eerbetonen, samples, referenties en knipogen naar het verleden. Op “Dancetaria” somt Madonna bijvoorbeeld een hoop mensen op uit de wereld waar ze als beginnende artieste in vertoefde en creëert ze zo een spokenword-refrein à la “Vogue”. Toch laat de zangeres zich niet volledig meeslepen door het verleden. Voor samenwerkingen met hedendaagse namen rekent ze op Sabrina Carpenter, Feid, Martin Garrix, onze eigen Stromae en Lola Leon. Hiernaast werkte de zangeres voor de remix van “Dancetaria” ook samen met Charli xcx en vierde ze dat op de VMA’s, maar dan kijken we naar de nasleep van de release en lopen we dus voor op onszelf.

Voor de productie sloeg Madonna de handen in elkaar met Stuart Price, met wie ze de originele ‘Confessions’-plaat al maakte. Ondanks een speelduur van meer dan een uur en zestien relatief lange nummers, zorgt Madonna voor voldoende variatie op haar housethema. Zo vinden we de latin invloeden op “Read My Lips”, het rustige “Betrayal” en Stromaes Franse invloed op “My Sins Are My Savior” leuk.  Madonna brengt hiermee een van haar beste platen sinds de voorganger uit 2005.

Suki Waterhouse – Loveland (★★★)

Met Loveland bracht Suki Waterhouse onlangs haar derde album uit. Zoals voorganger Memoir of a Sparklemuffin is ook de nieuwe plaat consistent kwaliteitsvol, maar krijgen we ietwat te veel van het goede om door het bos de bomen nog te zien. Opener en eerste single “Back In Love” zet prachtig de toon met zijn bombastische blazers, maar Waterhouse kabbelt daarna wat te veel in dezelfde wateren met rustigere, maar soulvolle songs als het dromerige “Notting Hill” en het met een zwoele stem beklede “Seasons”. De zangeres trekt haar rode draad qua stijl dus wel door over het hele album, maar ietwat meer variatie had misschien gemogen. Zo komt het lichte rocknummer “Tiny Raisin” als een verademing op de plaat. Waterhouse zet dus zeker kwaliteit neer, maar werpt met veertien nummers misschien iets te veel in een keer op ons af.

Nia Archives – Emotional Junglist (★★★½)

Koningin van de hedendaagse junglescène Nia Archives bracht met Emotional Junglist een mooie tweede plaat uit. De zangeres, dj en producer overtreft daarmee debuutalbum Silence Is Loud. Hoewel de plaat nog altijd haar zogezegde pijnpuntjes heeft, zoals het gevaar van overbodige herhaling, is de Britse mooi aan het evolueren binnen haar stijl. De typische breakbeats die het genre bevat, zitten er nog altijd goed in. Daarenboven maakt Nia mooi gebruik van gitaarlijntjes zoals in “Around Tha Bend”, cymbalen op “This Could Be…”, een akoestisch gitaartje op “Dance With Me 2nite” en synths in “Superlust”. Daarnaast zet de zangeres enkele mooie en aanstekelijke hooks neer. Ook de samenwerkingen met Jorja Smith en Sampha werken op hun eigen manier. Toch is het de afsluiter “Boys In Blue” die met zijn vlotheid en op het album niet geëvenaarde aanstekelijkheid de kroon steelt. Nia Archives gaat ditmaal dus nog sterker te werk dan voordien.

Shania Twain – Little Miss Twain (★★★½)

Countrypopicoon Shania Twain wist met haar vorige album Queen Of Me niet meteen te overtuigen. Zo ging ze de platste kant van de popmuziek opzoeken. Nu, een paar jaar later, heeft de zangeres zich herpakt. Dat bracht een album op dat geïnspireerd is door en opgedragen werd aan haar roots en jeugd in Ontario. Ze beschreef het zelf als een van de meest persoonlijke werken uit haar carrière. Little Miss Twain bevat dan ook leuke countrytunes als “Right Time” en strakke bluesrock als leadsingle “Dirty Rosie” en “Scary Little Thing”. Ook ballads als “Problematic” en “I’d Be Loving Me” passen mooi in het plaatje. Twain kwam voor het album ook op de proppen met enkele mooie samenwerkingen. Zo neemt ze Tanya Tucker, Josh Homme en The War And Treaty mee in haar verhaal. Met enkele countryachtige technieken als gefluit op “That’s The Money” en een mondharmonica op “Quit My Life” plaatst Twain zichzelf weer volledig in het genre en wikkelt ze zich in de sfeer van haar hoogdagen. Waar Queen Of Me inhoud en authenticiteit miste, brengt de zangeres met haar nieuwste worp weer een plaat die spanning en kwaliteit met zich meebrengt. Iets wat Twain dus nog niet verleerd is.

Icona Pop – Ritual (★★½)

De Zweedse formatie Icona Pop, bestaande uit Caroline Hjelt en Aino Jawo, bracht tien jaar na haar debuut THIS IS… ICONA POP, met Club Romantech uit 2023 een vervolg uit. Nu wachtten de dames niet even lang en brachten ze eerder dit jaar met Ritual hun derde album uit. Toch is het nog altijd “I Love It”, dat hitje met Charli xcx, dat een belletje doet rinkelen. Het nieuwe album bouwt nog steeds voort op nonchalante hooks en een mengelmoes van lichte en zweterige beats. Nummers als “Yellow Top” zijn aanstekelijk genoeg, maar het geluid voelt sinds 2013 niet enorm geëvolueerd. De afwisseling en samenzang zijn wel een aangenaam gegeven, maar doen niet genoeg om ons te overtuigen. Zo is de plaat wel leuk om naar te luisteren, maar zit er in nummers als het eenvoudig aanvoelende “Cooler” niet veel diepgang. Icona Pop had toch wat mogen meegroeien in die dertien jaar.

Russian Circles – Nine (★★★★)

Russian Circles is nu al een decennia of twee één van de meest consistente, en misschien wel ondergewaardeerde, acts in de post-metal. Het drietal uit de Amerikaanse Midwest heeft geen zanger in dienst, maar compenseert dat met hyperdynamisch samenspel tussen gitaar en bas, en vlijmscherpe riffs. Nine is al het negende album uit de ondertussen uiterst solide discografie van de band, en zijn beste album in een decennium. Zonder zich helemaal krampachtig vast te klampen aan zijn blauwdruk, houden Russian Circles zich aan een “if it ain’t broke, don’t fix it”-mentaliteit: met diepe, donderende bas en drums, oor voor detail en voldoende ademruimte om zijn instrumentele sludgemetal cinematische proporties te geven. Russian Circles toont zich op Nine vooral geduldig en vertrouwt op zijn sterktes. Zo klinkt de band tegelijkertijd meer atmosferisch, en toch gedetailleerder dan ooit.

Orville Peck – Mule (★★★½)

Emmylou Harris verklaart Orville Peck dood. Samen met Noah Cyrus en Allison Russell zingt de countrylegende in opener “Prologue (Eulogy of a Man Turned Mule)” een a-capellagrafrede voor een Peck die geen tweede kans kreeg, om hem daarna doodleuk terug tot leven te roepen. Straffer kan het vierde studioalbum nauwelijks uit de startblokken schieten. Mule volgt chronologisch het jaar 2023, waarin verslaving, een stukgelopen relatie van vier jaar en een carrière die sneller ging dan hijzelf de gemaskerde cowboy de grond in duwden. ‘Een chronologisch verslag van het jaar waarin ik de weg kwijtraakte’, vat Peck het zelf samen. Producer Jay Joyce, die ook Bronco onder handen nam, ruilt de glitter in voor bluegrass en de ietwat populairdere alt-country, al loert de theaterman nooit ver weg. ‘Ik wilde er toch een theatraal element aan toevoegen’, zegt Peck. Dat contrast werkt: in “Rehab Blues” fluit hij vrolijk boven akoestische gitaar en piano terwijl hij het kliniekleven zonder omwegen beschrijft, en leadsingle “Too Little, Too Late” galoppeert als een country-popkraker over een ex die terugkomt kruipen. Onder al die opgewektheid schuilt telkens verdriet, en net daar snijdt die rokerige bariton het diepst. Niet elk nummer heeft volgens ons die toeters en bellen nodig, en wie een sobere biecht verwacht, krijgt soms meer Broadway dan Nashville. Toch klinkt Peck in dertien tracks en achtendertig minuten kwetsbaarder dan ooit. Half paard, half ezel, maar voor het eerst helemaal Peck.

Elmer – MAN, OH MAN (★★½)

Elmer, alter ego van Merel Pauw, schreef een album over mannen. MAN, OH MAN werd een samensmelting van lichte beats als muzikale ondersteuning en directe, snelle en erg vage teksten. Zo kunnen zinnen als ‘Drink een shotje uit je mooncup’ en ‘Ik stond op een feestje tussen allerhande gaytjes’ ons wel verrassen, maar op welke manier? Hoewel de muziek niet helemaal binnenkomt door de te nonchalante sfeer, maakt Elmer sterke statements over genderongelijkheid en dat kan dan wel tellen. Ook werkt Pauw met willekeurig aanvoelende intro’s en extraatjes zoals gesproken stukjes. Soms wat grappig, soms wat onwennig. De manier waarop Elmer humoristisch te werk gaat, sleept ook net iets te lang aan. De rapartiest levert dus een opvallend album af, maar overtuigt niet volledig.

beabadoobee – Pylon (★★★)

De Filipijns-Britse zangeres beabadoobee komt na This Is How Tomorrow Moves uit 2024 met een opvolger in de vorm van Pylon. Waar de voorganger veel variatie bevatte, is Pylon eenduidiger en rechtlijniger. Zo gaat het muzikale project van Beatrice Laus meer en meer de rockmuziek opzoeken. Dat doet ze niet op een harde of klassieke manier, maar met behoud van een bepaalde kalmte en alternativiteit in haar genre. daardoor blijft ze uitblinken in het indiegenre. Met haar zachte stem als instrument op opbouwende tracks als “Estranged” en “Write Me A Letter”, weet ze een mooi geheel neer te zetten. Toch missen we net die volledige magie doordat het album iets te rechtlijnig op dezelfde formule voortkabbelt. Niet te vergeten dat beabadoobee ook gewoon enkele topnummers levert zoals de enthousiaste samenwerking met de immer charmante Hayley Williams en het anstekelijke “Radio”. We vinden het dan ook wel positief dat Laus steeds meer haar weg vindt.

Tinashe – Popstar (★★★½)

De Amerikaanse zangeres Tinashe bracht onlangs haar achtste studioalbum Popstar uit. De zangeres van het populaire “No Broke Boys” bewijst met dit album nogmaals dat ze een interessante stem is in de popmuziek. Door te variëren met trapbeats, piano-ondersteuning en speelse zanglijnen doet Tinashe alles op het juiste moment om het brein mooi te prikkelen. Daarmee combineert ze vlotjes hyperpop, r&b en rap. Ook blijven rustigere nummers nonchalant en spelen uitbundigere met extra productiedetails. Hoogtepuntje “Melatonin” mag dan in deze laatste categorie thuishoren. Popstar vormt als tracklist een geheel, maar trekt in het midden net iets te lang aan hetzelfde lint om de aandacht er volledig bij te houden. Mogelijk had een andere volgorde beter gewerkt. Toch doet Tinashe lekker wat ze wil en dat levert een plezierig album op.

Aesop Rock & Blockhead – Trouble Mountain (★★★★)

Rapper Aesop Rock schijnt het de voorbije jaren liever te doen met verrassingsalbums . Zonder toeters en bellen, eigenlijk net als zijn artistieke stijl tout court, dropt hij nu Trouble Mountain. En dat nog maar eens met Blockhead, zijn vaste producer sinds zijn eerste album uit 1997 (!). De ervaring leert ons dat het blijven uitbouwen van een bijna dertig jaar oude discografie zelden nog nieuwe hoogtepunten voortbrengt, maar dat is dan buiten Aesop Rock gerekend. Trouble Mountain bevestigt nog maar eens Aesop Rock als hét toonbeeld van consistentie en herbronning in de underground hiphop. De fundamenten blijven wel dezelfde: nerdy, vintage en levendige productie, technische flows en allesbehalve bondige, eenvoudige teksten. Op Trouble Mountain klinkt Blockheads productie even vers als ooit, en is Aesop Rocks eeuwige charisma nog lang niet uitgedoofd. Integendeel.


Blondshell – Violins (★★★★)

De Amerikaanse Blondshell, artiestennaam van Sabrina Teitelbaum, brengt met haar derde album Violins een werk dat puur is. De zangeres legde de lat voor zichzelf hoog met If You Asked For A Picture dat vorig jaar uitkwam. Violins is dan ook een album geworden waarbij je als luisteraar wegsmelt. Met een goede variatie tussen ietwat hardere en kalmerende, gitaargeleide indierock, legt Blondshell met haar aangename stem de rode draad in een mooi geheel. Deze stem kan soms enigszins monotoon overkomen, maar werkt nog steeds de nodige emotie in de hand om uit te blinken. Zo werken bijvoorbeeld “Stone Fruit” en “Two Fried” als twee van de krachtigste momenten, terwijl bij “Lucky” en “New Shape” de introspectieve laag er dikker op ligt. Zo zorgt de zangeres ook voor het nodige evenwicht en mooie ademruimte. Toch heeft elk nummer zijn eigen meerwaarde en blijf je van begin tot einde geboeid. Blondshells teksten zijn dan ook een sterkte op zich. Ingewikkeld, zorgvuldig, poëtisch en innemend. De zangeres weet hoe ze met de grens tussen open emoties en poëtische mysterie moet spelen. Blondshell bewijst zichzelf opnieuw met een prachtige plaat.

CHARLOT – Evenings Are For Falling In Love (★★★★½)

Lotte Mulder, het gezicht achter dromerige de synthpopact CHARLOT, bracht onder deze naam met Evenings Are For Falling In Love haar tweede album uit. De Nederlandse is een muzikaal talent, maar haar grootste charme ligt nog altijd in haar lyrische storytelling. Waar haar debuutplaat Lost Like Alice zich baseerde op de avonturen van het gelijknamige personage in Wonderland, baseert het nieuwe album zich op een reeks avonden die klaarblijkelijk gemaakt zijn om verliefd te worden. Met het uitwerken van haar capaciteit om de hoge regionen vocaal aan te kunnen, werken bijvoorbeeld “My Blessing & My Curse” en “Moth To A Flame” een extra breekbare, elegante en dromerige laag in de hand. Muzikaal zijn het de lichte drumbeats en de hoge synthklanken die als een dekentje op ons worden gelegd. Al is het afsluitende titeltweeluik dat met zijn muzikale variëteit nog het meest overtuigt. CHARLOT heeft de kracht om een verhaal te vertellen waarin je jezelf kan verliezen. Dat is met de nieuwe plaat niet anders. Dat zorgt voor een genot voor het oor.

Pierre de Maere – Ave de Maere (★★★½)

Hij is een Belg, maar in de Vlaamse media komt hij nauwelijks aan bod. Toch kan Pierre de Maere in het Franstalig gebied op al wat enthousiasme rekenen. Met debuutalbum Regarde-Moi zette de zanger een mooi geheel aan synthpop neer. Ave de Maere heeft ook een popgehalte, maar is eerder elegant dan nonchalant, zoals zijn voorganger. Zo ligt het nieuwe album naast die synth- en lichte electropop, ook meer in het gehalte van de Franse chanson. Dat merk je op nummers als “J’aurais fini par te plaire” en “Quasiment parfait” met Clara Luciani, die ondertussen ook al haar stempel op de Franse muziekscène heeft gezet. Qua meer uitbundige songs zijn het “Opinel” en “I don’t wanna sleep tonight” die ons het meest overtuigen. Neem uitbundig hier toch met een korreltje zout: een laag van zachtheid zorgt er nog altijd voor dat ze in het geheel passen. De Maere vernieuwt dus ietwat binnen zijn eigen stijl en legt daar een mooie plaat mee neer.

Chloe Slater – Riot Youth (★★★★)

De opkomende Britse artieste Chloe Slater heeft er de laatste jaren enkele ep’s opzitten, maar kwam onlangs met een volwaardig debuutalbum. Riot Youth is dan ook een toepasselijke titel voor dat album. Slater maakt qua genre toegankelijke indierock, maar die toepasselijke factor is meer de snedige en alsmaar dringendere protestteksten. Zo tackelt Slater verschillende maatschappelijke thema’s als mentale gezondheid en jeugdig verlangen, waarin jongeren zich kunnen herkennen. Dat Slater die toegankelijkheid aanwendt, zou kunnen aanvoelen als makkelijk, maar is net vreselijk doordacht. Hoewel zinnen als ‘He’s a racist homophobe. He says he’s not that bad’ op het aanstekelijke “Can I Finish Please?” rechtuit zijn, zijn ze ook gewoon effectief. Slater brengt daarmee een energieke en relevante plaat. Afsluiter “Let It Happen” accentueert dan nog eens de ernst van haar boodschap als mooie en emotionele pianoballad. De jeugd is de toekomst!

The Animeros – ¡Qué bárbaro! (★★★★)

Sowieso heeft de debuutplaat van The Animeros een van de mooiste hoezen van 2026. Als je op zoek bent naar iets dat je heel zelden tegenkomt, namelijk psychedelische cumbia, dan zit je gebeiteld bij The Animeros. Het trio vond onderdak bij Easy Eye Sound, het label van Dan Auerbach van The Black Keys, en dat is helemaal niet zo verwonderlijk. Auerbach selecteert graag de beste bands in het genre van de uitgebreide volksmuziek en laat The Animeros daarvan nu een prototype zijn. We horen op de plaat een mengvorm van Amerikaanse invloeden uit het noorden en het zuiden, en horen salsa, rumba, samba en mambo enerzijds en country en americana anderzijds. Altijd wordt het door het trio heel vitaal gespeeld, maar ook met de nodige zachtaardigheid, wat de sound best uniek maakt. Het is dansbaar, het heeft een verhaal en het wordt gespeeld door vakmannen. En ook straf: alle songs zijn echt heel goed op deze plaat. Geen enkel muzikaal zinkgat te bespeuren, claro, listo!

The Mary Wallopers – Paddywhackery (★★★★)

‘There’s nothin’ in the press, there’s nothin’ on the telly. I feel a bit sick ‘cause there’s nothing in my belly. Letter through the letterbox, posters on the pole, the country being ran by greedy wee trolls.’ Dat kan alvast tellen als statement op “The Juice” van The Mary Wallopers. Ieren zijn dikwijls het kneusje van Europa waaraan nooit iets gevraagd wordt en die zich bezighouden met spoken in kastelen en trollen en kabouters. We lachen ze graag uit en ze noemen dat zelf ‘paddywhackery’, vandaar de titel. De band kiest resoluut voor de heel gewone Jan Modaal in de straat die werkt tot hij helemaal krom sterft van de stress in een ijskoud ziekenhuisbed, zoiets in ieder geval. De rijken moeten het bekopen op nummers zoals “The Big Mixer”, “Worker’s Song” en “Landlord’s Demise” en meestal wordt dat gedaan op een hels ritme met Ierse instrumenten zoals het fluitje van een cent. Er wordt een pak knappe Ierse folk gemaakt, maar The Mary Wallopers staat muzikaal duidelijk op een van de hogere schavotten.

Deze beire kortjes werden geschreven door Robbie Allemeesch, Olivier De Wit en Koen Dignef,

Related posts
FestivalnieuwsMuzieknieuwtjes

Jungle, Bleech 9:3, Myles Smith en meer naar Rock Werchter 2027

Dinsdag, 8 uur: het is inmiddels het vaste moment waarop Rock Werchter met nieuwe namen op de proppen komt. Nadat ze afgelopen…
InstagramLiveRecensies

Elmer @ Ancienne Belgique (AB): Kritische liefdesbrief aan de man

Het lijkt nog niet zo lang geleden dat Elmer een halve rel veroorzaakte toen ze in Nederland met een plaksnor in De…
LiveRecensies

Melanie C @ Botanique (Museum): Zweten geblazen

Melanie Chisholm, beter bekend als Mel(anie) C, was samen met Mel B één van de twee Melanie’s uit die Britse popgroep Spice…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *