© CPU – Marvin Anthony
Wie Naima Bock vandaag hoort, zou niet meteen raden dat ze ooit in een postpunkband speelde. Toch stond ze jarenlang met een basgitaar in Goat Girl, een gitaarband uit Zuid-Londen. Na haar vertrek koos ze voor folk met een knipoog naar haar Braziliaanse roots. Haar debuut Giant Palm (2022) belandde in heel wat eindejaarslijstjes van Britse en Amerikaanse muziekbladen. Ook opvolger Below a Massive Dark Land (2024) oogstte veel lof. We zagen haar eind 2024 aan het werk in het café van Cactus in Brugge, voor haar eerste Belgische show als headliner. Van de eerste tot de laatste noot hield de hele zaal er de adem in. Op de losse single “Rolling” na bleef het daarna twee jaar stil. Met “Rocks” is ze eindelijk terug.
Een ingetogen gitaar opent, waarna Bock invalt met haar eigenzinnige, breekbare stem. Ze zingt over een thuis dat ze makkelijk kapot had kunnen maken en over vroeg vertrekken omdat ze nooit langer wil blijven. Ze trekt weg om te bewaren wat ze heeft, terwijl haar hoofd pijn doet van verlangen. Die twijfel tussen blijven en vertrekken schreef ze in een opstijgend vliegtuig van zich af. Drums komen er niet aan te pas. Halverwege krijgen we wat piano en een mondharmonica. Naar het einde toe zingt een klein koortje mee op de achtergrond. Ondertussen blijft de gitaar onverstoorbaar doorspelen, tot ze als enige overblijft. Met zo’n kaal nummer terugkeren, het heeft eigenlijk wel iets punks.
Een nieuw album is nog niet aangekondigd, al liet Bock al verstaan dat er een aankomt. Wie haar live wil zien, kan dat op 21 mei in Brussel (zaal nog niet bekend) of op 22 mei in 4AD in Diksmuide.
Facebook / Instagram / Website
Beluister de singles van de week op onze Spotify
