Die weerspannige Ieren toch. Een volk dat eeuwenlang geplaagd werd door serpenten en slinkse Engelsen, maar ternauwernood steeds in staat bleek om zijn eigen eer en eiland te verdedigen. En dat doen ze de laatste jaren gewoon weer opnieuw. Niet tegen wapengekletter afkomstig van het grotere Britse eiland, maar als antwoord op de alternatieve muziekscene die stilaan uit zijn voegen barst. Sinds post- en artpunk weer hip en trending zijn bij de jeugd, schoten de nieuwe bands als paddenstoelen uit de natte grond, stilaan tot vervelens toe. Het antwoord kwam er van de buren met een greep naar het verleden. Bands als Lankum en Madra Salach brengen de oeroude folktraditie naar vandaag, terwijl Gurriers of Bleech 9:3 een frisse zeewind in punkwateren blazen. Er is echter maar één kroonprins die klaar staat om het roer van U2 definitief over te nemen: Fontaines D.C. uit Dublin city!
Niet dat ze van de ene op de andere dag in het succes rolden, want het heeft wel wat voeten in de aarde gehad om het tot headliner van een Reading & Leeds te schoppen. Wie er al vroeg bij was, herinnert zich vast nog hoe de robuuste Darklands Versions van de eerste singles uiteindelijk resulteerden in debuutplaat Dogrel. Samen met bands als IDLES en shame stonden ze toen symbool voor de (zoveelste) heropleving van het postpunkgenre, sterker dan ooit gegroeid uit de algemene onvrede van de samenleving en de kapitalistische consumptiemaatschappij. Gaandeweg transformeerde die oersound in iets dat groter en ambitieuzer was. Een vleug psychedelica op A Hero’s Death, gothic op Skinty Fia en een eclectische smoel op Romance. Met elke plaat ontgroeiden ze de eigen niche weer wat verder, tot dat laatste album de deur naar het echt grote succes definitief openzwierde.
Nochtans was Romance geen gemakkelijke brok om te verteren. De plaat werkte versmachtend, maar heelde dan weer op de momenten dat het dreigde verstikkend te worden. Voor het eerst sinds Dogrel keerden ze bovendien terug naar Dublin. Misschien voelde de plaat net daarom claustrofobischer, wat ook zou verklaren waarom Dopamine Chamber net heel open klinkt. De vijf heren keerden zich weg van een locatie als thematische basis en draaiden de focus naar zichzelf en de plaats die ze innemen binnen het allesomvattende narratief. En een dopaminekamer om de pijn te doden, een collectie momentopnames van emoties en humeur. Zo is de plaat ook echt opgebouwd: elke song heeft heel duidelijk een eigen identiteit en gemoed gekregen, wat de basis legde voor een diverser smakenpalet dan ooit. De sound van het album is nochtans nadrukkelijker aanwezig in alle nummers dan op Romance, maar er zit een soort vrijheid in de songwriting die we nog niet eerder hadden gehoord bij de band.
Het beste merk je dat in het sterke middenstuk van de plaat. Achtereenvolgens passeren “Happy For You”, “Demolition” en “Tongue”, drie compleet verschillende nummers die desondanks samen voor een koortsachtige sfeer zorgen en het hoogtepunt van de plaat zijn. “Happy For You” begint monotoon met een golvende baslijn en een ingetogen Grian Chatten, maar bouwt vervolgens heel subtiel op tot het klassevol openspat met gitaren die verdoken in de schaduw verstopt zaten. “Demolition” klinkt bijna extatisch, als een zweterige manische episode waarbij iemand de wereld aankan, maar diep vanbinnen weet dat het maar tijdelijk is. Wat ons betreft hét nummer om deze plaat te vertegenwoordigen, ook al voelt het geheel een tikkeltje onwennig aan. Misschien is dat wel gewoon de bedoeling en is het heel sterk gewerkt van de band. Vermelden we ook nog “Tongue“, zonder twijfel de sterkste single en het nummer met het meeste bijt van de hele plaat. Zeker deze song toont hoe de band muzikaal gegroeid is tot een die akelige en aanstekelijke songs kan schrijven. De vergelijking met The Cure mag wat ons betreft zeker gemaakt worden dan.
Vroeger was het simpel: twee gitaren, een bas, een drum, een zanger. Elke song had dezelfde opstelling en klonk bijgevolg ook wel ongeveer hetzelfde. De bezetting is niet veranderd, maar op Dopamine Chamber stellen de Fontaines wel een verzameling geluiden voor die bijzondere stappen heeft gezet sinds de begindagen. “Six Shot Morning”, het beklijvende openingssalvo van het album, neemt bijna volledig afstand van de traditionele instrumenten, maar klinkt als gevolg wel nog veel dreigender en doeltreffender dan anders. Echt een heel straf nummer eigenlijk en ongetwijfeld met New Order in het achterhoofd geschreven. Dat rijke geluid zorgt echter niet altijd voor kleppers. “Mimesis” is een synhtpopriedeltje dat te plat en plastiek klinkt om als oprecht over te komen. “Intimate” probeert als afsluiter het hoofd nog eens te doen tollen, maar verliest zich gaandeweg in de wirwar en mist daardoor zijn effect wat.
Een opvallende zin in dat laatste nummer trouwens: ’takes you far away from true romance’. Dat is hen inderdaad gelukt. Na een absolute doorbraakplaat is er toch altijd wat de vrees dat een band geneigd is om het truucje gewoon over te doen, maar Fontaines D.C. geeft zich – alweer – een succesvol nieuw smoelwerk. Het is niet hun beste plaat, als we eerlijk zijn, en misschien ook niet de beste versie van de band. Daarvoor zijn er te veel songs die onder de categorie ‘meh’ vallen, een “Japan” en “Where Is Gone?” (sorry, maar we verwachten meer van een collab met ROSALÍA) als toonvoorbeelden. Maar het album doet wel wat het moet doen. Het geheel klinkt bij momenten bijzonder mooi, houdt de spanning strak en verstevigt de reputatie van een band die toonaangevend wil zijn binnen het rocklandschap. Het is een zware last om te dragen als de halve aardbol je als de redders van de rock beschouwt, maar de vijf Ieren dragen die last met zichtbaar gemak. En het mooiste van al: hun invloed op de fantastische Ierse muziekscene is stilaan onnavolgbaar.
Fontaines D.C. staat op 10 november in de Ziggo Dome in Amsterdam en 12 november in de AFAS Dome in Antwerpen. Beide shows zijn volledig uitverkocht.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Tongue”, ons favoriete nummer van Dopamine Chamber, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
