Ão @ HA Concerts: Machtig, magisch

Ão, de vierkoppige Belgische band die in 2023 doorbrak met hun debuutalbum Ao Mar, staat bekend om een eigenwijze, intrigerende mix van elektronische artpop, saudade en alternatieve latin. De band is opgebouwd rond de warme stem van Brenda Corijn, die put uit haar Mozambikaans-Portugese roots en zingt in het Portugees en Engels, en het lichtvingerige gitaarspel van Siebe Chau, aangevuld met gelaagde elektronica door Jolan Decaestecker en eclectisch percussiewerk door Bert Peyffers. Het viertal heeft zich ondertussen ook live al lang bewezen, en dat over de landsgrenzen heen. Begin dit jaar verscheen hun tweede album, Malandra, dat ze in maart voorstelden voor een uitverkochte Ancienne Belgique. Deze zomer waren ze ook al te zien op Gent Jazz, maar wie hen daar gemist had, kreeg nu een herkansing. Gelukkig!

Openen deden we met Patches, het soloproject van Lotte Lauwers. Die kwam na een lange stilte vorige week nog naar buiten met haar nieuwste muzikale schepsel: Pickery Performance – ‘een nieuw begin,’ zo vertelde ze ons zelf. Dat zag er gisterenavond alleszins veelbelovend uit. Lauwers stond er met vier kompanen en trok met haar dromerige stem heel wat publiek al de zaal in. De duistere sfeer kwam daarbij goed tot z’n recht, en ook de samenzang stond op punt. Lauwers was duidelijk in haar element, wat het geheel een plezier maakte om te zien. We genoten samen met haar van de afwisseling tussen een zalig meeslepende instrumentale opbouw en een intiem bijna-fluister solomoment.

Na een onzekere periode in Ão’s bestaan bewees de band met Malandra dat ze nog lang niet uitgespeeld is. Op het album verdiepen de leden hun intrigerende mix aan invloeden in een wervelwind aan spanning, intimiteit en overrompelende emotie. De verwachtingen voor de liveshow lagen hoog, en terecht, zo bleek. Beginnen deed Ão bij het begin: om erin te komen kregen we de twee eerste nummers van de (ondertussen niet meer zo heel) nieuwe plaat: “Me Condena” en “Orgulho”. Vanaf de eerste donkere tonen had de band het publiek in zijn grip. Bert Peyffers kon hier al een eerste workout knallen in zijn percussie-gym, wat een bezwerend tafereel en hoorspel opleverde. Corijn wist ons te vertellen dat ze het, na een reeks shows in het buitenland, toch weer spannend vond om op eigen bodem te mogen landen. Van enige stress was nochtans niets te zien: Corijn leek de rust zelve en ook de rest van de band ging volledig op in het universum dat ze samen bijeen schilderden.

Bij “Speak,” zong Corijn van achter het gordijntje van de hoed die ze voor de gelegenheid had opgezet. Dat bracht een zekere dramatiek met zich mee, een beeldentaal waardoor je je nog beter in de muziek kon inleven. Terwijl ze de ene na de andere zuivere hoge noot serveerde en haar ziel bloot zong, bewoog ze zich over het podium op een manier die alles iets out-of-this-world gaf. Vanaf rond “Sofrimento”, de single die we in oktober nog kregen, voelde je de boel ook in het publiek wat losser komen – tegen het einde zagen we zelfs wat heupen in actie. Bij “Cinza” kwam het machtige, magische tot een hoogtepunt. De stevige elektronische soundscape voelde hier op z’n grootst – wie dan nog geen oordopjes in had, was daar nu naar op zoek.

Ons Portugees is helaas niet zo top, maar we hebbben ons laten vertellen dat ‘malandra’ een term is voor een vrouw die op een speelse en sluwe manier door het leven gaat en daarbij al eens mensen verleidt of bedriegt, maar wel altijd trouw aan zichzelf blijft – even goed gewoon een kapoen, zo stelt Corijn in een interview. De straffe madam stond er dan ook, soms speels en soms serieus intens. Haar stem heeft die betoverende, indrukwekkende kwaliteit die ze deelt met internationale kanjers als Rosalía, zeker wanneer ze de ijlig hoge regionen opzoekt. De titeltrack van het album kregen we iets voor halfweg in de set, en ook dat barstte los tot een heus feestje. Daarna gingen ze aan een vlot tempo door het nieuwe werk, waarbij er ook twee keer een danser op het podium kwam (en dan een derde keer allebei), waarmee Corijn een choreo deed die opnieuw de dramatiek van de muziek kracht bijzette.

Wanneer we het einde van de set naderden, kondigde Corijn nog een verrassing aan: bij het buitengaan kon het publiek een postkaartje bemachtigen met een QR-code waarmee je Obra, de kleine vervolg-ep die nog bij Malandra hoort en er in April 2027 aankomt, kunt pre-orderen én al een nieuwe unreleased single kunt beluisteren: “Lagartinha” – geen spoilers maar wij zijn fan. Dan was het alleen nog wachten op “Talvez”, dat de band duidelijk bewust opspaarde tot aan het einde van de set. Net toen de band aan dat nummer ging beginnen deed zich plots een aandoenlijke interactie voor met een Braziliaanse fan, die zelfs een moment op het podium kreeg om a capella zelf een nummer te zingen, wat voor de nodige verwarring maar ook hilariteit en bovenal tederheid zorgde bij het publiek. Dat had de spanningsboog die de band zo strak had opgetrokken kunnen breken. Toch zijn wij van mening dat het alleen maar bijdroeg aan de laatste climax in de set. Als Corijn, die sympathiek de man filmde terwijl hij even het podium claimde, tegen dan nog niet alle harten veroverd had, was dat na dit moment zeker wel het geval – extra menselijk, extra magisch.

Ão doet z’n eigen ding en dat zien en horen we graag. De band sleurde ons mee van fragiel en intiem naar warm en opzwepend en terug. De spanningsboog zat strak en het publiek was meer dan bereid zich te laten vervoeren tot melancholie en euforie en alles daartussen. En als kers op de taart kregen we na dat volle uur aan machtige emotie nog een nieuw nummer om mee na te genieten onderweg naar huis.

Obra, de ep die verderbouwt op het Malandra-verhaal, komt er in april aan. Op 5 mei 2027 is Ão daarmee al weer te zien in de Ancienne Belgique. In de tussentijd durven we ergens in de komende maanden voorzichtig nog een single te voorspellen.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Me Condena
Orgulho
Speak
Sofrimento
Cinza
Malandra
Mulher
Ode
Acorda
More
Aren’t You Tired
Talvez

Volta
Pra Onde Eu Vou