Een ijzingwekkend lange stilte zorgde ervoor dat we Patches bijna vergeten waren. Maar liefst drie jaar lang liet de artieste wachten op een vervolg op haar handvol singles en ep’s die eerder verschenen en waarmee ze zich had geprofileerd als een spannende, nieuwe naam in het Belgische alternatieve popcircuit. Gelukkig is bijna niet helemaal en groeide vanuit die stilte langzaamaan iets nieuws, iets echts. Terwijl Lotte Lauwers meters maakte met onder meer Porcelain id en Arsenal, werkte ze in alle stilte ook aan haar eigen project: Patches 2.0. Want hoe je het ook draait of keert, dit voelt op elke mogelijke manier als een nieuwe start en daar hoort ook een groots wapenfeit bij. De afgelopen maanden kregen we met onder meer “Asking For A Friend” en “Get Back” de eerste puzzelstukjes te horen van haar debuutplaat Pickery Performance. Patches 2.0 belooft een boeiend, eigenzinnig avontuur te worden waar je maar beter meteen induikt.
Wie iets of wat vertrouwd is met het werk van Patches, weet al enigszins wat te verwachten. Met “Asking For A Friend” opent ze het bal met vertrouwde klanken en dat is zeker geen verkeerde keuze. De wereld die ze schept is namelijk niet altijd de meest toegankelijke en balanceert vaak tussen melancholie, onschuld en sensualiteit in wisselende verhoudingen. Dat de song aanvoelt als blootvoets dansen door een grasveld waar de dauwdruppels nog rusten op de grassprieten is meteen tekenend voor wat ons te wachten staat. Patches nodigt de luisteraar uit om de schemerzone op te zoeken tussen realiteit en verbeelding, iets wat we naarmate we volwassen worden steeds moeilijker lijken te kunnen.
Eens mysterieus, dan weer kinderlijk naïef baant Patches zich een weg door een wereld die niet altijd even lief is voor zijn bewoners. De lichtvoetige instrumentatie van “Right Mind” maakt dat pijnlijk duidelijk. In tegenstelling tot wat we al eerder hoorden van Patches, voelt de song zonnig en vrolijk. Het zijn woorden die we niet meteen met de artieste zouden associëren en toch is het net dat contrast dat maakt dat het nummer al gauw in het oog springt. De duisternis is nooit veraf, maar af en toe mag je ook toegeven aan de impuls om een roze zonnebril op te zetten en daarmee naar het leven te kijken. Of misschien zelfs naar iets veel minder abstracts. Tussen de liedjes door neemt Patches ons namelijk mee op avontuur door het spanningsveld tussen verlangen en ontgoocheling.
Waar “Impeccable Man” nog ruim vier minuten op intieme en uiterst dromerige toon doorgaat, kondigen de blazers een onheilspellende plottwist aan. Het heeft iets dramatisch, maar laat dat nu net nodig zijn om indruk te maken terwijl er op romantische wijze gekeken wordt naar dingen die dat misschien wel helemaal niet zijn. Het is dan ook “Wry Water”, eveneens de focustrack van het album, dat even later de dans waagt tussen melancholie en ontgoocheling, op zoek naar perspectief. En dat komt er wanneer pianoklanken de deur openen naar het onbekende met emotioneel geladen zang als rode draad.
Terwijl Patches vecht tegen een tikkende klok en twijfels laat weerklinken over melancholische, doch opvallend organisch klinkende composities, raken we als luisteraar het spoor een beetje bijster. Al lijkt dat ook enigszins de bedoeling te zijn van de artieste. De beelden vloeien in elkaar over en voelen steeds minder scherp aan, tot Patches de touwtjes weer wat strakker aanspant. “Mission Baby” trekt al bij de eerste luisterbeurt de aandacht en zorgt voor een geruststellend gevoel tussen alle emotionele tumult. Een bijna filmische sound strijkt neer en benadrukt hoe Patches op haar debuutplaat steeds meer afstand neemt van elektronische klanken die in het verleden nog voor een zekere zwoelheid moesten zorgen. Tegenwoordig haalt ze die sensuele insteek net uit de kleine imperfecties van echte instrumenten en haar ietwat hese, maar vooral fluisterende zangstem. Dat alleen al is genoeg om als een soort bezwering te werken op de luisteraar. Op zoek naar houvast heeft ook Patches nood aan handvaten. Die komen er in de vorm van muzikale bijdragen, al ware het wel heel subtiel. Zo kan de getrainde luisteraar op “Mission Baby” ook de aanwezigheid van Piffy, die onlangs een streep onder haar muzikale project trok, opmerken.
En daarna gaat het al snel richting de eindmeet, al lijken zich daar nog een paar opvallende songs te verschuilen. “Slowly” kenmerkt zich net door snelle fingerpicking gitaarklanken als basis te gebruiken voor de zwoele zanglijn die het randje met verveling gaat opzoeken. Let wel: het randje! Patches lijkt op haar album namelijk veel aandacht te besteden aan tijd en ruimte en dus krijgen de instrumenten van haar alle tijd om te stralen. Zoveel is dus ook het geval op “Slowly”, waar de zang voor regelmaat en houvast zorgt, terwijl er op muzikaal vlak langs alle kanten getrokken wordt om het geheel in een andere richting te sturen. Of “Silence” dan echt het antwoord daarop is, laten we graag in het midden. Net als de gebeurtenissen uit 2022 waarnaar de artieste verwijst. Maar wat we wel weten is dat het opvallend verhalende karakter van de song zorgt voor een mooi slot waarbij de songwriting voor een laatste keer op de voorgrond komt te staan.
Met haar debuutplaat levert Patches geen baanbrekend geheel af, maar net een album dat aandringt om tijd en ruimte te mogen innemen om zichzelf te ontplooien. De zachte instrumentatie, subtiele lagen en dromerige zanglijnen zorgen samen voor een luisterervaring die alle zintuigen prikkelt. Bijna fluisterend vraagt ze ons dan ook om een plekje te mogen innemen en net daarin zal de komende tijd de uitdaging liggen: een passende live-vertaling vinden om zo’n kwetsbaar album tot zijn recht te laten komen.
Ontdek “Mission Baby”, ons favoriete nummer van Pickery Performance, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
