Lane 8 doet allicht niet bij iedereen meteen een belletje rinkelen, maar wie enigszins thuis is in de dancewereld, heeft de naam ongetwijfeld al eens zien passeren. In 2013 tekende hij bij het label Anjunadeep en met zijn melodische house veroverde hij stilaan menig hart. Enkele jaren later richtte hij zijn eigen label This Never Happened op, meteen ook de start van een gelijknamig tourconcept. Om de beleving op de dansvloer centraal te stellen en afleiding zoveel mogelijk te bannen, worden de camera’s van smartphones bij binnenkomst afgeplakt. Zo kan het publiek het moment intenser beleven. Vanavond hield de Amerikaan halt in de AB om die ervaring ook naar Brussel te brengen.
Door het verstoorde treinverkeer waren we maar net op tijd om te zien hoe Lane 8 de plaats achter de decks overnam van voorprogramma Quentin Quivera. Hoe deze jonge Belg het ervan afbracht, kunnen we u dus helaas niet meedelen. Veel tijd om zelf op te warmen had Lane 8, wiens echte naam Daniel Goldstein luidt, echter niet nodig. Al snel kregen we zijn interpretatie van het onverwoestbare ‘Innerbloom’ van RÜFÜS DU SOL voorgeschoteld, waarop het publiek dankbaar inpikte. Ook “Brightest Lights”, zijn samenwerking met POLIÇA, volgde al snel en zorgde voor een eerste bescheiden meezingmoment.
Vanaf dan graaide Goldstein gretig in zijn eigen catalogus en die van zijn collega’s. Met zes studioalbums op de teller, waarvan het recentste Cross Pollination II afgelopen zomer verscheen, kregen we een fijne bloemlezing uit zijn oeuvre. Oudere favorieten werden afgewisseld met recentere, iets commerciëler klinkende nummers. De grote zaal van de Ancienne Belgique was die avond niet volledig uitverkocht, waardoor de balkons subtiel achter zwarte doeken verdwenen. Dat leverde zowaar een tikkeltje extra clubgevoel op.
Ook de lichtshow droeg bij aan het dansbare geheel, zonder dat daar een buitensporige productie voor nodig was. De afwisseling tussen kleur en felle, flitsende witte lichten zette de stevigere passages extra kracht bij. Het tempo zakte tijdens de twee uur durende set zelden, al werden de opbouw van de nummers en de overgangen na verloop van tijd enigszins voorspelbaar. Een rustige, zweverige intro maakte plaats voor gemakkelijk mee te zingen vocals, om vervolgens uit te monden in een eerste climax. Daarna werd de spanning even teruggeschroefd, waarna de muziek opnieuw opbouwde richting een tweede drop. Daarbij gingen de handen steeds vlotter de lucht in. Een beproefde formule, al werkte die niet altijd even verrassend.
Goldstein amuseerde zich zichtbaar achter de decks en “Merry Mary” zorgde voor een flinke dopamineshot in de zaal. De sfeer werd bij elk nummer net iets uitbundiger. En hoe heerlijk was het om deze set eens niet te moeten volgen door de lens van de smartphone van degene die net voor je stond? Gewoon in het moment zijn, het kan deugd doen. Met “Something In The Air” stak Lane 8 het vuur helemaal aan de lont, al vonden we de drop net iets te gratuit. Gelukkig kregen we met het melodische “And We Know It Was Our Time” even de kans om de ogen te sluiten en weg te zweven naar een ander universum.
De twee uur vlogen in een mum van tijd voorbij en dan weet je dat je als dj de juiste keuzes hebt gemaakt. Wat ons betreft verdient Lane 8 gerust wat meer naambekendheid, want met een sterke en doordachte set wist hij zich te onderscheiden van heel wat collega’s. Zelfs wanneer de opbouw af en toe wat voorspelbaar werd, bleef de totaalervaring overeind. En zonder smartphoneschermen voor onze neus bleek het plots een stuk makkelijker om helemaal in de muziek te verdwijnen.
