Surprise albums. Het is van alle tijden. Ooit grootgemaakt door namen als Radiohead, David Bowie en Beyoncé om als een shockgolf doorheen het muzieklandschap te razen, maar de laatste jaren toch behoorlijk in populariteit gedaald. Tot dit jaar dan, want hoewel 2026 pas vier maanden op gang is, vliegen de onverwachte releases nu al om de oren. Zo bracht U2 doorheen de maanden met Days Of Ash en Easter Lily volledig uit het niets twee ep’s uit, verraste Ultha begin april plots met de abrupte komst van A Light So Dim en dropte Neurosis geheel onverwacht een meesterwerk met An Undying Love for a Burning World. Aan dit rijtje kunnen we nu ook een andere band toevoegen en wel Enter Shikari, want afgelopen nacht liet het zonder veel poeha plots zijn achtste studioalbum Lose Your Self op de wereld los.
Ergens is die keuze wel opvallend. Enter Shikari staat er al jarenlang om bekend zijn platen maandenlang te laten marineren met een hoop singles en een zorgvuldig opgebouwde aanloop. Dat de Britten nu plots voor een surprise drop kiezen, voelt dus als een stijlbreuk. Qua invulling is de plaat dat allesbehalve. Wie hoopte op een radicale ommezwaai of een plotse terugkeer naar het oudere werk van Take to the Skies, Common Dreads of A Flash Flood of Colour komt bedrogen uit. Lose Your Self volgt de lijn die Enter Shikari bij The Spark is ingeslagen en de groep kiest opnieuw voor een hybride aanpak waarin poppy posthardcore, elektronica en grootse, gelikte productie elkaar voortdurend kruisen.
Dat is al hoorbaar vanaf opener en titeltrack “LOSE YOUR SELF”. De track opent vrij beheerst en kalm, waarna de elektronische sound het overneemt en het nummer vooral tijdens de refreinen aardig open knalt. Naadloos vloeit het over in “Find Out The Hard Way…”, waarin we ook voorzichtig de iets zwaardere kant van Enter Shikari horen opduiken. Echt scherp wordt het helaas nooit en de groep blijft binnen de veilige, denkbeeldige lijntjes die ze zichzelf jaren terug heeft aangemeten. En daar zit ook meteen het probleem van Lose Your Self in een notendop: het is een plaat die zichzelf nooit de kans gunt om te verrassen.
En dat staat best haaks op wat de band er zelf van vindt. Wie de begeleidende promopraat mag geloven, leest dat Enter Shikari met Lose Your Self zijn meest ambitieuze en emotioneel geladen plaat ooit heeft afgeleverd. In werkelijkheid klinkt het album vooral als een veilige verderzetting van het geluid van eerder. Hier en daar worden speldenprikken uitgedeeld met “The Flick Of A Switch II.”, dat eigenlijk niet meer dan een interlude is, en “i can’t keep my hands clean”, al is het steeds maar van korte duur.
Telkens als het album op het punt staat om echt los te barsten, trekt de groep de handrem op en krijgen we een net iets te overgeproduceerde popplaat met wat gitaren, een trommel en een bak aan elektronische snufjes. “Shipwrecked!” bijvoorbeeld, dat met momenten zo tot de nok toe gevuld zit met productieprikkels dat het nummer onder zijn eigen gewicht bezwijkt. Of “It’s OK”, dat ondanks de goede boodschappen in de coupletten over foute machthebbers, volledig strandt op een refrein dat zo gladjes en wrang klinkt dat het de kritische ondertoon van de rest volledig tenietdoet.
Gelukkig weet Lose Your Self zichzelf aan het einde nog enigszins te redden. De afsluitende trilogie is veruit het meest geslaagde deel van de plaat. Deel één, “Spaceship Earth (I. Avec Abandon)”, brengt de rockende kant van Enter Shikari naar boven, aangevuld met de elektronische lagen die ditmaal niet de overheersende bovenlaag vormen. Ze versterken elkaar juist en het laat horen dat de groep ook zonder een overmaat aan computergefoefel een overtuigende track in elkaar kan steken. Deel twee, “Spaceship Earth (II. Angoscioso)”, trekt zich eerst terug in een ingetogen sfeer, maar bouwt gestaag op richting een einde dat ergens zweeft tussen een clubvibe en een grootse finale.
En dan is er deel drie, “Spaceship Earth (III. Maestoso)”, dat de terugkeer van de trompet markeert. Een instrument dat trouwe fans zal doen terugdenken aan eerder werk en iets dat precies past bij de vredige sfeer van het lied, waardoor de plaat uiteindelijk op een warme en bijna troostende manier mag uitbollen. Het is een zeldzaam moment waarop Enter Shikari de track echt laat ademen en niet alles dichtmetselt met extra lagen of een al te nadrukkelijke productieaanpak, en daardoor haast de redding van het album betekent. Alleen maakt dat tegelijkertijd ook pijnlijk duidelijk hoeveel meer er in Lose Your Self had kunnen zitten. Wat als een verrassingsaanval werd gelost, blijkt uiteindelijk vooral een plaat die te vaak op veilig speelt en pas in haar slotminuten laat horen hoe sterk ze had kunnen zijn als de band zichzelf wat vaker van de ketting had gelaten en minder de computer het werk had laten doen.
Ontdek “Spaceship Earth (I. Avec Abandon)”, ons favoriete nummer van Lose Your Self in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
