© Sam Finelli
Het leven is al serieus genoeg; af en toe mag er best eens plezier gemaakt worden. Drie jonge gasten uit Brooklyn, New York vonden ergens midden jaren tachtig dé formule: een beetje rappen, wat beats, hier en daar een gitaar en een overdosis onnozelheid. Adam ‘MCA’ Yauch, Adam ‘Ad-Rock’ Horovitz en Mike ‘Mike D’ Diamond vormden met Beastie Boys de partyband bij uitstek. Onder de vleugels van Run-D.M.C. veroverden ze feestend Amerika. Er was echter één probleem: niemand nam hen na hun debuutplaat nog echt serieus. Opvolger Paul’s Boutique groeide later uit tot een klassieker, maar die erkenning kwam pas jaren na de release. Het was uiteindelijk pas midden jaren negentig, met Ill Communication en de hitsingle “Sabotage”, dat het grote publiek het trio definitief in de armen sloot. Het talent van MCA, Ad-Rock en Mike D zou in de daaropvolgende jaren alleen maar duidelijker naar voren komen. De manier waarop ze rock, hiphop, drum-‘n-bass en punk versmolten tot een eclectisch, soms commercieel én altijd eigenzinnig brouwsel bezorgde hen een plekje in de muziekgeschiedenis.
Toen Adam Yauch in 2012 overleed aan kanker, verdween niet alleen een icoon uit de hiphopgeschiedenis, maar betekende zijn dood ook de facto het einde van Beastie Boys. Jarenlang bleef het muisstil rond de twee overgebleven bandleden. Pas enkele jaren geleden achtten ze de tijd rijp om hun verleden opnieuw te omarmen. Dat gebeurde onder meer met het verschijnen van het Beastie Boys Book en de Apple TV-documentaire Beastie Boys Story. Voor Mike D bleek dat het laatste duwtje dat hij nodig had om opnieuw muziek te maken. Dat hij daarbij zijn twee zonen, Skyler Diamond en Davis Diamond, aan zijn zijde heeft, geeft het geheel een extra familiale dimensie. Mike D heeft niets meer te bewijzen en kan zich daardoor volledig laten leiden door zijn eigen muzikale nieuwsgierigheid. Met zijn soloproject volgt hij compromisloos zijn eigen koers. De show in Kortrijk maakte zo deel uit van zijn allereerste echte soloheadlinetour door Europa. Geen arena’s of festivalweides, maar een reeks relatief intieme concertzalen. Zo staat hij vandaag nog op het podium van De Casino in Sint-Niklaas, al gingen ook daar alle tickets al de deur uit.
Klokslag 21 uur gingen de hemelsluizen boven Kortrijk open, waardoor iedereen zijn toevlucht zocht in het overdekte deel van Bolwerk. Al vanaf de eerste seconden van Gucci Mane’s “Swing My Door” werd duidelijk dat dit geen klassieke hiphopshow zou worden. De intro rolde door de zomerbar, waarna “Hello Brooklyn” meteen de brug sloeg tussen verleden en heden. Natuurlijk hing de geest van Beastie Boys voortdurend boven het optreden, maar Mike D gebruikte die erfenis steevast als vertrekpunt om ergens anders uit te komen. Wie een retroact verwachtte die op veilig zou spelen, wist binnen de eerste vijf minuten hoe laat het was. De muzikant klampte zich totaal niet vast aan zijn catalogus en leek vooral geïnteresseerd waar zijn grenzen lagen. Dat gevoel voor creatief experiment vormde de rode draad door de avond.
De nieuwe nummers bevestigden dat vermoeden. Aangezien we vooraf slechts drie singles te horen hadden gekregen, bleef het enigszins koffiedik kijken wat we mochten verwachten. “What We Got”, “Make It Stop”, “Crypto” en “True Colors” klonken divers en vooral als het werk van een artiest die niets meer hoeft te bewijzen. Mike D experimenteert tegenwoordig met een veel breder klankpalet dan de klassieke Beastie Boys-formule. Invloeden uit electro-rock, synthpop en zelfs subtiele verwijzingen naar Kraftwerk sijpelden voortdurend door de arrangementen. Toch verloor hij zichzelf nooit in het avontuur; de meeste songs bleven opvallend toegankelijk. Zo kreeg “Crypto” haast voetbalstadionallures dankzij de meezingbare ‘who-hoo’s’, terwijl hij met “True Colors” moeiteloos de handen op elkaar kreeg.
Vooral de aanwezigheid van zijn zonen drukte een duidelijke stempel op het geluid. Skyler en Davis Diamond, die samen ook het indie-danceproject Very Nice Person vormen, brachten een frisse golf energie binnen. De elektrische gitaren en elektronische texturen zorgden voor voldoende spanning om de set voortdurend verrassend te houden. Het absolute hoogtepunt van Mike D anno 2026 was “Switch Up”. Niet toevallig ontstond die single uit de samenwerking tussen vader en zonen. Het nummer ontvouwde zich in Kortrijk als een botsing tussen rockenergie en futuristische elektronica. De gitaren van Davis maakte de meest bizarre geluiden, terwijl Skyler de electro-rockfundamenten stevig verankerde. Tegelijk voelde het als een ontroerende illustratie van een vader die zijn muzikale passie doorgeeft aan de nieuwe generatie. En dat doet hij zonder enige aarzeling. De chemie tussen hen was zichtbaar in elke blik, elke glimlach en elke spontane interactie op het podium.
Na vijftig minuten waren we al aanbeland bij het slot van de show. “Thank You” kreeg daarbij een diepere betekenis. Het tempo ging enkele versnellingen lager en met een zachte gitaarintro kregen we nogmaals een andere kant van Mike D te zien. Het was de eerste keer die avond dat hij echt begon te zingen, begeleid door enkele ingetogen beats. De titel dekte volledig de lading: een dankwoord aan het verleden, aan de mensen die hem onderweg gevormd hebben en misschien ook aan de mogelijkheid om opnieuw te beginnen. Al verraadde het geroezemoes van een deel van het publiek dat de aandacht vasthouden moeilijker bleek dan verwacht. Misschien hadden sommigen toch wat meer vertrouwde nummers verwacht? Na een vluchtige cover van Delta 5’s “Mind Your Own Business” werden die Beastie Boys-fans uiteindelijk toch op hun wenken bediend. “So What’cha Want” zorgde alsnog voor de explosie waarop iedereen had gehoopt. De iconische groove katapulteerde de zaal rechtstreeks terug naar de gloriedagen van Beastie Boys. Armen gingen de lucht in, de tekst werd woord voor woord meegebruld en gedurende enkele minuten smolten drie decennia muziekgeschiedenis samen.
Mike D bewees in Bolwerk dat zijn creatieve honger nog lang niet gestild is. Gaat hij verder waar hij met zijn kompanen MCA en Ad-Rock in 2012 abrupt moest stoppen? Nee, dat niet. Beastie Boys blijft buiten categorie. Maar de prille zestiger amuseert zich zichtbaar te pletter op een podium. Er was ruimte voor een vleugje nostalgie, maar vooral een overvloed aan creativiteit. Met 5D heeft hij een nieuwe artistieke thuis gevonden, gevoed door familie en een oprechte drang om vooruit te blijven kijken. Dit voelt als het begin van een nieuw hoofdstuk, en wij zijn verdomd benieuwd waar Mike D de komende jaren nog zal opduiken.
Setlist:
Hello Brooklyn (Beastie Boys cover)
What We Got
Make It Stop
Looking Down the Barrel of a Gun (Beastie Boys cover)
Crypto
True Colors
I Don’t Care
Secrets
It’s Time
Switch Up
Thank You
Mind Your Own Business (Delta 5 cover)
So Wat’cha Want (Beastie Boys cover)
