Frontman Josh Homme heeft de laatste jaren behoorlijk wat zwarte sneeuw gezien. Nadat zijn boezemvriend, de wereldberoemde chefkok Anthony Bourdain, in 2018 zelfmoord pleegde, verloor hij in 2022 opnieuw drie van zijn beste maten. Eerst overleed in februari zanger Mark Lanegan (Screaming Trees) aan COVID-19. Kort daarna, in maart, legde drummer Taylor Hawkins (Foo Fighters) het loodje na een te straffe drugscocktail en in april stierf acteur Rio Hackford aan een zeldzame vorm van oogkanker. Tel daarbij op een bitse en aanslepende voogdijstrijd met zijn ex-vrouw Brody Dalle (The Distillers) en een eindeloze afkickprocedure die pas in 2023 positief uitdraaide. Maar als het regent, dan giet het met bakken uit de hemel, want datzelfde jaar kreeg Homme ook zelf nog eens kanker. Het hield Queens of the Stone Age echter niet tegen om in juli 2024 (een jaar na het rauwe In Times New Roman…) in de Catacomben van Parijs de live-ep Alive in the Catacombs op te nemen. Ondergedompeld in de desolate duisternis en omringd door de lugubere beenderen van naar schatting zes miljoen mensen, ging de band de confrontatie aan met zowel de dood an sich als hun eigen sterfelijkheid. Het theatrale doch imposante resultaat verscheen uiteindelijk verleden jaar. Pas later werd bekend dat tijdens de bewuste registratie Homme’s ziekte even terug de kop opstak.
‘If you’re going through hell, keep going’ is een van Winston Churchill’s meest bekende citaten. Op hun negende studioalbum Perfecth draait de band echter met moeite de gitzwarte bladzijde om. Het kwintet kampeerde daarvoor gezamenlijk in verschillende locaties in zowel L.A. als New Orleans. Eerste single “Easy Street” (met een gastrol voor countryzangeres Nikki Lane) zette meteen iedereen op het verkeerde been. Het flegmatieke flamencoarrangement en handgeklap klinken opzettelijk onschuldig maar verraden tevens een ongeziene kwetsbaarheid die het ruige imago van de groep doet verbleken. ‘Drinking don’t help, but it sure blocks out the help, Don’t ruin the vibe, I do all that by myself’. Die muzikale intimiteit loopt als een rode draad door de negen songs. En ook al camoufleert Homme zijn fragiliteit en teerheid nog steeds met een fikse dosis sarcasme en hedonisme, nooit eerder klonk de band zo puur en sensibel. Zijn persoonlijke odyssee heeft hem getransformeerd en opgeknapt. De filmische opener “It’s Only Love” kan niet duidelijk genoeg zijn. ‘It’s only love, This twist of hope I’m hanging on, It’s only love, This greasy rope I’m hangin’ on’. Het complete album gaat om liefde in al haar vormen en hoe het iemand of iets kan beïnvloeden.
“Insignificant Other” meandert vervolgens tussen late Bowie en “Imaginary Lover” van Atlanta Rhythm Section. Het is zonder twijfel het beste nummer op de plaat met een warme, sensuele groove zonder weerga. “Where The Goth Girls At?” had dan weer zo op Bowie’s The Man Who Sold the World (1970) gekund. Zowel het licht experimentele “Mono” als het akoestische “From The Cliff” verdampen vervolgens vliegensvlug. Ook de cover van Iggy Pop’s “Sunday” is ronduit overbodig. Homme schreef en produceerde de track reeds in 2016 voor Pop’s Post Pop Depression. De nieuwe versie is wel een pak funkier à la Talking Heads en het vervangen van de symfonische outro met een metalriff uit de jaren tachtig werkt wonderwel. Maar op een album met een karige speeltijd van slechts zesendertig minuten (!) had de introductie van een gloednieuwe song ons gelukkiger gemaakt. Met “Phantom Limb” gaat het niveau lichtjes terug omhoog. Ook al is het een pastiche van Alice In Chains en hun eigen “Fortress” (Villains (2017)), tekstueel slaat Homme spijkers met koppen: ‘Lonely, sittin’ by myself, no poets here to interfere, Well, this is my first time living, so, I could use a friend, I admit it, I need help; let me be clear, I need you here’. Afsluiten doen we met “Run Away From the Mob”. Met Dave Grohl (Foo Fighters) op drums, slaat de vlam hier pas na een dikke drie minuten echt in de pan. Best amusant is dan weer wel Homme’s vocale referentie aan Bronski Beat’s megahit “Smalltown Boy”.
Queens of the Stone Age was altijd al een band die dankzij specifieke woorden, refreinen en riffs de meest opvallende rockcliché’s wist te vermijden. Hun gave om het heilige triumviraat van sex, drugs en rock-‘n-roll origineel en parmantig te verwerken in een soort van gecontroleerde chaos leverde hen een unieke, prestigieuze status op. Perfecth laat ons wat dat betreft licht verweesd en ontgoocheld achter. Het heeft meer de allure van een wisselvallige mixtape dan van een volwaardig werkstuk. Zelfverklaarde piraat Josh Homme heeft zijn kompas schijnbaar knullig verloren en het schip dobbert tegenwoordig doelloos en gezapig verder op een oceaan van middelmatigheid. Gezien de eerdere wapenfeiten geven we het vijftal alsnog het voordeel van de twijfel, maar buiten de diehardfans gaat er van Perfecth echt niemand wakker liggen.
Ontdek “Insignificant Other”, ons favoriete nummer van Perfecth, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
