© Seb Barros
Met VILLANELLE bracht Gene Gallagher al twee singles uit. “Hinge” en “Measly Means” vielen met hun revival-grungegeluid al behoorlijk in de smaak. Ook al heeft de heer Gallagher een vader die ook in een groepje speelt, hij doet toch volledig zijn eigen ding. VILLANELLE klinkt even brutaal, maar kiest resoluut voor een ander geluid. Met ronkende gitaren en complete arrogantie zijn wij altijd stiekem een beetje blij wanneer de Britten met een nieuw plaatje komen.
Ook op “Placebo” zijn de gitaren opnieuw zwaar en grungy. Hetzelfde geluid en formule komen op iedere single terug, net als de opblaaspop op de cover. Openen doet de Britse band met een stevige riff die potten en pannen breekt. Er wordt heftig gebeukt op de drums en een slopende baslijn stuurt het ritme commanderend aan. De arrogantie druipt van de stem. En eerlijk, Gene Gallagher kan er wat van. Hij klinkt overtuigend en rauw en zijn stemgeluid vult perfect die van de rest van de band aan. We krijgen een break waar het er even rustiger aan toe gaat, om dan opnieuw uit de startblokken te vliegen. Het nummer sluit vreemd af met een rare, vervormde synth.
VILLANELLE is een band waarbij de verwachtingen bij de release van elke single steeds hoger komen te liggen. Ondanks dat Gene een nepobaby genoemd mag worden, schuilt er talent in hem dat duidelijk een podium verdient. Wanneer we nieuw werk mogen verwachten, blijft nog een vraagteken maar wij zullen er sowieso bij zijn.
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
