LiveRecensies

Placebo @ Ancienne Belgique (AB): Schrap en scherp

© CPU – Nathan Dobbelaere (archief)

Vooraleer Placebo volgende week hun tour in Zuid-Amerika start, warmden ze gisteren al op in de Ancienne Belgique. Het is een understatement om te zeggen dat de band een sterke band heeft met België. Frontzanger Brian Molko werd geboren in Brussel en bracht bovendien als kind een periode door in Longeau, een klein dorpje aan de Luxemburgse grens. Los van de persoonlijke connectie met België heeft ons land ook een belangrijke rol gespeeld in de dertigjarige geschiedenis van de band. Hun meest recente album, Never Let Me Go, is inmiddels bijna twee jaar oud, maar vormt nog steeds de inspiratie voor de band om dit jaar op tournee te gaan. De voorstelling in een uitverkochte Ancienne Belgique volgde grotendeels het bekende stramien van hun vorige tour, maar het zestal voegde wel enkele verrassingen toe aan de show.

De nobele onbekende Elisabeth Elektra reisde helemaal vanuit Glasgow naar Brussel om het publiek op te warmen voor Placebo. Eerlijk gezegd raakten we in het begin niet echt enthousiast door wat we te horen kregen. Het gebrek aan kwalitatieve nummers speelde haar parten, maar net toen we dachten dat dit haar definitief zou ontmoedigen, herpakte ze zich. Voor een deel was dit ook te danken aan Stuart Braithwaite, het stamhoofd van Mogwai, die op de gitaar de nummers wat meer pit wist te geven. In het laatste kwart van haar optreden drong Elisabeth Elektra nog wat harder door en wist ze de zaal deels mee te krijgen. De kans dat de Schotse ooit zal doorbreken en zelf zalen van dit kaliber zal kunnen vullen, lijkt ons klein, maar wie weet kan ze ons in de toekomst wel van het tegendeel overtuigen.

© CPU – Nathan Dobbelaere (archief)

Dat de anticipatie voor de show van Placebo behoorlijk hoog was, was voelbaar aan de sfeer voor aanvang. Een gezonde spanning en gelatenheid zorgden ervoor dat de band meteen warm werd verwelkomd. Tijdens de vaste opener “Forever Chemicals” gingen de handen al vlot de lucht in, en het behapbare refrein was handig om de stembanden direct op te warmen. Dat bleek nodig, want met “Beautiful James” speelden ze als tweede meteen een van de meest geliefde nummers van hun meest recente album. Meeslepend en makkelijk mee te zingen, scoorde Placebo snel een doelpunt binnen de eerste minuten. Het werd al snel duidelijk dat Never Let Me Go weer een prominente plek zou krijgen, maar met “Scene of the Crime” maakten ze nog snel een vluchtige tijdsprong naar het Loud Like Love-tijdperk.

Het begin volgde bijna dezelfde volgorde als de show op de Lokerse Feesten en het Sportpaleis, wat voor sommigen wellicht een déjà-vu gevoel gaf. In essentie was dat echter geen slechte zaak, want nummers als “Hugz,” “Happy in the Birthday in the Sky” (uiteraard met die fijne gitaarsolo), en “Bionic” vormden gewoon een sterke tandem en gingen mooi in elkaar over. Het vaste patroon lieten ze voor het eerst iets meer los met “Twin Demons,” een nummer dat zo nu en dan zijn plaats krijgt in de show van Placebo. Brussel was in elk geval duidelijk blij dat het gisteren nog eens door de luidsprekers weerklonk en toonde zich gul in het geven van applaus. Iets later haalden ze zelfs voor het eerst sinds 2018 zowel “Soulmates” als “Exit Wounds” van een dun laagje stof. Zeker eerstgenoemde zorgde voor blijdschap alom in de zaal, al waren wij vooral verheugd dat “Exit Wounds” haar rentree maakte.

© CPU – Nathan Dobbelaere (archief)

De oproep om je smartphone zo veel mogelijk in je zak te houden, werd door de meesten braaf opgevolgd. Momenten vastleggen was dus niet aan de orde, maar deze in het moment te beleven des te meer. Hoewel Molko zich, zoals gebruikelijk, niet van zijn meest spraakzame kant toonde, verkeerde hij in een uiterst goede stemming en speelde met veel vakmanschap. Stefan Olsdal liet zich dan weer gaan op zijn gitaar en bijbehorende pedalen en gaf de nummers op die manier die kenmerkende Placebo-magie. Voor “Too Many Friends” en “Went Missing” ruilde hij eenmalig zijn geliefde instrument in voor een witte piano, al klonken deze nummers door de vier muzikanten achter hun nog steeds heel vol en rockend.

De hits en publieksfavorieten bewaarde Placebo vakkundig voor het laatste deel van de show, al moet gezegd worden dat ze ons daarvoor ook niet echt verveelden. De aftrap van het laatste deel van de avond gaven ze met “For What It’s Worth,” dat elke ziel in de grote zaal van de AB meekreeg. De sfeer was wat het moest zijn en dat was het biotoop waar “Song To Say Goodbye” of “The Bitter End” het nog eens naar hoge sferen kon tillen. De twee nummers vormden ook gisteren weer een geweldig een-tweetje van extase en lieten niemand onverschillig achter. De grootste verrassing van de avond had Placebo echter als opener van de bisronde voorzien: “Taste in Men.” Het nummer maakte haar rentree na ruim twaalf jaar afwezigheid en was een mooi geschenk aan de trouwe fans die hen de afgelopen jaren aan het werk zagen. “Fix Yourself” was misschien niet het ideale middenstuk van de toegift, maar die gedachten verdwenen snel toen ze met hun geniale cover “Running Up That Hill (A Deal With God)” het concert in haar plooi lieten vallen. Een uitgesponnen einde met nog wat gedraai aan knopjes en gespeel met gitaarpedalen maakte er een groots einde van!

Placebo omarmde de intimiteit van de AB en speelde zich warm voor ze weer een tijdje de baan op gaan. Ook al heeft de band de laatste jaren wat aan urgentie ingeboet, toch heeft de groep een zekere relevantie en status weten te behouden die ze niet snel zullen verliezen. Ook al hadden ze makkelijk kunnen teren op het succes van hun begindagen, blijven ze volop de kaart van “Never Let Me Go” trekken en hebben ze de nummers van dat album echt wel nieuwe energie weten te geven op het podium. Al met al was het een geslaagde avond en zowaar een van hun betere optredens in ons land.

Facebook / Instagram / Website

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Forever Chemicals
Beautiful James
Scene of the Crime
Hugz
Happy Birthday in the Sky
Bionic
Twin Demons
Surrounded By Spies
Soulmates
Sad White Reggae
Try Better Next Time
Too Many Friends
Went Missing
Exit Wounds
For What It’s Worth
Slave to the Wage
Song To Say Goodbye
The Bitter End
Infra-Red

Taste in Men
Fix Yourself
Running Up That Hill (A Deal With God) (Kate Bush cover)

2054 posts

About author
Schrijft wel eens iets...
Articles
Related posts
LiveRecensies

I Prevail @ Ancienne Belgique (AB): Consistente wervelwind

We hoeven de mannen van I Prevail waarschijnlijk niet meer voor te stellen aan zij die wel vaker naar hardere muziek luisteren….
InstagramLiveRecensies

The Black Crowes @ Ancienne Belgique (AB): Energie voor twee

Twee jaar geleden stond The Black Crowes nog in de Lotto Arena, maar voor deze Belgische passage zocht de Amerikaanse band de…
InstagramLiveRecensies

Danny Brown @ Botanique (Orangerie): Permanente staat van voor op zijn tijd

Veertig jaar worden en eigenlijk nog maar net een carrière op gang gezet hebben, zorgt voor een uitzonderlijk perspectief, weet unieke Amerikaanse…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.