© CPU – Nathan Dobbelaere
Dat Taylor Swift een van de grootste popsterren ooit is, staat niet meer ter discussie. Haar befaamde The Eras Tour was en blijft ongezien, en was een totaalervaring voor fans van elk uur van de Amerikaanse singer-songwriter. Niet alleen zette ze haar toen ‘nieuwe’ albums in de kijker (Lover, folklore, evermore en Midnights), maar bracht ze ook haar grootste hits van voorgaande albums. Tijdens de tournee met maar liefst 149 shows maakte ze met The Tortured Poets Department een nieuw (dubbel)album dat halverwege de tour dan ook geïntegreerd werd in de show. Tijdens de tweede helft van The Eras Tour maakte ze dan ook nog eens The Life of a Showgirl. Die langspeler viert volgende week haar eerste verjaardag en dat wordt nu al gevierd met vier nieuwe nummers.
Wat Taylor Swift minstens even opmerkelijk maakt naast de gigantisch hoge verkoopcijfers en populariteit, is de uiteenlopende kwaliteit. Hier gaat het natuurlijk over smaak en je moet niet akkoord gaan met wat anderen denken. In de afgelopen zeven jaar bracht Swift maar liefst zes nieuwe albums uit, wat op zich opnieuw indrukwekkend is (zeker als ze dan ook nog eens ondertussen vier oude albums opnieuw heeft opgenomen en onuitgebrachte muziek uit die ‘eras’ daarvoor heeft afgewerkt). folklore en evermore namen ons zo helemaal mee naar een nieuw warm deel van Swiftland, maar de twee meest recentste albums waren steeds een grotere teleurstelling. In onze review over The Life of a Showgirl schreven we dat de muziek en teksten gevoel, emotie en passie ontbraken. Het voelde plat, ongeïnspireerd en hol, waarmee de zangeres een absoluut dieptepunt in haar carrière leek te bereiken.
“Patient Zero”, “Cleveland!”, “Pink Clouding” en “Babylon” zijn nieuwe nummers op The Life of a Showgirl: The Encore, en bieden jammer genoeg geen betere blik op deze ‘era’. Met een country-/folkachtig viooltje opent het Encore-gedeelte, wat ons meteen meeneemt naar Taylor Swifts roots. De beats doorheen het nummer hebben meer weg van pakweg Midnights, wat niet de meest logische combinatie is, maar de muziek klinkt ook niet vreselijk. Wel gewoon simpel. Bij de tekst rammelt het echter wat harder. Taylor Swift belt met het nieuwe lief van een ex en ze zegt dat zij alle slechte dingen al wist, want ja, zij was patient nul en heeft dit al meegemaakt. Eerdere liefjes van die ex hebben natuurlijk nooit zijn slechte kanten gezien. De singer-songwriter komt (onbedoeld?) komisch uit de hoek wanneer ze zegt dat haar ‘lips sealed’ zijn, maar dan schrijft ze er wel een popnummer over dat milloenen keren zal beluisterd worden. Taylor Swift, zelfbewust? Nee toch!
‘She’s not as hot as she was, but she was only a four / She was never a girls’ girl, she was just a—’, klinkt het aan het begin van “Cleveland!”. Komaan Taylor, zeg dat ze een ‘whore’ is en dat je ze minderwaardig vindt omdat ze geen meisje-meisje is. Wat een ongelofelijk raar begin voor een liefdesliedje waarbij je je man de liefde van je leven noemt. Het nummer voelt meer aan als een niet zo onderhuidse sneer naar andere vrouwen dan een oprechte betuiging van liefde. ‘He took me to Cleveland (…) so hate all you like, this is the love of my life, hey, hey, hey!’ Het klinkt bijna als een uitnodiging om een hater te worden, want waar slaat dit op? Is dit een soort van post-ironie? Of zoeken we het te ver? Hopelijk was het leuk in Cleveland.
“Pink Clouding” is (in vergelijking met de eerste twee) best een aardige song. Het springt er in een playlist wellicht niet bovenuit, maar doet ook weinig verkeerd. Het klinkt vrij letterlijk als een roze wolkje waarbij Swift soms net iets te hoog zingt en met haar gerap zorgt ze voor een nieuwe twist in het nummer, ook al is Swift duidelijk geen rapper. Tot slot komt er met “Babylon” nog een nummer bij dat eigenlijk vooral te clean is. Het klinkt alsof alle instrumentatie gewoon droog uit de computer komt en niet is ingespeeld door een muzikant. Het klinkt spik en span, zonder dat er ook maar iets van gevoel in zit. Ook Swifts zang klinkt hier en op de drie andere nummers niet zo goed als die dat in het verleden soms deed. Swift is nooit Adele of Celine geweest, maar, eerlijk, een nummer als “Babylon” klinkt als een vereedelde demo die vandaag is gemaakt en morgen echt wordt ingespeeld en ingezongen met gevoel, passie en overtuigingskracht. Want dat doet het nummer (of de nummers) nu niet; overtuigen.
The Life of a Showgirl: The Encore is een waardig vervolg op de standaardversie van Swifts twaalde album. De vier nieuwe nummers bevatten ook amper gevoel, emotie en passie. “Pink Clouding” en “Babylon” klinken oprecht gewoon alsof ze aanwezig zijn, zonder meer. De student die ergens achteraan in de les zit; amper noteert, geen vragen stelt en waarvan je je afvraagt of die niet beter was thuis gebleven. De teksten op “Patient Zero” en “Cleveland!” klinken lachwekkend, al bedoelt Swift het hoogstwaarschijnlijk niet zo. Het komt soms over als roddels en lijkt met momenten bedoeld om andere mensen neer te halen. Wat stelt dit voor? Is dit waar een 36-jarige zich mee bezig houdt? Het is intussen twaalf jaar geleden dat hit “Shake It Off” uitkwam en Swift uitpakte met ‘haters gonna hate, hate, hate, hate’. Anno 2026 is het zo gemakkelijk om te haten of kritiek te geven op haar muziek, dat het zelfs voor (voormalige) fans een uitdaging lijkt te worden om het niet te doen.
Facebook / Instagram / Website
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
