Naar goede gewoonte geeft Benny Sings ons weinig tijd om hem uit het oog te verliezen: hij laat zijn muziek uiterst consequent – bijna punctueel zelfs – op ons los. Zo is het nog maar nauwelijks een jaartje geleden dat we zijn laatste album mochten ontvangen, het derde in een reeks Beat Tape-albums, was dat. Twee jaar eerder verscheen Young Hearts, waarop Sings nauw samenwerkte met muziekproducent Kenny Beats. Bovendien worden we sinds Music (2021, misschien wel zijn grote doorbraak) bijna belaagd met de stelselmatige release van tal van singles en ep’s, waaronder zelfs een cover van Chet Bakers “Time After Time“. Een evidente inspiratiebron voor Benny Sings dus, want zelfs zijn naam is afgeleid van de lp Chet Baker Sings. We kennen de multi-instrumentalist eigenlijk als iemand met een eindeloze stroom aan ideeën; zijn muziek is een vlechtwerk van talrijke samenwerkingen, waarvoor hij ook internationaal wordt geprezen. Dat mochten we bijvoorbeeld al horen op samenwerkingstracks met Rex Orange County (“Loving Is Easy“) en Mac DeMarco (“Rolled Up“).
Ter ere van Benny Sings’ twintigjarige jubileum gooit de artiest het echter de boeg om. 22 Durnham Dew was oorspronkelijk bedoeld als soloproject, in tegenstelling tot Young Hearts, dat werd co-geproduceerd door Kenny Beats. Op 22 Durnham Dew ontvangt hij uiteindelijk toch enkele gastartiesten, die hij niet bepaald ver van huis heeft gevonden. Zo horen we op het album de zang van zowel Tim van Berkestijns dochter als van zijn vrouw. Ook zijn zoontje krijgt een nummer opgedragen. Benny Sings is ondertussen al twintig jaar bezig aan de uitbouw van een muzikale carrière, tien albums en tal van wereldwijde optredens incluis, en nu is het tijd om te settelen: een gezin, een huis, een rustiger leven. Daar komt 22 Durnham Dew om de hoek kijken. Het nieuwste album werd vernoemd naar het resultaat van al Benny Sings’ inspanningen: het huis net buiten Amsterdam, waar hij en zijn vrouw hun drie kinderen kunnen opvoeden.
Ons reisje doorheen het album begint meteen sterk met “You Love Me”, een liefdesduet van Benny Sings en zijn vrouw. Het nummer begint met een erg typisch deuntje, maar ontplooit zich al vlug tot meer. De tweede stem van Benny’s vrouw levert een enorm warme bijdrage. We durven zelfs stellen dat het nummer niet had gewerkt, moest het geen duet zijn. Ook tekstueel staat het op poten: het omarmt langdurige relaties die de kalverliefde weten te overleven en die dansen tussen de dagelijkse prettigheden en ongemakken, en bijgevolg ook niet perfect hoeven te zijn. Waar het nummer ten einde loopt, krijgen we nog een bijna gospelachtige opwelling te horen waarin Benny’s funkinvloeden duidelijk boven water komen. Wederom een fijne toevoeging.
Een tweede huisgenoot van Benny Sings krijgen we over de vloer op “22 Durnham Dew“, dat reeds werd uitgebracht. Zo horen we – eigenlijk per toeval – de stem van Sings’ dochter in het refrein. Als titeltrack van het album vertelt het nummer eveneens het alomvattende verhaal erachter. Het is een lofzang aan de nieuwverworven stulp van het gezin, symbolisch voor de omslag naar een kalmer, familiegericht leven in een huisje tussen de koeien, waar alle emoties naast elkaar mogen bestaan. Een tweede ode aan diezelfde stulp vinden we terug op “Castle”, waar Sings vrij letterlijk de opbouw ervan verhaalt. “Castle” werd geïnspireerd door zijn grondslag in de 90’s hiphop, aangevuld met een warme zondagmiddagsaxofoon.
Een andere markante tendens op het album is die van de aanmoediging. Zo is “Homerun” een troostzang voor Sings’ zoontje Ollie na een verloren wedstrijd. De aanmoedigende woorden worden gebruikelijk ondersteund door zachte gitaarlijntjes en synths. Enkele speelse details zoals korte fills maken het nummer ook wat minder eendimensionaal. De kids zijn echter niet de enigen die af en toe een duwtje in de rug kunnen gebruiken. Op “Pull Yourself Together” spreekt Sings zichzelf vermanend toe, als herinnering aan zijn verantwoordelijkheid als ouder en de behoefte om zelf een stabiele factor te zijn. Op muzikaal vlak is het dan ook een van de langzamere nummers op het album, dat bij momenten misschien wat slepend of zeurderig kan aanvoelen. Hier en daar krijgen we nog een kleine fill voorgeschoteld, die toch ietwat verfrist.
Naast de gezinskern die wordt bezongen, resteert het andere been van het album: kwetsbaarheid en herkomst. Een mooi voorbeeld hiervan vinden we in het contrasterende “Parachute”. Benny Sings creëert er een diepzinnige juxtapositie door een gewichtig thema te combineren met een vrolijk discobeatje. Het nummer is een metaforische uitwerking van hoe het voelt om op te groeien rond iemand met zware depressies, over klein zijn in een grote wereld. Het is zowel inhoudelijk als instrumentaal enorm geslaagd, en raakt nog net iets dichter bij huis op de Nederlandstalige tegenhanger “Parachute (NL)”. Hij stelt zich nog wat verder open op “Real Person” met Elijah Fox, waar de centrale vraag is hoe het voelt om geliefd te worden door een echte persoon. Hoewel het nummer inhoudelijk wel raak is, dekt de jazzgeïnspireerde uitwerking misschien niet de volledige emotionele lading.
Ook op “Do No Harm” met Baby Rose raakt Sings aan thema’s als kwetsbaarheid en angsten. De samenwerking tussen de twee resulteert hier in een teder nummer, waarmee we snel voeling mee krijgen. Een gelaagdheid aan instrumenten doet ons meesurfen op de golven van de muziek, en het wordt even weer duidelijk waarom soul dan ook soul heet. De afsluiter is ook hier weer die warme zondagmiddagsaxofoon, die ons aanmoedigt om de volgende week aan te kunnen. Nog zo’n opzweper is “Be Myself”, dat wat aanvoelt als een aanvurende mantra die je op de badkamer spiegel kleeft. Hier worden we op sleeptouw genomen door hiphopdrums, met wederom de vertrouwde synths.
Inhoudelijk slaat Benny Sings voor 22 Durnham Dew de boeg dus om, waar hij muzikaal echter trouw blijft aan zijn gebruikelijke indiepopstijl met hier en daar een snufje funk of hiphop. We zullen zijn werk niet gauw als vernieuwend bestempelen, maar wie een plaatje van Benny Sings oplegt, doet dat allicht ook om Benny Sings te horen. Met 22 Durnham Dew blijft de multi-instrumentalist volkomen trouw aan zijn typerende zelf, dat hij inmiddels al twintig jaar aan het uitbouwen is, maar dan aangevuld met een zweempje familiale toewijding en stabiliteit.
22 Durnham Dew verschijnt op 25 september, en de release valt te vieren op 27 november in de Antwerpse Trix, of op 8 december in Paradiso in Amsterdam.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “You Love Me”, ons favoriete nummer van 22 Durnham Dew, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
