© CPU – Jitte Davidson
Het afgelopen jaar was Keo niet weg te denken uit het muzieklandschap. Het jonge viertal stormde de scene binnen met amper vijf nummers op de teller, maar gewapend met een ijzersterke live-reputatie. Nadat ze de UK plat speelden, veroverden ze moeiteloos het vaste land: van een Belgisch debuut op Pukkelpop tot een zweterige Trix Club en een veroverende passage langs Rock Werchter. Ook onze radiostations moesten eraan geloven: de mannen houden met “That’s Me” al tien weken stand in De Afrekening op Studio Brussel, maar ook Radio Willy schenkt hun de welverdiende airplay. Er was met andere woorden niet aan te ontsnappen, en dat zal de komende weken niet veranderen. Deze vrijdag verschijnt hun langverwachte debuutalbum Put A Smile On For Me. Om dat te vieren, gaf het viertal vorige week een exclusieve showcase in de Ringo te Gent. Wij kregen er even de tijd om een praatje te slaan met frontman Finn Keogh en gitarist Jimmy Lanwern over die plaat en het bewogen jaar dat ze achter de rug hebben.
Jullie zijn het afgelopen jaar echt enorm doorgebroken en mochten zelfs op het hoofdpodium van Reading Festival spelen. Hoe was dat? Hoe is het afgelopen jaar geweest?
Jimmy: Het drong pas tijdens Reading Festival tot me door hoe waanzinnig het allemaal is geweest. Eigenlijk ging het allemaal een beetje te snel om het helemaal te kunnen verwerken.
Finn: Ja, mijn leven was onverteerbaar, dus ik kan je niet vertellen hoe het is gegaan. Het is niet goed voor het menselijke brein, maar wel voor het ego, haha.
Zijn er zaken waar jullie nog steeds niet aan gewend zijn geraakt?
Finn: Het is raar om niet te weten wat mensen van plan zijn. Als het je niet meezit, is iedereen een klootzak, en als alles goed gaat, is iedereen aardig tegen je. Je weet niet wie wie is, en dat vind ik sociaal gezien een beetje verwarrend.
Jimmy: Plots wil iedereen vrienden met je zijn.
Finn: Ja, maar je weet nooit zeker of het echt is of niet.
Jullie gaan vanavond van dat reusachtige podium naar een optreden voor zo’n 200 mensen in een klein café. Is het verfrissend of juist zenuwslopend om zo’n intiem optreden te geven?
Finn: Het is enorm energie-gevend en bevrijdend. Het is gewoon een andere mindset. We gaan hier waarschijnlijk evenveel van genieten als van Reading, misschien zelfs meer. Hopelijk zelfs meer.
Jimmy: In zekere zin zijn deze net iets leuker, omdat je je in zo’n setting wat meer kunt uitleven.
Finn: Die adrenalinekick die je krijgt als je ziet dat duizenden mensen naar je kijken is waanzinnig. Dat is echt ongelooflijk. Maar dit geeft een heel bevrijdend gevoel en het is leuk om te weten dat je gewoon jezelf kunt zijn in een klein, donker café.
Jimmy: Wat ik merk is dat het op zo’n hoofdpodium moeilijker is om individuele mensen te onderscheiden. Het is moeilijker om in te schatten hoe het publiek zich voelt.
Finn: Ja, als je in een kleine zaal speelt, kunnen de gezichtsuitdrukkingen van één persoon het hele optreden veranderen.
Jimmy: Op een manier is dat eigenlijk wel een beetje eng. Misschien is dit toch angstaanjagender dan het hoofdpodium, haha, maar het is zeker leuk.
Laten we het over jullie debuutalbum Put A Smile On For Me hebben. Waarom besloten jullie om “Thorn” opnieuw op te nemen?
Finn: Omdat we de ep-versie slecht vinden.
Jimmy: We wilden het nog een keer proberen en beter tot zijn recht laten komen. Bovendien hebben we het gevoel dat dat nummer ons heeft gebracht waar we nu zijn, dus het voelde goed om het erop te zetten. Je hebt het uiteindelijk altijd over een bands debuutalbum.
Finn: Inderdaad, zelfs als je het hebt over een band als Radiohead zal je waarschijnlijk eerst naar Pablo Honey grijpen en niet naar Drill. Niemand heeft het daar echt over, ook al is het waarschijnlijk beter dan Pablo Honey. Dus ik denk dat je moet onthouden dat, als je het in een breder perspectief bekijkt, het eerste album het begin van de geschiedenis van een band is. “Thorn” kan niet zomaar niet op een album staan, snap je? Maar we deden het ook meer voor onszelf, want we weten eigenlijk niet hoeveel mensen er staan te wachten op een nieuwe versie.
“Fly” is een ander nummer die al jaren meegaat, wat zorgde ervoor dat deze ook op het debuutalbum belandde?
Finn: Ik ben eigenlijk echt trots op de songwriting van “Fly”. Als je jonger bent, kun je wat naïever zijn, en dat uit zich dan in die zin dat je gewoon wat expressiever en vrijer bent. Ik heb het gevoel dat ik me bij dat nummer in het bijzonder een beetje kon laten gaan en interessante melodieën en refreinstructuren heb kunnen schrijven. Om een lang verhaal kort te maken: ik vind het nog steeds een van de betere nummers die ik heb geschreven. Maar ik schreef het toen ik 17 was, dus het kan in sommige opzichten best frustrerend zijn want dat is inmiddels zes jaar geleden. Dat geldt ook voor “Thorn”, maar “Fly” werd nooit eerder uitgebracht dus die moest zeker op het album staan. Sommige mensen houden echt van dat nummer.
Jimmy: Bovendien was dat, van alle oude nummers die we in de studio hebben opgenomen, degene die het meest indruk naliet, en het past bijzonder goed op die plek op het album.
Hoe ziet het schrijfproces eruit bij Keo?
Finn: Eigenlijk zit ik in een hoekje te zwoegen, terwijl de anderen coole zonnebrillen kopen en gratis kleding krijgen, haha… Nou ja, daar komt het zo’n beetje op neer, maar Jimmy zwoegt ook vaak met me mee. Ik schrijf de nummers en leg ze vervolgens voor aan de jongens, waarna zij me helpen om de visie achter het nummer over te brengen. Soms loopt het anders dan dat, en dan schrijf ik misschien iets in de kamer, en gebeurt als het ware allemaal in één beweging.
Jimmy: Dat zijn vaak degene waar we het meest van genieten. Je kunt ze wat meer hun gang laten gaan en de imperfecties door de vingers zien.
Finn: Dat denk ik ook. We leven er het gemakkelijkst mee. Dat wil niet per se zeggen dat het de allerbeste nummers zijn, maar ze zijn wel wat minder veeleisend voor het perfectionistische deel van onze hersenen.
Finn, je songteksten zijn zo eerlijk dat het bijna pijn doet. Ben je wel eens bang om die te zingen of aan je bandleden te laten horen?
Jimmy: Het is nogal een oncomfortabel album om naar te luisteren, hé?
Finn: Ik denk dat ik intussen een beetje een dikkere huid heb gekregen, dus ik kan tegenwoordig makkelijker eerlijker zijn, maar het kan zeker ongemakkelijk zijn. Ik wil eigenlijk niet eens dat de mensen die het dichtst bij me staan echt begrijpen wat er in mijn hoofd omgaat.
We waren voor dit album op een boerderij, ver weg van de rest van de wereld, en ik had mezelf er van overtuigd dat niemand de nummers ooit zou horen en dat ze nooit het daglicht zouden zien. Dat maakte het schrijven een stuk makkelijker volgens mij, omdat het zoveel bevrijdender was. Misschien is ‘makkelijker’ niet het juiste woord, maar ze kwamen als het ware wat meer vanzelf. Diep van binnen wist ik natuurlijk dat dat wel zou gebeuren, maar ik bleef mezelf gewoon die mantra voorhouden: ‘niemand zal dit horen’. Je zou eens de liedjes moeten horen die het album niet gehaald hebben, die zijn nog veel erger, haha.
Jimmy: Put A Smile On For Me is ontstaan omdat we het in eerste instantie een ander album voor onszelf hadden gemaakt en toen schreven we deze plaat en besloten we dat dit materiaal goed genoeg was.
Finn: Eigenlijk vind ik het eerste album dat we schreven beter, maar dat klonk niet als een debuut. Maar ja, de songteksten… om eerlijk te zijn denk ik dat enkele mensen in mijn naaste omgeving wel van streek zijn geraakt toen ze het hoorden, omdat het net zo eerlijk is.
Heb je dan niet het gevoel dat je al die situaties en emoties nooit echt achter je laat als je ze in een liedje verwerkt?
Jimmy: Ik denk dat het juist andersom is, toch? Het is een vorm van therapie.
Finn: Als je een lied schrijft over een meisje en zij je vervolgens keihard in de steek laat en je hart breekt – geloof me, dat is me nog nooit overkomen, haha – dan kan het echt irritant zijn om dat lied elke avond te zingen. Maar ik weet niet of het zo veel uitmaakt als het over jezelf gaat, het is meer introspectief. Iemands naam noemen op een manier die suggereert dat je nog steeds van die persoon houdt, terwijl dat niet meer zo is, is vervelend, maar dat is denk ik het enige negatieve deel.
Nog zo’n voorbeeld van een nummer dat soms minder leuk is om te spelen, is “Black Dress”. Het is behoorlijk somber en boos. Als je dan op een gezellig optreden staat waar iedereen zit te lachen en “Black Dress” staat aan het einde van de setlist, voel je je bijna schuldig om het nog in te zetten.
Er zit een soort openheid en eenvoud in de teksten alsof ze recht uit je dagboek komen. Het is iets wat me vooral opviel tijdens “Loser”. Die directheid dwingt je als luisteraar bijna om de emotie aan te gaan. Doordat het zo eerlijk en letterlijk wordt gebracht, kun je er simpelweg niet omheen. Was dit een bewuste keuze tijdens het schrijven?
Finn: Jeetje, je hebt me door, haha. Bij dat nummer had ik een bepaald iemand in mijn hoofd en ik probeerde diegene bijna iets te vertellen. Ik gebruikte “Loser” om dat aan diegene duidelijk te maken, ook al was die er niet bij en heeft die het waarschijnlijk nog nooit gehoord en zou die er ook niets om geven. Maar ja, dat lied is dus eigenlijk een soort boodschap. Om eerlijk te zijn had ik niet door hoe verontrustend sommige mensen de tekst van “Loser” zouden vinden. Iedereen om me heen dacht dat ik het over hen had geschreven, wat vreselijk en eigenlijk heel raar is.
Ondanks de bijna brutale teksten is “Loser” nog steeds mijn favoriet van het album, wat is jullie eigen favoriet?
Finn: Echt? Ik ben zo blij dat dat je favoriet is! Sommige mensen haten het echt. Maar je snapt wel dat mensen het niet leuk zouden vinden, toch? Dit vind ik er interessant aan: vinden ze het nummer niet leuk, of kunnen ze zich niet over de tekst heen zetten?
Maar dus mijn favoriete nummer. Als ik het terugbreng tot de essentie en het loskoppel van de opname, denk ik dat “Loser” ook mijn favoriet is.
Jimmy: Ik vind dat “Loser” ook een geweldige opname is. Ook de ruwe opnamen, het was opnieuw makkelijk om ermee te leven omdat het vooral op het moment gebeurde.
Finn: Over het algemeen vind ik “Spent On You” het beste. Ik vind de opname leuk omdat het de eerste versie is of er het dichtst bij is gebleven. Eerlijk gezegd is het voor mij veel makkelijker om met de eerste versie van iets te leven, ik kom nooit verder dan de tweede versie van wat dan ook. Het is een oprecht nummer en het heeft dat soort vrije, spontane gevoel waar we het al over hadden. Het betekent ook heel veel voor veel mensen in mijn omgeving.
Jimmy: Die is ook een heel leuk om live te spelen.
Jullie hebben eerder al vermeld dat “Black Dress” een zeer somber en kwaad nummer is. De intro voelt zelfs bijna claustrofobisch aan, hoe kwam het tot stand?
Finn: Dat had geen betere omschrijving kunnen zijn! Het is interessant dat je dat zegt, want ik wilde dat het eerste deel van het lied klonk alsof een kind naar zijn ouders roept, ook al is er niemand thuis en is het huis leeg.
Jimmy: Het is eigenlijk helemaal geen effect of zo, het zijn gewoon de roommics. Er is geen echte zangopname, Finn was gewoon aan het schreeuwen in een grote schuur met zijn gitaar die ook met diezelfde roommics opgenomen werd in één poging.
Het hele album heeft een soort livegevoel, alsof jullie een optreden gaven in de studio. Is dat iets wat jullie bewust wilden neerzetten?
Jimmy: Was het maar zo makkelijk, haha, maar dat was wel het idee op papier inderdaad.
Finn: Ja, het idee was om een album te maken dat klinkt alsof het live is opgenomen, want dat is volgens ons de beste manier om ons op dit moment aan het publiek te presenteren.
Jimmy: Zo zijn we hier terechtgekomen.
Finn: Ik weet alleen niet of er wel zo veel over nagedacht is, het was gewoon expressief. De enige manier waarop we onszelf echt kunnen uitdrukken, is via een liveoptreden. Ik weet niet of een andere manier van opnemen voor ons net zo therapeutisch zou zijn geweest, maar ik denk dat we bij het volgende album wat meer geneigd zullen zijn om het als een opname te zien in plaats van als een performance.
Jimmy: Ja, we willen het zeker naar een hoger niveau tillen als het gaat om het creëren van een soort wereld voor het album.
Finn: Maar voor deze plaat wilden we gewoon laten horen wie we op dat moment waren, en dat was een liveband.
Jullie zijn blijkbaar nogal perfectionistisch, hoe gaat dat samen met een live album?
Jimmy: Er is een soort spanningsveld tussen weten wanneer je een goede opname moet loslaten en wanneer je een slechte moet blijven proberen.
Finn: Ik zou mijn perfectionisme graag een beetje loslaten, want ik weet niet zeker of het wel nuttig is. Maar eigenlijk is mijn idee van ‘perfect’ net niet zo gepolijst, niet iedereen moet alles perfect spelen. Voor mij is iets pas perfect als het me emotioneel raakt, het maakt niet uit wie er op tijd speelt en wie niet, of als iemand een valse noot speelt.
Jimmy: Het probleem is dat als je ook zo intens bezig bent met het opnemen zelf, je zo diep in het spiraal terecht kunt komen dat je het overzicht verliest over wat je eigenlijk wel raakt, en dan wordt het gevaarlijk.
Finn: Als iets te gepolijst of te perfect is, krijg ik er de kriebels van. Zelfs “Pistol”, ik vind het natuurlijk wel leuk, maar het klinkt zoveel beter afgewerkt dan de rest van de nummers, dus dan denk ik soms een beetje: ‘Wat waren we eigenlijk aan het doen?’ Maar het is waarschijnlijk wel de beste productie van het album.
Een tijdje geleden sprak ik met Euan Manning van Cardinals over het opnemen van hun debuutalbum. Hij vertelde me dat de definitieve aard van opgenomen muziek hem een beetje bang maakt. Het voelt alsof hij de muziek afgeeft aan de fans en zich moet beperken tot de opgenomen versie als eindresultaat. Is dat iets waar jullie ook mee worstelen gezien jullie carrière tot nu toe grotendeels gebouwd werd op liveshows?
Finn: Dat is helemaal waar als je er zo over nadenkt, ja. Je laat het inderdaad los, je neemt bijna afscheid van een liedje. Langs de andere kant kan het tijdens het touren ook wel weer een nieuwe persoonlijkheid aannemen, maar uiteindelijk is het die opname waar iedereen dat nummer nu mee associeert inderdaad. Ik vind het moeilijk om dat te accepteren.
Jimmy: Het is vreemd, het is een versie die je op een bepaald moment maakt en die dan voor altijd de definitieve versie wordt.
Om het af te ronden: jullie hebben al op het hoofdpodium van Reading Festival gestaan. Wat is na zoiets nog een moment waarop jullie zouden denken: ‘We hebben het gemaakt!’?
Finn: Ik denk dat ons optreden in de Brixton Academy in maart daarvoor zal zorgen.
Jimmy: Dat gaat echt surreëel zijn.
Finn: The Park Stage op Glastonbury zou echt ontzettend gaaf zijn.
Jimmy: Ja, dat is het volgende. We hebben er onze zinnen op gezet, haha.
Finn: En daarna staan we als hoofdact op de Pyramid Stage. Dan zullen we nadien echt geen doel meer hebben.
Jimmy: Wat doe je eens je Glastonbury geheadlined hebt?
Finn: Wat doe je als je nergens anders heen kunt?
Jimmy: Dan stoppen we ermee, haha.
Put A Smile On For Me verschijnt deze vrijdag.
