Keo @ Trix (Club): Baret af

Je hebt zo van die bands waarvan je gewoon weet dat ze het gaan maken en eentje daarvan is Keo. Toen het debuteerde, zag, hoorde en voelde je meteen dat dit viertal uit Londen weet waar het mee bezig is. Met een opgemerkte passage op Pukkelpop vorige zomer en een sterke eerste ep Siren hebben de mannen best wel wat momentum te pakken. Ondertussen haalden ze een platencontract bij Universal Music binnen en ogen de plannen voor de komende maanden drukker dan druk. Een van hun grootste bezigheid dit jaar is, los van aan dat debuutalbum timmeren, de baan op gaan en mensen meekrijgen in hun verhaal. De afgelopen weken trokken ze door Europa, en gisteren vond hun grootste Europese tourverhaal tot dusver een einde in Trix Club. En de hoofdact was niet de enige die indruk maakte in Borgerhout.

Bleech 9:3 voorzag gisteren namelijk het voorprogramma en dat is ook wel een band die stilaan aan het doorbreken is. Sinds we ze afgelopen jaar op Left of the Dial aan het werk zagen, is ze echt wel uitgegroeid tot een revelatie die minstens even ambitieus is als Keo. De groep uit Londen heeft een vrij compacte doch zeer potige sound en trok de zaal al best goed vol. Of je nu al fan was of ze gisteren pas leerde kennen; Barry Quinlan en de zijne hadden een vastberadenheid die je niet zo vaak ziet bij opkomende bands. Op “Jacky” toonden ze hun Brits-Ierse flair en allemaal tezamen schuwden ze de grootse gebaren ook niet. Het voelde zelfs op het randje van pretentieus met hun zonnebrillen en de nonchalante manier van doen, maar dat past nu eenmaal best goed bij de muziek die ze voortbrengen. De Club hadden ze best goed mee en Quinlan schuwde ook de sprong in het publiek niet. Net voor “Ceiling” was er even een best lange stilte, maar dat zorgde ervoor dat de impact van hun slotsong nog groter werd. Hier en daar voelde je aan de onuitgebrachte nummers dat de band nog in een vrij prille fase verkeert, maar dat neemt natuurlijk niet weg dat Bleech 9:3 behoorlijk coherent en gedreven voor de dag kwam.

Je zou het bijna vergeten, maar Keo heeft tot op heden amper vijf nummers uitgebracht. Dat het met zo een beperkte discografie toch al op eigen houtje kan touren, is dus best wel een straffe prestatie. Ook al was de Trix Club niet volledig uitverkocht, toch heeft de groep een behoorlijk aantal fans in België. Dat aantal zal met dank aan een passage op Rock Werchter naar grote waarschijnlijkheid verder toenemen, maar de groeiende hype blijken de vier ook wel terecht waar te maken. Beginnen deden ze gisteren om twintig na negen met het uitstekende “Hands” en dat is live toch wel al een behoorlijke anthem. De oerkracht van Keo kwam er in ieder geval goed naar boven en de botsing tussen ruwheid en intensiteit leverde direct ook de gewenste animo op. Keo pakte ons bij de hand en liet ons vanzelfsprekend kennis maken met een hele hoop nummers die klaar staan. “Be Happy” en “Deserts” waren vrij vroeg al twee leuke ontdekkingen die in de context van een eerste album zeker niet zullen misstaan op de tracklist.

Net als Bleech 9:3 zijn de jongens van Keo er niet verlegen om om met een zekere attitude te spelen. Bassist Conor Keogh speelde nagenoeg heel het optreden met een capuchon op zijn hoofd om zijn swagger niet te verliezen, terwijl zijn broer Finn Keogh met zijn baret en zonnebril ook al zekere sterallures uitstraalt. Veel bands zouden er niet zo gemakkelijk mee weg komen, maar bij Keo kadert het wel binnen diens eigen authenticiteit. En de leden kunnen gewoon ook zeer sterk spelen. “Thorn” werd met de juiste woede gebracht, zonder agressief te moeten zijn, maar ook “Best I Can Do” en “Hazel” leverden coole momenten op. Het klonk strak en luid, maar dankzij de vocals van Finn Keogh leefden de nummers nog meer. Ook “Fly” klonk behoorlijk spitsvondig, in tegenstelling tot “Stolen Cars” dat met de semi-akoestische gitaar voor iets meer rust zorgde. De kilometers die Keo al heeft kunnen maken in de afgelopen twaalf maanden zetten zich betaald, dat is het minste wat je kon zeggen.

Het enige wat het optreden effectief naar een hoger niveau had kunnen tillen, was het publiek. Er waren best veel mensen behoorlijk enthousiast tussen de nummers door en zo nu en dan kroop er al eens iemand op andermans schouders, maar de ultieme extase bleef uit. Nochtans is Keo wel een band die zo’n publiek tot een kookpunt kan brengen, al was het lage podium misschien de reden dat het toch nog best braaf bleef. Braaf was overigens ook de uitvoering van “Black Dress”, dat ons voor de encore toch minder kon bekoren. Niet elk schot kan raak zijn, maar tijdens de encore staken de mannen nog een tandje bij. Het begon al best veelzeggend met een korte cover van The Doors’ “The End”, die vrij soepel overging in “Crow”. Als een zwarte raaf koos Keo het beste edelmetaal uit en ging het voluit voor een plaats op het podest. Als verdiende winnaar kwam “I Lied, Amber” uit de bus. Het alternatieve begin gaf het nummer een extra laag en was de ideale intro voor het passende slotakkoord. Trix opende de kelen gezellig mee en zag een band die op het punt staat grootse dingen te verwezenlijken. De druk is hoog, maar als we op de nummers afgaan die we gisteren hoorden, zal Keo vroeg of laat alomtegenwoordig zijn.

Op vrijdag 3 juli staat Keo op The Slope van Rock Werchter. Bleech 9:3 trekt dan weer op vrijdag 7 augustus naar AFF in Genk.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Hands
Be Happy
Deserts
Thorn
Best I Can Do
Spent On You
Hazel
Fly
Stolen Cars
That’s Me
Black Dress

The End (The Doors cover)
Crow
I Lied, Amber