Ondanks haar tour met Olivia Rodrigo en de aanwezigheid van haar songs in de drie verschillende seizoenen én de (gloednieuwe) film van Heartstopper, heeft Baby Queen toch nog steeds introductie nodig. Dus hier gaan we: Geboren als Arabella Latham en getogen in Zuid-Afrika, brengt deze 28-jarige sinds 2020 muziek uit vanuit Londen. Na The Yearbook en Quarter Life Crisis, voegt ze nu met I Hope You Don’t Remember Me een derde langspeler toe aan haar portfolio. Mixtape, album, album – om correct te zijn. Elf liedjes in de herkenbare indiepopsound die haar typeert en waarin ze met deze tweede duidelijk gegroeid is als storyteller. Een verhaal over liefde, afwijzing en shaamte, verteld door de zelfverklaarde onbetrouwbare verteller, miss Baby Queen herself.
Zachte pianotoetsen en een even zachte stem openen dit album. Abigail wordt bezongen in dit gelijknamige liefdesliedje. Wat als een ingetogen opener start, krijgt meer tempo en drums naarmate het lied verder ontwikkelt en uiteindelijk helemaal converteert in een Olivia Rodrigo-elektrische-gitaren-boosheid, om dan terug de schoonheid van Abigail verder te bezingen alsof ze nooit pijn heeft veroorzaakt. Deze opener zet een verwachting voor een vertrouwd geluid in een verder ontwikkelde dracht.
De twee volgende nummers “Feel Something” en “Permanently Obsessed” werden al eerder gelost en zijn inderdaad die catchy dansbare Baby Queen-indentiteit die met hoge en lage tonen, mooi tempo en half-beantwoord verlangen gekenmerkt worden. “Word Vomit” beweegt als vijfde nummer op een ander ritme in het bad van vloeibaar geworden afwijzing en kent in de laatste seconden nieuwe geluidstechnieken die een verlegen eerste keer aan het oppervlakte komen piepen. Als een schuimkraag op een vol glas bier worden deze met de belletjes van “Minding The Explanatory Gap” zachtjes weggeveegd en wordt er ruimte gemaakt voor het tweede deel van dit album.
Een tweede deel waar de hoofdrolspeler in dit verhaal tot inzicht komt en zichzelf op de eerste plaats zet. Dat inzicht krijgen we op satirische manier met “The Protagonist” waar alleen diens geluk telt. Nog steeds verliefd maar met een helderder zicht geldt “Spite” als goeie meezinger en verrast “Bored Out Of My Mind” met het rockige ‘push me around’-stuk die het gemakkelijke kabbelen van wat anders een tamelijk onzichtbaar nummer was geweest onderbreekt.
Vrolijk afsluiten doet ze met het Robyn-achtige “Hope You Don’t Remember Me”, wat heerlijk dansen en zingen is op meer elektronische toetsen en stevigere drums dan op de rest van de plaat. Het lied kwam al begin dit jaar uit, maar als laatste nummer op dit album klinkt het pas echt als een feestje. De liefde is verklaard en afgewezen, ongestild verlangen heeft een plaats gekregen en deze laatste klepper is een ode aan haarzelf. Queen Baby Queen, de koningin van haar eigen geschapen Baby Kingdom. Komt allen eens op bezoek.
Facebook / Instagram / X / Website
Ontdek “Abigail”, ons favoriete nummer van I Hope You Don’t Remember Me in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
