Sjock Festival 2026 (Festivaldag 2): Sjocke jonge

Vijftig jaar bestaat Sjock Festival dit jaar en het is niet dat het festival in Gierle enkel rond de kerktoren blijft hangen. Het rock-‘n-rollfestival is uitgegroeid tot een vaste waarde binnen de gitaarmuziek met altijd een heerlijk rijtje aan artiesten waar je van kan smullen. Het gaat van punk naar rockabilly tot blues en terug, maar altijd blijft het vuile randje aanwezig. Daardoor spreekt het festival niet enkel Belgen aan, maar zakken ze zelfs van Nieuw-Zeeland en Cambodja af naar het kleine Gierle. Op de tweede dag van het festival werden we verwend met sets van Osees, SONS en The Bronx, maar ook oude rotten als Cock Sparrer en The Kids toonden dat ze niet moesten onderdoen voor de jeugd.

Bikini Beach @ Main Stage

Net na het middaguur mochten de Duitsers en Zwitser van Bikini Beach het hoofdpodium openen. Dat deden ze met catchy nummertjes waarbij het fuzzpedaal in overvloed werd gebruikt. Met zijn drietjes kregen ze toch al een heuse krachtexplosie voor handen, waarbij er aan energie geen gebrek was. Dat de band ook maar een halfuurtje kreeg om zijn show tot een goed einde te brengen, droeg bij aan de strakke set. Een nummer was nog niet gedaan vooraleer het volgende alweer begon. Toch voelde het initieel net iets te veel als makkelijke teenagerock waar ook de doorsnee poppunkband uit plukt, maar naar het einde toe kregen we net iets meer krachtige garagerock. Met een cover van “Helter Skelter” van The Beatles werd er met iets herkenbaar afgesloten en zo hadden we toch een best amusante set gezien.

Dion Lunadon @ Titty Twister

Dion Lunadon verdiende zijn strepen als frontman bij The D4 en bassist bij A Place To Bury Strangers, maar tegenwoordig probeert hij ook solo verrassend uit de hoek te komen. Dat deed hij op Sjock aan de hand van riffs en stevige rockmuziek. Hij begon al heel energiek door meteen een split te verwezenlijken, maar hamerde daarna iets te veel op hetzelfde nageltje. Het was pas bij het tweede deel van de set dat er plots weer intensiteit leek te komen in de set. De snelle punksongs die hij bovenhaalde in combinatie met zijn charisma, kregen het publiek al een beetje aan het bewegen. Daarna bleef hij de energie aanhouden om op het eind met een ijzeren ketting zijn gitaar volledig aan gort te spelen. Met slechts één snaar over, kwam zijn set ten einde.

Straight Arrows @ Main Stage

De Australiërs van Straight Arrows kregen als eerste de eer om meer dan een halfuur te kunnen spelen en die kans grepen ze met beide handen. Het viertal uit Sydney had namelijk aanstekelijke garagerock meegebracht die zo uit de jaren zestig zou kunnen komen. Vooral als het tempo iets hoger lag, leken ze de meeste overtuiging in zich te hebben. Dat viel nog het meest op als er wat tragere songs de revue passeerden die toch maar weinig indruk maakten. Eens de energie terug in de sound kroop, hoorden we snedige garagerocksongs zoals we die het liefst horen. Het jeugdig enthousiasme van de frontman straalde ook af op het publiek dat hoe langer hoe meer ging bewegen. Fijn bandje dus, dit Straight Arrows.

Bob Log III @ Titty Twister

Bob Log III is een enigma. Al sinds de jaren ’90 brengt hij bluesy rock met een streepje punk en delta. Dat doet hij op zijn eentje, maar wel in combinatie met een uitstekende podiumact. Zo komt hij op met een motorhelm waarop een ingebouwde telefoonhoorn zijn vocals laat weerklinken. Dat alleen al is de moeite waard om een concert van Bob Log III te gaan bekijken, maar het is natuurlijk veel meer dan dat. Het feit dat hij alleen op stage staat, zorgt ervoor dat hij de performance naar zich toe moet trekken. Op Sjock deed hij dat met verschillende technieken. Zo haalde hij eerst ballonnen boven die het publiek moest opblazen waarna hij die kapot stampte, om daarna ook op het podium brood te laten roosteren. Je kon het zo gek niet bedenken of Bob Log III kwam er mee af. Zo ook toen hij zijn tourmanager, ook bekend als zijn opgeblazen eend, even vulde met prosecco en dat dan het publiek insmeet. Je hoort het, er was geen momentje verveling bij Bob Log III en zelf speelde hij zijn gitaar als een rasmuzikant waarbij hij ook de percussie voor zijn rekening nam in combinatie met unieke vocals. Het publiek kon na een tijd ook niet stoppen met bewegen, wat alleen maar aantoont hoe goed hij die mensen voor zich wint. Als afsluiter kwam een fan nog op zijn schoot zitten en zo hadden we met Bob Log III toch wat verfrissends gekregen.

The Datsuns @ Main Stage

De Nieuw-Zeelanders van The Datsuns staan altijd garant voor een goeie rockshow en dat was op Sjock niet anders. De mannen begonnen er vol energie aan met “Electric Highs” en al snel werd duidelijk dat er aan sfeer geen gebrek zou zijn bij de band. Met gitaarsolo’s, smerige riffs en natuurlijk de furieuze vocals van frontman Rudolf ‘Dolf’ de Borst hadden we natuurlijk niet veel nodig om mee te zijn. Er werd zelfs een eerste sitdown georganiseerd, weliswaar niet succesvol, maar het toonde wel aan dat The Datsuns er meer dan goesting in had. Naar het einde toe kregen we een resem hits die iedereen voor het podium ook aan het zingen of springen kreeg. Bij “MF From Hell” werd er zowaar al een eerste moshpit geopend. Het moge duidelijk zijn dat The Datsuns een ondergewaardeerde band blijft waar nog steeds veel in zit.

The Bronx @ Main Stage

Net toen de zon de meeste hitte begon te geven en de vermoeidheid om de hoek begon te loeren, was daar The Bronx. De Amerikanen speelden een dag eerder al op Sjock met hun Mariachi-muziek, maar nu was er de pure, vuile punkvariant van de band. Dat ze een goeie band hebben met de weide, werd al snel duidelijk toen frontman Matt Caughthran zijn geschiedenis met de organisatie bovenhaalde. Het was duidelijk dat hij hier was gekomen om iedereen volop te laten genieten en het leek alsof het zijn levenswerk was om dat te verwezenlijken. Dat werd meer dan duidelijk toen ze vertelden dat er voor het podium alleen maar oudere mensen waren en toen hij vroeg om de handen in de lucht te steken bij de veertigplussers, waren dat toch heel veel handen. Het gold als een soort van katalysator, want hij kon zo de ‘ouderen’ toch meekrijgen door hen op te roepen te bewegen. Aan de hand van stevige punkrocktracks en heel veel passie en energie was het dan ook moeilijk om stil te blijven staan. Zeker nadat iedereen verplicht werd om elkaar vast te pakken, werd de moshpit voor het podium zeker niet kleiner. The Bronx bleek zo de ideale festivalband om Sjock helemaal terug wakker te schudden.

Jon Spencer @ Titty Twister

Jon Spencer heeft ook al genoeg ervaring op Sjock Festival dankzij alle gedaantes die hij ooit al aannam. Dit keer kwam hij dus solo en mocht hij op het tweede podium aantreden. Dat deed hij met twee bandleden (een bassist en drummer) en hij legde al snel de nadruk op het instrumentale. Als een rasechte frontman wist hij dat hij niet in het begin al zijn kruit moest verschieten en dus kwam zijn set langzaam, maar zeker op gang. Hoe langer het duurde, hoe meer de repetitiviteit de bovenhand nam en we volledig werden gehypnotiseerd. De man lijkt wel niet meer de meest relevante act te zijn die hij ooit was en ook zijn muziek is niet meer het meest hippe, maar de overtuiging en inleving waarmee hij het bracht zette dat meer dan recht.

SONS @ Main Stage

Met SONS stond er een eerste Belgische band op de affiche en die was niet gekomen om onopgemerkt te passeren. De groep had namelijk een heuse productie mee met grootse lichten – iets wat we dit jaar op het grote podium van Sjock nog niet zagen. Niet dat het een meerwaarde bracht terwijl de zon scheen, maar voor de goeie orde was het wel indrukwekkend. SONS was ook naar Gierle gekomen om te knallen en dat deed het van begin tot einde. Ze wilden vele crowdsurfers, ze wilden een wall of death en ze wilden vooral dat iedereen plezier maakte. “Ricochet” en “Family Dinner” blijven dijken van songs, maar ook het nieuwe, meer volwassen werk lijkt de band geen windeieren te leggen. Ze klinken voller en smeriger, maar vooral nog steeds even strak. SONS liet zich dus niet kennen op Sjock tussen al dat internationaal geweld.

The Kids @ Titty Twister

Vijftig jaar Sjock en vijftig jaar The Kids, een beter huwelijk bestaat er niet, zeker als we weten dat The Kids op de derde editie van het festival al present tekende. Het was weliswaar nog maar de vierde keer dat de band op het Kempische festival kon spelen, maar de show ging niet onopgemerkt voorbij. De tent vulde zich met meerdere generaties, waardoor The Kids gerust kan zijn dat het wel nog even kan doorgaan in goeie gezondheid. Vooraan opende de jeugd de moshpits op “Bloody Belgium” en “Fascist Cops” terwijl achteraan de luchtgitaar werd bovengehaald op “No Monarchy”. Het was duidelijk dat The Kids er na vijfitig jaar nog steeds staat en met een strakke show gaf het niet af tegen het jong geweld elders op het podium. Een punkband die nog steeds bewijst dat ze niet afgeschreven is, al wordt ze er natuurlijk niet jonger op. Maar aan energie en agressie was er alvast niet ingeboet.

Osees @ Main Stage

Het is altijd fijn om Osees aan het werk te zien en deze show op Sjock was extra speciaal. Voor het eerst sinds 2013 is Brigid Dawson namelijk terug lid van de band en met haar unieke stem zorgt ze ook voor iets extra speciaals aan de sound. Hierdoor bleek de set van Osees terug meer te bestaan uit nummers uit de beginperiode. Leuk natuurlijk voor de fans van het eerste uur, maar zelfs voor de nieuwe fans was de set meer dan geweldig. John Dwyer deed zijn uiterste best om de beste gitaarsolo’s te serveren bij opener “I Come From The Mountain” en dat “The Dream” meteen daarna volgde, zette de weide volledig in vuur en vlam. De band bleef knallen en ook het publiek smeet zich als bezetenen op de weide. Het gras veranderde in aarde en het stof steeg op, waarna een ware wervelwind zich ontspon. Osees bleef aan een razendsnel tempo doorspelen terwijl Dawson voornamelijk backings en extra percussie voor haar rekening nam. Niet meteen de comeback die we voor ogen hadden, maar er zit duidelijk nog rek op haar rol in de band. Met een jam van meer dan tien minuten sloot de groep af, waarna er even nood was om te bekomen van al dat geweld.

Cock Sparrer @ Main Stage

Volgend jaar bestaat Cock Sparrer 55 jaar, zowaar nog ouder dan het festival waar het speelt. Een legacy act dus, en dat kon je ook wel zien eens ze het podium betrad. De punkvibes van toen zitten nog steeds in de muziek, maar qua voorkomen zien de leden er toch wel een beetje gedateerd uit. Dat wil niet zeggen dat ze aan energie moesten inboeten, de pioniers van oi!-punk lieten zich niet kennen en wisten het publiek meer dan wild te maken. Bij iedere hit gingen de handen veelvuldig in de lucht en werd het publiek meer dan uitzinnig wild. Het was dus niet moeilijk om bij iedere song iedereen mee te krijgen, maar als je niets van de band kent, voelde het toch een beetje te gedateerd aan. Het is niet dat de band geen respect verdient, maar met die sound wordt het genre tegenwoordig door andere bands veel energieker en krachtiger gebracht. Desalniettemin was het goed om Cock Sparrer nog eens te kunnen aanschouwen en dat ze na zoveel tijd nog steeds met vier van de vijf originele leden door één deur kunnen is zowaar nog unieker.

The Raveonettes @ Titty Twister

Het licht ging uit en daar waren The Raveonettes. De Deense band heeft namelijk niet al te veel licht nodig om een indruk te maken. Met een heuse wall of sound werd de set heel stevig afgetrapt en met witte lichten die heel hard flikkerden was dit geen show voor epilepsiepatiënten. Gelukkig kregen we daarna wat meer kleur, maar de teneur van een show met intens lichtspektakel was wel gezet. Muzikaal kregen we zo stevige gitaren met een heuse noisy sound en heel wat dromerige vocals. Zo werd het experimentele geluid soms wat gecompenseerd door de zachte stemmen. “Love In A Trashcan” kwam al heel vroeg in de set en ook die kreeg een smerige upgrade, waardoor het nog intenser binnenkwam. De band wist zo iedereen nog een laatste keer wakker te schudden als afsluiter van de Titty Twister.

Toy Dolls @ Main Stage

Als afsluiter van de zaterdag had Sjock Festival Toy Dolls in petto. De band is al sinds eind jaren zeventig bezig, maar staat toch nog steeds het bekendst om zijn cover van “Nellie The Elephant”. Toch heeft de groep blijkbaar genoeg eigen nummers om optredens mee te versieren en dus kreeg ze een plekje op Sjock. De band kwam op met dezelfde tenue waarbij een zwart shirt en rood dasje opvielen. Precies Green Day dus, alleen heeft dat het wel vele keren verder geschopt in diens carrière. De band probeerde de punktracks aan elkaar te rijgen, maar nergens steeg er een song boven de massa uit. Je merkte ook dat het publiek beduidend minder enthousiast was dan voordien en dus bleef het wachten op die ene megahit. Die kwam er verrassend genoeg al in het midden van de set nadat er al met confetti uit een opblaasbare champagnefles was geschoten tijdens “The Lambrusco Kid”. Toch zette enkel en alleen “Nellie The Elephant” de weide nog eens in lichterlaaie, waarna Toy Dolls nog wel probeerde, maar er niets meer kwam. Entertainen kunnen ze wel, goeie songs brengen iets minder.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!