© BECOTTE
Terwijl de Lowlandsen en Pinkpops dit jaar meer moeite hebben dan andere jaren op hun tickets aan de man te brengen, moest Awakenings hun ticketverkoop zes weken geleden noodgedwongen al stopzetten. Niet door een schaarste aan materiaal, mindere namen of hittetaferelen, maar door een duidelijke identiteit en een trouwe fanbase die het festival stijf uitverkocht. Eerder uitzondering dan regel tegenwoordig, zeker met de opschaling naar 119.000 bezoekers over het hele weekend, maar Awakenings speelde het voor mekaar en trapte af op vrijdag met opnieuw een lineup die zowel oud als jong bediende. Voor de vijfde keer streek de technogigant neer in de Beekse Bergen om de volledige breedte van het landschap in zijn festival te vatten.
Na een korte verwelkoming aan Area C, waar de melodische Ibizabeats de toon zetten, botsten we op een door Red Bull neergeplantte Sequencer, een soort drumcomputer XXL waarop je als bezoeker zelf je Awakenings-soundtrack kon samenstellen. In de avond passeerde hier Speedy J voor een showcase, maar ook rond vieren ontstond er al een best leuke synergie tussen de verschillende creërende bezoekers. Elke drukknop veranderende al dan niet hoorbaar een detail in de mix, waardoor je als bezoeker kon bijdragen aan de eerste beats die over de Beekse Bergen weerklonken. De een met al wat meer gevoel voor ritme als de ander, maar amusant was het sowieso.
© Elske Nissen
Door naar de sfeervolle Area A, die na de geslaagde testrit van vorig jaar terugkeerde in het bos. Daar kwam met een leuke “Midnight Sun”-remix een einde aan de set van Olive Anguz en namen FRANCK en Upper90 het roer over om het volume voorzichtjes open te draaien. De eerste handen stegen boven de hoofden uit, maar aan Area V, de mainstage, riep een landgenoot op om te verenigen. Warmgedraaid waren we ondertussen wel voor Pegassi en dus gingen we voor een eerste keer onze Belgische driekleur steunen. Waar zijn set op Extrema Outdoor ons nog met wat lege handen achterliet, was hij een paar kilometer over de grens wel op de afspraak met een set die zelfs al in het eerste halfuur een pak gevarieerder klonk dan anderhalve maand geleden. Openen deed hij met “Wat Is Die Mo?”, een persoonlijke klassieker die lang niet meer altijd in zijn set kruipt, om meteen te vervolgen met een gloednieuwe track die heel wat strakker en robuuster aanvoelde. Ook de saxofoon werd erbij betrokken en nog geen twee nummers later gaf hij ons al een voorproefje van wat er ons tijdens de laatste set van de dag stond te wachten. Het plein liep goed vol en werd getrakteerd op een selectie aan Pegassi-juweeltjes die zowel brons, zilver als goud kleurden.
Area B, waar de betere house-dj’s onderdak vinden, heeft dit jaar sowieso al een kleurrijke uitstraling. Cloonee mocht daar nog een warme gloed aan toevoegen en deed dat met vrolijke drums, luchtige techhouse en hier en daar een Spaanse vocal. De spuitende fontijnen aan het meer, de wapperende vlaggen op de achtergrond en een remix van “Lady (Hear Me Tonight)” maakten het zomeravondgevoel compleet. De Brit zijn set tekende zich zo af als een vermakelijke vrijdagwandeling op de dansvloer, maar ook niet meer dan dat. Zijn anderhalve uur moest het vooral hebben van de build-ups, die voor heel wat spanning zorgden, al was de drop nadien niet altijd even navenant. Wade nam nadien over en ging op hetzelfde elan voort, maar gooide iets meer diepte en groove in de pan, om zo net wat meer energie te kweken onder de overkapping.
© Elske Nissen
Terwijl de Rode Duivels hun kapitein Youri Tielemans verloren tijdens de opwarming, verloren wij eventjes de weg op het terrein om zo terug op de Sequencer te stoten. Toevallig verzorgden de twee makers van de meterslange machine samen met Speedy J daar het slotakkoord van de vrijdag. Geen dj-paneel te bespeuren dus, maar wel een studio die ze naar het festival brachten. Elke klank, noot en ritme werd live in elkaar gebokst, met net wat meer know-how dan wanneer we er vroeg op de dag passeerden. De muziek bleek niet helemaal ons ding, al was het wel leuk om je voor even toe te spitsen op hoe elektronische muziek gemaakt wordt. Het fijne ervan begrijpen bleek een mission impossible, maar het was een fijne afwisseling.
Een pak minder verfijnd, zeg maar simplistisch, ging het eraan toe bij Cloudy. Op weg naar Funk Tribu en DJ Gigola hield onze stappenteller nog even halt bij Area A, waar de pilaar bij valavond als een vuurtoren licht begon te stralen onder het bladerdek door. Claudia Koziolek, een in Keulen gevestigde dj en producer, zorgde er voor de snelle en hyperactieve beats. Duracell-konijnen die op dag één nog een energiereserve van jewelste hadden konden hier terecht om hun batterij wat te legen. Waar ze nu en dan al eens een zwaar schranzaccent durft te leggen, hield de Teletech-resident het gisteren redelijk beschaafd met haar bouncy ritmes.
© Elske Nissen
“where are you taking me?” vroeg Funk Tribu zich af op zijn recentste track. Opnieuw naar Awakenings natuurlijk. Vorig jaar stond hij net als DJ Gigola nog solo op Awakenings, maar deze editie sloegen ze de handen in elkaar voor iets wat vooraf een onvergetelijke b2b beloofde te worden. Als subheadliner kreeg het duo de eer om op te warmen voor Amelie Lens en dat deden ze volgens verwacht recept: bouncy techno, trance en hard house vol aanstekelijkheid. Area V was ondertussen lekker vol gelopen, al was er nog meer dan genoeg plaats om de dansbenen los te zwieren. Zoals ieder jaar was het weer een pareltje, volledig volgens de architecturale ontwerpfilosofie van het festival. Ondanks dat we vorig jaar meer onder de indruk waren van het bouwwerk, oogde hij ook nu weer brutalistisch, minimalistisch en abstract tegelijkertijd. De oplettende bezoeker ving er trouwens al een blik van op, want de roos-oranje balken die hier als een kristalcluster de grond uitschoten doken ook elders over de rest van het terrein op. ‘La batteria è completamente ricaricata’ hoorden we tijdens Gigola’s grootste hit en helaas had ze gelijk, want op hetzelfde moment vernamen we de uitschakeling van onze Duivels. De bouncy toon van Cloudy werd verder gezet en met een remix van Moby’s “Natural Blues” zorgden ze hier en daar ook voor een vleugje herkenbaarheid.
Als bezoekers uit het zuiden lieten we dan misschien een enkele zwart-geel-rode traan door het nieuws dat ons van over de oceaan bereikte, maar op de eerste dag van Awakenings triomfeerde België wél. Amelie Lens bood namelijk een troost voor al wie in het rood gekleed was, met enerzijds peak time techno, maar ook heel wat psytrance en knipogen naar het verleden met bijvoorbeeld “Domino” van Oxia. De contouren van de mainstage vervaagden en verdwenen in de duisternis, terwijl de lasers die abrupt doorbraken. Met nog opvallend veel plek op de planché was Lens niet de grote publiekstrekker, al hield ze zich wel vlotjes staande met een decent set zonder echte uitschieters. Een korte, maar krachtige vuurwerkstonde vormde de klap op de vuurpijl om zo de nacht in te duiken.
