Cactusfestival 2026 (Festivaldag 1): Koning, Keizer en Afg(h)aan

Onder hoogzomertemperaturen warmt het Minnewaterpark in Brugge zich opnieuw op voor drie dagen Cactusfestival. Een eclectische affiche zoals we al jaren van Cactusfestival gewoon zijn met aanstormend jong talent, gevestigde namen waar muziekliefhebbers hun duimen en vingers bij kunnen aflikken, en een eigenzinnig scheutje wereldmuziek. In de aanloop naar het festival dienden voor de eerste dag nog in allerijl twee punten bekeken te worden. Action Bronson zegde op het laatste moment af omwille van medische redenen, en in de USA plaatsten de Belgen zich op het WK Voetbal voor een kwartfinale tegen Spanje, pal in de avondprogrammatie. De organisatie zocht en vond oplossingen met wat schuiven om zoveel mogelijk mensen op hun wenken te bedienen. Koning voetbal speelde dus een grote rol op deze eerste dag, en zowat alle bands verwezen er naartoe of deden er iets mee. Maar gelukkig stonden boven die koning nog een keizer en een pak Afghanen. Tijd om de aftrap te geven van een weekend vol muzikale pret.

High Hi

‘Wakker worden!’ High Hi had zichzelf duidelijk voorgenomen om Cactusfestival 2026 in gang te stampen met vurigheid en overgave, en haalde daarvoor alles uit de kast, ook al moesten ze door de wijzigingen een kwartiertje vroeger beginnen. Met potige poprock bliezen ze gezwind het stof uit de oren van wie zich in de hitte al voor het podium verzameld had. Voor de gelegenheid verveld van trio tot kwartet speelden ze vol passie en trokken het publiek mee in hun enthousiasme. Bij “Daggers” kreeg de band het publiek zelfs aan het meezingen. Met baslijnen die geweldig opzwepend vooraan in de mix zaten en de leuke zang in dialoog tussen Anne-Sophie Ooghe en drummer Dieter Beerten, klaarden ze de ondankbare taak om de dag te openen op perfecte wijze. En met wat valse stops in “Whatever” en “All Cool all Fine” op het einde verscholen, kreeg High Hi het publiek in gang voor wat nog allemaal komen moest.

High Hi staat deze zomer nog op Rock Olmen (24 juli), de Lokerse Feesten (5 augustus) en Suikerrock (8 augustus). Dit najaar volgt er een clubtour met tussenstops in de Cactus Club (15 oktober), De Casino (16 oktober), Club AFF (17 oktober), Het Depot (29 oktober) en het Wilde Westen (30 oktober).

SONS

Met een goed opgewarmd publiek voor hun neus trekken de heren van SONS ook vanaf de eerste seconden alle registers open. De garagepunk waar de band in grossiert vindt gretig aftrek, zeker met het snedige openingstrio “Do My Thing”, “I Need A Gun” en “Tube Spit”. Het tempo is verschroeiend, de drums blijven aanrollen en in de solo’s scheuren en huilen de gitaren dat het een lieve lust is. SONS weet hoe ze onmiddellijk recht in de roos moeten schieten. Er wordt mee gescandeerd en bij nieuwe single “Surfin’” uit het recent verschenen Hallo ook meegezongen. Ook hen is het niet ontgaan dat er straks gevoetbald wordt met een toast ‘op de Rudi’ en de belofte dat ‘we gaan winnen’. Wanneer bij “Family Dinner” een moshpit – met Belgische vlag – ontstaat, genieten de heren met volle teugen. Publieksparticipatie was er, zij het met mate. Het publiek deed zijn best, maar pogingen tot een wereldrecord crowdsurfen en een wall of death kwamen op Rock Werchter duidelijk beter uit de verf dan in het Minnewaterpark. “Ricochet” zet gelukkig wel nog een feestelijke kers op de taart, wanneer zanger Robin Borghgraef het publiek induikt om er een sitdown-feestje te organiseren.

SONS staat deze zomer nog op Sjock Festival (11 juli), Rock Olmen (25 juli) en de Lokerse Feesten (7 augustus). Op 30 januari 2027 staat de band in De Roma.

STONE

Tussen STONE en België heeft het altijd al goed geboterd, maar hun optreden op Cactusfestival behoort vast niet tot hun persoonlijke hoogtepunten. Frontman Fin Power probeert als theatrale volksmenner alles om het publiek mee in beweging te krijgen, maar buiten de moshpit in de voorste regionen lukt dat in tegenstelling tot SONS maar matig. Zijn microfoon klinkt erg gruizig waardoor hij vaak ook niet goed te verstaan is. De grootste hits laten nog het meest de vlam in de pan slaan, vooral in het tweede helft van de set. “My Thoughts Go” laat de ah-ah-ah’s en de doo-doo-doo’s door het minnewaterpark galmen, en bij “Waste” organiseert Power zelf een kleine sitdown vooraan in het publiek. “Leave It Out” en “Money (Hope Ain’t Gone)” sluiten nog waardig af maar eigenlijk is dit toch een kleine teleurstelling, want we zagen STONE al in veel betere doen. Het beeld van Fin Power die in een boom voor het podium kruipt met een Belgische vlag was het perfecte beeld dat dit optreden samenvat. Leuk voor even, en iedereen keek ernaar, maar helemaal los ging het nooit.

STONE staat deze zomer nog op Rock Zottegem (11/07), Rock Olmen (24/07) en Crammerock (05/09)

The Afghan Whigs

Veertig jaar, zoveel jaar is The Afghan Whigs al muziek aan het maken en welke plek om dat mooier te vieren dan op Cactusfestival? Nu ja, veertig jaar, daar zat ook een rustpauze van elf jaar tussen. Sinds 2012 rocken Greg Dulli en kornuiten echter weer als vanouds, en maakten ze ook nog bijzonder relevante platen zoals Do To The Beast en How Do You Burn? Dulli belooft bij de start van het optreden alvast breed te zullen grasduinen om de viering waarvoor ze hier zijn alle eer aan te doen! Met vijf man sterk, allen in het zwart, nemen ze van opener “Parked Outside” tot afsluiter “Miles Iz Ded” het publiek zeventien songs lang mee in een staalkaart van hun kunnen.

Iconische riffs schrijven bijvoorbeeld. “Fountain and Fairfax” maar ook recenter prijsbeest “Algiers” krijgen ruim de kans zichzelf aangenaam in de oren te nestelen. En uit “Summer’s Kiss” laat Christopher Thorn een dijk van een solo aanrukken. Met die kenmerkende, soms uitbrekende stem, van Greg Dulli wordt alles natuurlijk nog meer op smaak gebracht. Van “Going to Town” tot recente single “House of I”, Dulli laat horen nog steeds vlot bij stem te zijn en zijn publiek op sleeptouw te kunnen nemen. Bassist John Curley, medestichter van de band, ziet het allemaal graag aan, en zoekt af en toe wat extra feedback bij het publiek. Wanneer Greg Dulli voor het laatste nummer zijn gitaar weg legt en “Miles Iz Ded” inzet krijgen we nog eenmaal alle Whigs in steengoede doen te horen. De duellerende gitaren gecombineerd met Dulli die ‘Don’t forget the alcohol, ooh baby’ als een mantra blijft herhalen, doen alle haren nog één keer recht op de armen staan alvorens ook zij plaats maken voor koning voetbal.

Op donderdag 1 oktober staat The Afghan Whigs in OM in Luik en op zondag 4 oktober in De Roma in Antwerpen.

GLINTSAL

De annulering van Action Bronson zorgde voor een onverwachte flexibiliteit in de programmatie zodat de kwartfinale België – Spanje toch op één of andere manier kon ingepast worden. Als ceremoniemeesters om de tweede helft in goede banen te leiden werden Faisal en Glints aka Glintsal aangetrokken, die volgens hun eigen intro recht door God gezonden waren. Het was wat zoeken naar de juiste toon, zeker in het begin wanneer de match nog niet echt herbegonnen was. Het introductie-gedeelte vuurde thema’s als voetbal, friday en smiles op de enthousiast meedansende menigte af, gelardeerd met voetbaltoeters en originele slogans als ‘Voet? Bal!’ Wanneer het scherm ook echt voetbal begon te tonen ging de sfeer nog een paar niveaus de hoogte in en werden de BPM’s gealigneerd met de hartslagen van iedere supporter. We hoorden flarden van “The Power”, “Formidable” en “Housewife”. Maar of er een oorzakelijk verband is tussen “Laat De Zon In Je Hart” en de direct volgende afmaker van de Spanjaarden laten we maar in het midden. Het siert Glintsal dat ze ondanks het nakende verlies het geloof en de sfeer positief hielden, en op het einde zelfs een meezingsessie van “Don’t Look Back In Anger” hielden als eerbetoon aan het mooie parcours dat de Rode Duivels hebben afgelegd.

GLINTSAL staat deze zomer nog op Feest op het Plein in Lommel (23/07), Campo Solar in Damme (02/08) en Suikerrock in Tienen (07/08).

Zwangere Guy

Wie dacht dat het Cactuspubliek zich door de nederlaag van de Belgen zou laten kisten is eraan voor de moeite want voor het podium is de grootste menigte van de dag bijeen getroept voor de enige echte keizer van deze festivaldag. Een titel die hij na dit optreden zeker aan zijn assortiment namen naast Zwangere Guy, Omar G, Papa ZG of Papucho kan toevoegen. ‘Niet iedereen is hier voor Zwangere Guy, maar ik ben hier wel voor jullie allemaal’, laat hij zich ontvallen en dat is de nagel op de kop, want hij plaatst zich als persoon echt tussen de mensen. Van zijn verzuchtingen en stress over de match (Wat was dat daarjuist, maat!) tot een pleidooi om elkaar graag te zien en dankbaar te zijn. Papa ZG was gekomen om te verenigen, maar ook om zijn publiek vol ‘chaud pateekes’ als een echte Brusselse ket op te ruien en te doen dansen. En of hij daarin geslaagd is!

Samen met zijn twee vaste begeleidende muzikanten Umi Defoort en PJ Seaux (DJ Sauf) bouwen ze een set op die bol staat van de emotie. Veel nummers worden dan ook aan iemand opgedragen: de Rode Duivels krijgen “Brussels State of Mind”, voor het Brugs ziekenhuispersoneel mag “Beter Leven” uitblinken na een verhaal over zijn vader die er gered is geweest, en ook alle mama’s krijgen in “Gorik Pt. 2” een expliciete vermelding. Maar ook het harde leven vol corruptie, geweld en misdaad waar Zwangere Guy al jaren een deel van zijn inspiratie vindt heeft hier vanavond een plaats, en dan vooral eentje die bevrijdend moet werken en als levensles om het niet te verheerlijken. De drugs uit “OG’z”, de corruptie en haatzaaierij in “Vecht Voor Papier I”, en het bendeleven van “GUTTERGANG” ontaarden in feestgedruis, bounces en circle pits recht voor het podium. Met “Papucho” breit keizer ZG een dankbaar einde aan zijn set waarna de boeken toe gaan voor dag 1 van Cactusfestival 2026.

Zwangere Guy speelt deze zomer nog op Dour Festival (16 juli), de Lokerse Feesten (6 augustus) en Suikerrock (7 augustus).