ZZ Top @ Vorst Nationaal: De show primeert

Toen bassist Dusty Hill in 2021 helaas kwam te overlijden, was het nog maar de vraag of dat ook het einde van ZZ Top zou betekenen. Gelukkig was dat het niet, maar toen Billy Gibbons in 2023 besloot om met zijn band The BFG’s naar het Koninklijk Circus af te zakken, hoopten we toch stiekem ook dat we in België ook nog eens ZZ Top aan het werk zouden kunnen zien. Dag op dag drie jaar en één dag later werd onze hoop waarheid en stond Billy Gibbons weer in een Brusselse zaal, maar dan met ZZ Top en in Vorst Nationaal.

Om acht uur mocht voorprogramma Laura Cox de boel op gang trappen. De Française werd bijgestaan door bas, drum en keys, maar dat was niet voldoende om haar muziek genoeg body te geven. Cox maakte nog indruk met enkele gitaarsolo’s, maar had riffs noch melodieën van even hoog niveau. Dat resulteerde in een hoop harde, maar helaas ook ongeïnspireerde nummers. Gek genoeg viel de puzzel voor het laatste nummer wel op zijn plaats en werden we zowel op een strakke riff, als een simpelweg goed nummer getrakteerd. Het kwam te laat om over een goede set te kunnen spreken, maar Cox bewees wel dat ze het muzikale talent heeft om op termijn een degelijk repertoite uit te bouwen.

Wat betreft spektakelwaarde, hadden we bij ZZ Top al meteen wat meer. Bassist Elwood Francis, die Dusty Hill’s zegen kreeg, begon namelijk aan het concert op een gigantische basgitaar, met maar liefst zeventien snaren. Het merendeel daarvan hingen aan zijn bas voor spek en bonen, want enkel de onderste en bovenste snaren waren bespeelbaar. Het vrij strakke openingsnummer “Got Me Under Pressure”, sloot hij af met de eerste noot op de laagst klinkende snaar, met een hilarische, oorverdovende basdreun als resultaat.

Niet enkel Francis was een nieuw gezicht op het podium, maar ook drummer Michael Monahan, die de met zijn gezondheid sukkelende Frank Beard verving. Dat betekende op zijn beurt dat Billy Gibbons het enige originele lid van de band op het podium was en dat resulteerde ook in een toch wat tamme show. De gimmicks van weleer werden gereduceerd tot de minieme danspasjes en het dezelfde kant opdraaien van Gibbons en Francis tijdens “Waitin’ For the Bus”, dat zoals zo vaak wel vloeiend overging in het leuke bluesje “Jesus Left Chicago”.

Met “Gimme All Your Lovin'” was het vervolgens tijd voor de eerste grote hit en die werd naar behoren gebracht, voor een uitzinnig, maar niet gigantisch publiek. Dat belette de fans op het halfdunne middenplein er niet van om met veel overtuiging mee te zingen. Gibbons ging daarna voor het eerst echt zelf met het publiek in interactie, door ze Francis’ voornaam te laten scanderen en over te gaan op “I’m Bad, I’m Nationwide”. We hadden het eerder al over de gigantische basdreun van Francis en waar dat toen nog gepast was, kregen we uiteindelijk meerdere keren veel te luide en harde bassen op ons afgestuurd. Dat moet zowat een hoogtepunt bereikt hebben tijdens “I Gotsa Got Paid”, waarbij de basdrum niet anders omschreven kon worden dan verschrikkelijk. We kunnen ons haast niet inbeelden dat het de bedoeling was, maar die gedachte verzachtte het lawaai echter niet.

Gelukkig konden we wel nog vaak rekenen op de ongelooflijke gitaarkunde van Gibbons, die zelfs op zijn achtenzeventigste nog als geen ander straffe solo’s en riffs uit zijn instrument wist te persen. Voor “Just Got Paid”, dat sowieso al een geweldige riff heeft, haalde hij ook zijn slide boven en trakteerde ons daarmee op een vettige portie Texas-blues zoals ook alleen Gibbons dat kan. Vocaal gezien ging het Gibbons net iets minder natuurlijk af en toen hij tijdens “Sharp Dressed Man” opeens weer als een jong veulen klonk, die dan ook nog eens een pak beter gemixt was, wisten we eigenlijk genoeg. We weten ook dat “Sharp Dressed Man” een ongelooflijk moeilijk nummer is om te spelen en ook nog eens tegelijkertijd te zingen en de optelsom van dat alles doet ons toch wel erg hard vermoeden dat Gibbons stond te playbacken.

Echter moet het ook gezegd worden dat de show bij ZZ Top primeert en het publiek het wel naar zijn zin leek te hebben, zeker toen de met wol bedekte gitaren werden bovengehaald voor “Legs”. ‘We want more’ klonk enkele minuten later, toen de band, met nog enkele hits te gaan van het podium was verdwenen. De fans kregen dat ook en wel in de vorm van een terugblik op het begin van ZZ Top, namelijk “Brown Sugar”, dat traag van start ging en op dat tempo ook werd meegeklapt. Helaas kan wie kan klappen nog niet automatisch drummen, anders hadden velen dat met plezier gedaan toen de iconische drumintro van “La Grange” simpelweg niet gespeeld werd. De drums klonken op de grootste ZZ Top-klassieker allesbehalve zoals het hoorde en ook de vocals van Gibbons waren amper hoorbaar. Wel werden er nog gigantische bellen geblazen, al was dat misschien maar om de aandacht bij eerdergenoemde dingen weg te halen.

De show primeerde bij ZZ Top en we zouden kunnen zeggen dat dat ten koste ging van de muziek, al zou het ook kunnen dat het showgehalte moest afleiden van de tekortkomingen van de muziek. Anno 2026, met enkel nog Gibbons over, weet ZZ Top de twee helaas niet meer te combineren.