Gent Jazz 2026 (Festivaldag 8): Celeste en haar gezichten

Het tweede weekend van Gent Jazz is intussen ingezet en dat meteen met een mooie line-up. Op een warme zaterdag werd het hoofdpodium gevuld met vrouwen van kleur, die elk hun eigen ding kwamen doen. En dat op de Vlaamse feestdag: heerlijk! De ene keer wat meer soul, de andere keer wat meer hiphop, salsa of pianomuziek, maar keer op keer authentiek en goed. De uiteenlopende sferen zorgden voor een uiteenlopende avond, waarbij Celeste een onbetwist hoogtepunt vormde.

Sorvina @ Main Stage

Sorvina’s dag was slecht begonnen. Een afgelaste trein én bus gooiden bijna roet in het eten, maar de uitermate goedgezinde New Yorkse uit Berlijn was gelukkig toch op tijd. Met haar mix tussen jazz, r&b, hiphop en meer duurde het niet al te lang vooraleer ze de vroege festivalvogels mee had. ‘It is enough?’ moest meegezongen worden, terwijl we in een grote cirkel stonden. En ondanks dat dat aanvankelijk aarzelend gebeurde, werd er tegen het einde wel fijn meegezongen, en later meegedanst. Het was dus een set met redelijk wat interactie, en Sorvina had op z’n Amerikaans ook heel wat inspirerende (lees: melige) bindteksten mee. Niet alles kwam even goed binnen van die teksten, maar muzikaal schoot het niet te kort. De positieve energie, flow en uitstraling vielen niet te ontkennen en waren gewoonweg aanstekelijk. Tijdens een stukje “Doo Wop (That Thing)” van Lauryn Hill liet Sorvina de hoge noten over aan een van haar muzikanten, en intussen waren we al vergevingsgezind genoeg om dat door de vingers te zien. Sorvina’s talent lag eerder bij het rappen en dat deed ze op een doeltreffende en authentieke manier. De band zorgde voor kleur, maar uiteindelijk was het toch Sorvina’s uitstraling die het meest overtuigend was.

TROY @ Garden Stage

Rapper, producer en trompettist TROY zijn set verliep niet vlekkeloos. Ondanks dat de winnaar van De Nieuwe Lichting meteen een goeie flow vond met een organische mix tussen jazz en hiphop, waren er snel wat technische problemen. De muziek viel soms een tel of twee weg, waardoor de energie ongelukkig doorbroken werd. Ondanks dat TROY gewoon probeerde door te doen, viel het na enkele keren wel op dat hij zich er aan ergerde. Maar je zou voor minder. Het betekende natuurlijk niet dat TROY verloren had, want eens hij er zijn trompet bijhaalde kende het concert een nieuwe start. Het blaasinstrument werd vergezeld van een fijne beat en deed zelfs de mensen in de felle zon wat dansen. De groove werkte aanstekelijk en TROY slaagde erin om zowel met de meer jazzy als meer hiphopachtige stukken te overtuigen. Niet vlekkeloos, dus die set van TROY, maar aan hem zal het niet gelegen hebben.

Olympia Vitalis @ Main Stage

Olympia Vitalis, de naam alleen al klinkt speciaal, haast bovenmenselijk. De zangeres kwam echter zeer nederig, maar uiterst charmant over. Met een uitstraling geboren voor podia als deze nam Vitalis ons mee naar een Brits jazzcafé. Met haar drie muzikanten bracht ze het ene na het andere prachtige nummer. De wonderbaarlijke stem en karaktervolle manier van zingen werkten betoverend en zorgden ervoor dat iedereen zich betrokken voelde in het intieme concert. De warme sound van de muziek deed ons onze zorgen even vergeten en toen Olympia Vitalis het rustiger aan deed met alleen haar pianist, kwam haar stem alleen maar meer uit de verf. Daarna tilde ze met haar band het tempo naar een iets hoger niveau, waardoor er eventjes wat meer schwung in de set kwam, dankzij onder meer een cover van “Wish I Didn’t Miss You”. In haar eigen nummers had de singer-songwriter het over relevante thema’s als postnatale depressie, en hoe ‘crappy’ de muziekindustrie soms is. Ze vertelde dat ze niet houdt van vergaderingen met mannen in pak en liever gewoon op het podium staat. Dat was overduidelijk, want met haar prachtige jurk, sterke stem en muziek met een gouden randje, zou het uiterst zonde zijn als Olympia Vitalis niet voor de rest van haar leven het publiek overal en altijd zou mogen trakteren op haar muziek.

BEX @ Garden Stage

De Britse BEX woont al enige tijd in Gent, na op te groeien in onder meer Oost-Londen en Botswana. Voor zijn thuismatch nam de singer-songwriter er een akoestische gitaar bij en werd hij bijgestaan door iemand met een elektrische gitaar. Het klonk dus heel puur, waarbij zijn warme stem mooi aansloot. Geïnspireerd door onder meer The Weeknd en Post Malone, wist de 23-jarige zeker en vast te charmeren, terwijl de zon achter het achterliggende gebouw verdween. Kiezen voor eenvoud kan ervoor zorgen dat het snel eentonig wordt, maar BEX wist het boeiend te houden door die frisse combinatie van gitaren en zijn stem. De vrije sfeer zorgde voor een onthaast gevoel en deed ons helemaal tot rust komen. BEX toonde heel veel potentieel op de Garden Stage en staat wellicht binnen enkele jaren op het grote podium.

Mari Froes @ Main Stage

De Braziliaanse Mari Froes trok aanvankelijk de aandacht met covers op YouTube en ging vervolgens met eigen muziek viraal op TikTok. Inmiddels reist ze de wereld rond met haar mix van populaire Braziliaanse muziek, samba en jazz, met eerder dit jaar al een passage op Les Nuits in de Botanique. Gent Jazz was duidelijk ook voor de Braziliaanse superster te vinden, want er werd bij de eerste ritmes al wat gedanst. Haar jeugdige energie en vijf muzikanten wisten de sfeer hoog te houden, zelfs als veel van de nummers nogal sterk op elkaar leken. De muziek van Mari Froes werd na verloop van tijd wat eentonig, maar een stevige trompetsolo wist ons dan terug wakker te schudden. De positieve vibes en de grote glimlach die de muziek met zich mee bracht werkten aanstekelijk en deden de temperatuur nog wat toenemen. Mari Froes wist in zekere zin wel te overtuigen en had het publiek zeker mee, maar iets meer afwisseling in de set was zeker niet slecht geweest.

Ebubé @ Garden Stage

Opkomend r&b-talent Ebubé was als volgende aan de beurt op de Garden Stage. De Brit woont in Brussel, werd populair op TikTok en werkte reeds samen met Victoria Monet en Coco Jones. Dat laatste klonk veelbelovend en hij wist ook snel uit te pakken met mooie muziek. Als singer-songwriter, producer en multi-instrumentalist had Ebubé natuurlijk heel wat te bieden, maar zijn piano en viool liet hij thuis. Als een van de weinige acts op Gent Jazz stond hij zonder muzikanten op het podium en kwam de muziek voornamelijk van een tape. Op veel festivals kom je daar nog mee weg, maar op Gent Jazz is dat wel een beetje jammer. Desondanks wist hij wel te charmeren met mooie deuntjes en een fijne stem. Het soulvolle element in de muziek deed ons wegdromen en als hij zijn gitaar erbij nam, dan klopte het plaatje wel helemaal. Ebubé bracht met andere woorden een fijne set, waarbij hij zijn potentieel zeker toonde, maar een live muzikant had zeker een meerwaarde geweest.

Celeste @ Main Stage

De Britse Celeste kwam met haar tweede album, haar eigenzinnige persona en een outfit in de kleuren van de Vlaamse vlag naar Gent Jazz. Openen gebeurde meteen met “On with the Show”, een parel van de nieuwe plaat. Het klonk net als “Fathers Son” wat zweverig en de vaart kwam er nooit helemaal in, maar met een stem als die van Celeste voelde het aan als toekomen in een droom. Met “Lately” zetten Celeste en haar band de voeten op de grond, terwijl de zangeres steevast en half ongemakkelijk over een weer bleef lopen. Met af en toe wat vreemd gegiechel in haar bindteksten voelde het aan alsof de nachtegaal zich niet helemaal thuis voelde om het podium, al was het wellicht gewoon een typetje.

Celeste liet haar set mooi opbouwen en pakte al gauw uit met heel wat mooi en gekend materiaal. “Ideal Woman” voelde extra puur en en oprecht aan, waarna ze bij “Woman of Faces” haar stem sterker dan tevoren inzette om vervolgens het tempo op te drijven met “People Always Change”. Terwijl de iconische muziek van Philip Glass op wat applaus kon rekenen, ging de zangeres richting het publiek, waarbij ze steeds meer en meer opschoof op de barricade. Enkele nummers later verdween Celeste haast uit het zicht, wat haar verschijning toch nog net iets vreemder maakte. De zangeres leek er toch ook hard van te genieten en bracht snel het ene na het andere nummer. Zelden liet ze ergens veel gras over groeien en ondanks dat ze met gemak nog wat bekend (of gekend) materiaal kon spelen, vond Celeste het zelf tijd voor iets nieuws.

De Britse pakte uit met een handvol nieuwe nummers; meer nog, ze bracht bijna even veel onuitgebracht als uitgebracht materiaal. En dat was nog niet eens de grootste verrassing, want dat nieuw materiaal zouden we niet meteen aan Celeste toekennen. Prominente gitaren en drums deden eerder aan rock denken, waarbij Celeste haar keel zo nu en dan ook goed opentrok. Verrassend zeker en vast, maar ook sterk en overtuigend. De nieuwe kant van Celeste viel zeker in de smaak, maar waar bleven die melancholische pianonummers op den duur? Het James Bond-achtige “This Is Who I Am” was een prachtige terugkeer naar de gekende formule en kwam mooier dan ooit over. Afsluiten gebeurde uiteraard met het fenomenale “Strange”; gevoelig, intiem en ijskoud. Celeste pakte uit met een verrassende set. Zelfs met net iets te veel (maar sterk) nieuw materiaal en een persona die ons er soms van weerhield nóg meer in de muziek te verdwijnen, bleef het wel een goed concert waarbij Celeste heel wat sterke songs bracht en haar prachtige stem mooi gebruikte.

The Milk @ Garden Stage

The Milk trakteerde de plakkers na Celeste op nog een soulvolle set. De lange nummers voelden veelal filmisch aan en vormden keer op keer een kleurrijk palet. Met hier en daar wat funkinvloeden en een goeie groove kom je ver, dat bewezen de vier vrienden met inmiddels even veel langspelers uit. Met een fijne dosis enthousiasme en een klein aantal staande luisteraars die van de groove genoten wist The Milk ook bij de zittende mensen een glimlach te toveren. De muziek straalde dan ook een zeker feelgoodgehalte uit, en ondanks dat die vaak old school aanvoelde, kwam het nooit gedateerd over. De band pakte mooi uit en wist de blijvende bezoekers nog enige tijd mee te nemen in hun wereld, maar ook heel wat bezoekers kozen ervoor om ergens tijdens de set richting huis te gaan. Ook niet helemaal onbegrijpelijk aangezien de groep er zelden een nummer echt deed uitspringen en het na verloop van tijd een beetje veel van hetzelfde werd. The Milk was een fijne uitsmijter, maar een uur was er iets te veel aan.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Alle recensies van Gent Jazz 2026 lees je hier.